တရားခံဘယ္သူလဲေဟ့

THIBAW'S QUEEN လို႔ေခၚတဲ႔ စာအုပ္ကေလးကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ တကယ္ကို ျမန္မာျပည္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ အဂၤလိပ္စစ္တပ္ႀကီးက မႏၲေလးၿမိဳ႕ကို သေဘၤာေတြနဲ႔ ဆိုက္ကပ္လာေတာ့ သီေပါဘုရင္ရဲ႕ မိဖုရားျဖစ္တဲ႔ စုဖုရားလတ္ဟာ ေျမျပင္မွာ ဝမ္းလွ်ားေမွာက္လို႔ ငိုေႂကြးျမည္တမ္းၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ေျပာဆိုလိုက္ပံုကေတာ့ တကယ္ကုိ ေက်နပ္အားရေလာက္ေအာင္ ပါ။ သူ႔စကားေလးက …
ေမာင္ေတာ္မင္းတရား (သီေပါမင္း) နဲ႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြ အခုလိုဒုကၡေရာက္ခဲ႔ရတာ အဓိကတရားခံကေတာ့ တျခားသူ မဟုတ္ပါ ဘူး ..
ငါ ..ငါ .. လို႔
ဝန္ခံလိုက္တာေလ တကယ္ကုိ ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္ ကိုယ့္အျပစ္ကိုကိုယ္ဝန္ခံတတ္တဲ႔ သေဘာကