ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုတာ က်မတို႔ရဲ့ ေမြးရာပါ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း ပါ။ ၁၉၆၂ ခုမွာ စစ္အာဏာရွင္က က်မတို႔ဆီကေန အတင္းအဓမၼ လုယူသြားတယ္။ အဲဒီေနာက္ စစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္ဟာ ျပည္သူေတြကို အသိဥာဏ္ တံုးေအာင္လုပ္ၿပီး ကိုယ့္အခြင့္အေရး ကိုယ့္ဟာမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘဲ အာဏာပိုင္ေတြ ေပးမွကမ္းမွ သနားမွရမယ့္ အရာမ်ိဳးလို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကံခဲ့၊ လုပ္ၾကံဆဲလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
၂ဝဝ၈ အေျခခံ ဥပေဒက ျပည္သူလူထု အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဘာတခုမွ မပါဘူးဆိုတာ သိပါရဲ့နဲ႔ “ဒါအခြင့္အေရးဘဲ ေပါင္းၾကည့္ရမွာပဲ” ဆိုတဲ့ သူေတြကေတာ့ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုမွာ က်ဆံုးသြားတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြရဲ့ အသက္ေတြမွ အားမနာ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ ပါတီ မွတ္ပံုတင္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ တရားမမွ်တဘူးလုိ႔ မီဒီယာေတြမွာ ေအာ္ၾကျပန္ေရာ။ န.အ.ဖကို တက်ပ္ဘိုးယံုရင္ က်မတို႔ ျပည္သူလူထုကို တက်ပ္ဖိုး သစၥာေဖာက္တာပဲ။
------ -------------- -------------- ------------ -------------
က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုၾကီး ျဖစ္ေပၚလာေစဖုိ႔ အေၾကာင္းရင္းထဲမွာ ဗိုလ္ေနဝင္း စကားပါ,ပါတယ္။ အေထြေထြ အက်ပ္အတည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျမန္မာျပည္ ျပည္သူလူထုရ ဲ့ျပႆနာကို တရားနည္းလမ္းက်စြာ မေျဖရွင္းေပးဘဲ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကေန တိုင္းျပည္ ျပည္သူလူထုကို “တိုင္းျပည္ကို ဆူဆူပူပူ လုပ္မယ္ၾကံတဲ့သူေတြ မလြယ္ဘူးသာမွတ္။ စစ္တပ္ဆိုတာ ေသနတ္ကို မိုးေပၚေထာင္ မပစ္ဘူး။ ပစ္ရင္ တည့္တည့္ပစ္တယ္” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ လူပုဂၢိဳလ္ေၾကာင့္ သမိုင္းလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းရသလား၊ သမိုင္း လမ္းေၾကာင္းေၾကာင့္ လူပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ရသလား ဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါ။
တကယ္လဲ တည့္တည့္ ပစ္ခဲ့တာပါ။ က်မတို႔ ျပည္သူေတြကေတာ့ လမ္းမေပၚ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းေတြဆီ သြားခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ရွစ္ေလးလံုးဆီ သြားခဲ့ၾကတာပါ။
အေနာ္ရထာ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ဘတ္စ္ကားေပၚကေန ၾကဲခ်သြားတဲ့ ေၾကညာခ်က္ေတြ၊ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို က်မတို႔ အေျပးအလႊား ေကာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ၃၃ လမ္းထဲက ခြပ္ေဒါင္းအလံလႊင့္ၿပီး အေနာ္ရထာ လမ္းမၾကီးေပၚ တက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ပလက္ေဖာင္းေပၚက ရပ္ၾကည့္ေနသူက လက္ခုပ္တီးၿပီး ၾကိဳဆိုၾကတယ္။ စားပြဲခံု ထမ္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက စားပြဲခံုကို အေနာ္ရထာ လမ္းမၾကီးေပၚ ခ်လိုက္တယ္။ ပင္နီတိုက္ပံုနဲ႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္က က်မတို႔ ျပည္သူူလူထုကို တရားေဟာေတာ့တာပဲ။
“ျပည္သူလူထုၾကီးခင္ဗ်ာ… ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္တေယာက္က ေျပာဖူးပါတယ္။ ေက်ာင္းသားဆိုတာ ေဒါင္းမ်ိဳးပဲ။ ေဒါင္းမ်ိဳးဆုိတာ ခြပ္ေနရတာနဲ႔ စာရင္ ကေနရတာကို ပိုၿပီး ျမတ္ႏုိးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တင့္တင့္တယ္တယ္ သိကၡာရွိရွိ ကခြင့္မရလို႔ ခြပ္ၾကၿပီဆိုရင္လဲ အရွုံးမခံဘဲ အႏုိင္ယူ ခြပ္သြားမယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းသားေတြက ခြင့္မရလုိ႔ ခြပ္ေနရတာပါ။
မိဘျပည္သူေတြရဲ့ ဒုကၡအခက္ခဲဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ အခက္အခဲပါပဲ။ ဒီဒုကၡေတြက က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို တိုက္႐ိုက္ ထိခိုက္ေစပါတယ္။ အာဏာပိုင္ဆီမွာ မိဘ ျပည္သူလူထုေတြရဲ့ ရပိုင္ခြင့္ေတြရဖို႔ ေတာင္းဆုိၾကမယ္။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ပါဝင္မယ့္သူမ်ား ပလက္ေဖာင္းေပၚကေန ကတၱရာလမ္းေပၚ ဆင္းခဲ့ၾကပါ” …။
က်မ ပထမဆံုး ပါဝင္ခဲ့ရတဲ့ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုၾကီးရဲ့ ပံုရိပ္တခုပါ။ ကတၱရာလမ္း ေပၚကေန ေျပာေဟာေနတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္က က်မတို႔ရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ႏိုးဆြေပးလိုက္တယ္။ ခံစားမႈတူသူခ်င္း ေပါင္းစည္းမိၾကတာ ေလာက ဓမၼတာပါ။
ကတၱရာ လမ္းေပၚက အေရးေတာ္ပံုၾကီးဆီကို ေက်ာင္းသားေတြ စာသင္ခန္းေတြထဲက ေျပးလႊားလာၾကတယ္။ အျဖဴ အစိမ္းဝတ္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ဆရာဆရာမေတြ မတားဆီးႏုိင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ တပည့္ေလးက တရားေဟာေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမပါ လက္ခုပ္ တီးရပါေတာ့တယ္။ ျပည္သူ႔ဆိုင္မွာ ဆန္လာထုတ္တဲ့ အိမ္ရွင္မေတြ ဆီစာအုပ္၊ ဆန္အိတ္ ထည့္ထားတဲ့ ဆြဲျခင္း လက္ခ်ိတ္ၿပီး ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ တိုင္ၾကတယ္။ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ ေရာင္းတဲ့သူက သူ႔ေျပာင္းဖူးေတာင္း ခါးခ်ိတ္ၿပီး လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းခဲ့တယ္။ ျပည္သူလူထုက သူတုိ႔ရဲ့ ဆႏၵအစစ္အမွန္ကို လမ္းေတြေပၚမွာ အသက္နဲ႔ ရင္းၿပီး ျပခဲ့ၾကတယ္။
ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုကို ၿဖိဳခြင္းတဲ့ ၿမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေရွ႔က ေသနတ္သံ၊ ၿမိဳ႔နယ္တိုင္းက ေသနတ္သံေတြၾကားမွာ သကၤန္းကြ်န္း ဇီးကြက္မွတ္တိုင္မွာ အျဖဴအစိမ္းဝတ္ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေလးေတြကို “မင္းတို႔ သြားခ်င္တဲ့ လမ္းကို သြားရမယ္။ အရင္ဆံုး ထိုင္လုိက္” ဆိုတဲ့ စစ္ဗိုလ္ရဲ့ စကားကို ႐ိုးသားစြာ ယံုၾကည္ၿပီး ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ ဒီအခါ ကုန္းေပၚကေန စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ေသနတ္ေတြနဲ႔ တဒိုင္းဒိုင္း ပစ္ေနတဲ့ စစ္တပ္က အကာအကြယ္မဲ့၊ လက္နက္မဲ့၊ အမုန္းမဲ့၊ ရန္လုိျခင္းမဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေလးေတြကို ဒလစပ္ ပစ္ေနတာမ်ား ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး ပြက္ေလာထ ဆူညံသြားတယ္။ အျဖဴအစိမ္းေတြ ေသြးစြန္းခဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းသား လူငယ္ေတြရဲ့ အေလာင္းေတြကို သယ္ပိုးလာၾကတာ ျမင္ေတာ့ မိဘ ျပည္သူေတြ လမ္းေပၚထြက္ စစ္တပ္ကို အသားပံုနဲ႔ ထပ္တိုးၿပီး သတိၱျပၾကတယ္။ မနက္က ေက်ာင္းသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း မိဘကို မုန္႔ဖိုးေတာင္း လိုခ်င္တာ ပူဆာခဲ့တဲ့ ကေလးငယ္ေတြ အိမ္တံစက္ၿမိတ္က ထြက္ၿပီး မၾကာခင္ အသက္စြန္႔သြားၾကရၿပီ။ သူတို႔ မိဘေတြရဲ့ အပူ တတိုင္းတျပည္လံုး ကူးစက္ခဲ့ရၿပီ။ သားေပ်ာက္ မိခင္ေတြရဲ့ အသံ ကမၻာပ်က္မတတ္။
ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို လွံစြပ္နဲ႔ထိုး အလံုပိတ္ကားေပၚ တင္သြားတဲ့ ျမင္ကြင္းက လူငယ္ေတြကို တဒဂၤ ဆြ႔ံအသြားေစတယ္။ ေသနတ္ဒဏ္ရာ လွံစြပ္ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ေရာက္ခဲ့ရသူေတြ ျပန္လြတ္လာေတာ့ သူတို႔မွာ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ အျပင္ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြပါ ပါလာၾကတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေခတ္ဝန္ကို ဆက္ထမ္းၾကတယ္။
စစ္အာဏာရွင္က အာဏာျပန္သိမ္းဖုိ႔ ၾကိဳတင္ ၾကံစည္ခဲ့တယ္။ ဂိုေဒါင္ေတြကို စစ္တပ္က အရင္ေဖာက္ၿပီး အေကာင္းဆံုးေတြကို အရင္ယူၿပီး ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးေနတဲ့ ျပည္သူလူထုကို တရားခံရွာခဲ့တယ္။ စစ္တပ္ လိုခ်င္တာ ယူၿပီးမွ က်န္တာကို ျပည္သူလူထုက ရတာပါ။ သမိုင္းကို အမွန္မေရးခ်င္သူေတြ၊ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုကို ေသးႏုတ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္သူေတြက ေခါင္းျဖတ္မႈေတြကို တန္ဆာဆင္ၾကတယ္။ စစ္အာဏာရွင္က လူထုကို ေသနတ္နဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခဲ့တာေတြ၊ မေသမရွင္ မီးရႈိ႔သတ္တာေတြကို ေမ့ေဖ်ာက္ထားၾကတယ္။ ဘယ္အေရးေတာ္ပံုကိုဘဲ ၾကည့္ၾကည့္ စစ္အာဏာရွင္က လက္နက္မ ဲ့ျပည္သူလူထုကို လက္နက္အားကိုးၿပီး ရက္ရက္စက္စက္ ေခ်မႈန္းခဲ့တာပဲ။ ဒီေန႔လုိ သတင္းမီဒီယာ ေခတ္ၾကီးမွာ မွတ္တမ္းဓာတ္ပံုေတြ၊ ဗြီဒီယို မွတ္တမ္းေတြနဲ႔ ရွိေနတာပါ။ ဒီၾကားထဲကဘဲ သမိုင္းကို လိမ္ခ်င္ၾကေသးတယ္။
ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာ တိုက္ပြဲၾကားက ေပၚတယ္ ဆိုတဲ့စကားအတိုင္း ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု အၿပီးမွာ လူထ ုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို က်မတို႔ ျပည္သူလူထုေတြ ရခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏုိင္တို႔ေတြကို က်မတို႔ ရခဲ့တယ္။
အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳဳပ္ၾကီး ေပၚေပါက္ခဲ့တယ္။ အဖြဲ႔ခ်ဴပ္ ပါတီၾကီးမွာ ပါတီဝင္ေတြ သန္းခ်ီ ရွိခဲ့တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ လွည္းၾကမ္းၾကီး တခုပါ။ လွည္းနံရံကို ျမဲျမံစြာ ဆုပ္ကိုင္သူေတြ ရွိသလို၊ လွည္းေပၚက ျပဳတ္က်သူေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။
ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုရဲ့ အသီးအပြင့္ျဖစ္တဲ့ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို ကမၻာသိ က်င္းပႏုိင္ခဲ့တယ္။ အမိ်ဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ပါတီၾကီးကို ျပည္သူလူထုက တကယ့္ဆႏၵ အစစ္အမွန္နဲ႔ မဲပံုေအာခဲ့ၾကတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးရင္ စစ္တပ္က စစ္တန္းလ်ား ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ စကားလဲ ေလထဲကလာၿပီး ေလထဲမွာ ေပ်ာက္ခဲ့တယ္။
ျပည္သူလူထုကဆီက အသည္းၾကားက မဲတျပားကို တန္ဖိုးမထားသူေတြက စစ္အာဏာရွင္က လုပ္ပို္င္ခြင့္၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြနဲ႔ ၿမိဳ႔နယ္အလိုက္ အမတ္ေတြကို ဝယ္တဲ့အခါ အဝယ္ခံခဲ့သူေတြလဲ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ အမတ္ေတြကေတာ့ သူတုိ႔ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ျပည္သူလူထု အက်ိဳးအတြက္ အဝယ္ မခံခဲ့ပါဘူး။
ကိုကိုးကြ်န္းျပန္ ဦးေအာင္ေမသု အဖြဲ႔ခ်ဳပ ္ၿမိဳ႔နယ္စည္း အဖြဲ႔ဝင္ ေျပာတဲ့စကားကို သကၤန္းကြ်န္းၿမိဳ႔နယ္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ လူငယ္ က်မဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီ့စကားက က်မတို႔ ယေန႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနသလုိ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ပါတီၾကီးနဲ႔လဲ ဆက္စပ္ခဲ့ရပါတယ္။
“အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳဳပ္က ပါတီဝင္ သန္းခ်ီရွိတယ္။ ဒါအင္အား အစစ္အမွန္လားဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပဲ။ အခြင့္အေရးသမားလဲ ပါမယ္။ လူထုအတြက္၊ တုိင္းျပည္အတြက္ တကယ္ ယံုၾကည္လို႔ ပါတဲ့သူလဲ ရွိမယ္။
ေရၾကီးေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ စုျပဳံတက္ၾကတာေပါ့။ လူေရာ ဘုန္းၾကီးေရာ၊ ေျမြေရာ ေခြးေရာ၊ ၾကက္ေရာ အစံုပဲ။ ေရက်ေတာ့လဲ သူ႔ေနရာ သူျပန္သြားၾကတာပဲ။ ခုေရၾကီးေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲ”
ဦးေအာင္ေမသုကို စစ္အာဏာရွင္က ဝယ္လို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ “လူနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတာ ခြဲလို႔ မရဘူး” လို႔ စစ္အာဏာရွင္ကို အသက္နဲ႔ ရင္းျပခဲ့တယ္။ သာယာဝတီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္ အက်ဥ္းက်ခံရရင္း ဦးေအာင္ေမသု က်ဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ ဦးေအာင္ေမသုတုိ႔လို အဖြဲ႔ခ်ဳဳပ္ ပါတီအေပၚ၊ လူထုအေပၚ၊ တိုင္းျပည္အေပၚ သစၥာေစာင့္သိၿပီး လူသားကမၻာရဲ့ သစၥာတရားကို အလွပဆံုး ေဖာ္က်ဴးသြားခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြလဲ ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ပါတယ္။
-------------------------------------------------
ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုၾကီး (၂၂) ေျမာက္ အခမ္းအနားေတြ က်င္းပၾကတဲ့ အသံ က်မ မီဒီယာေတြက တဆင ့္ၾကားေနရပါတယ္။ “ရွစ္ေလးလံုးက ျပည္သူလူထုအတြက္ ေအာင္ပြဲရတယ္လို႔ ျမင္ပါသလား။ ဘာ့ေၾကာင့္ ခုထိ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ မျပဳတ္က်ေသးတာလဲ” လို႔ သတင္းသမားေတြက ေမးေနၾကပါတယ္။
က်မကို ေမးရင္ က်မေျဖမယ့္ အေျဖက “က်မတို႔္ ျမန္မာျပည္သူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ႏုိင္္ငံေရး အင္အားစုေတြ တသံထဲ၊ အေျဖတခုထဲ ထြက္မယ့္ေန႔ ေအာင္ပြဲရတဲ့ေန႔ပဲ” လို႔ ေျဖခ်င္ပါတယ္။ ညီညြတ္ျခင္းဆိုတာ တဦးခ်င္း တာဝန္ ေက်ပြန္မႈနဲ႔လဲ ဆိုင္တယ္ဆိုတာ လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံေရး အေျခအေနက သက္ေသျပေနၿပီပဲ မဟုတ္ပါလား။
ႏွင္းပန္းအိမ္
ရင္းျမစ္။ ။www.mazzimaburmese.com
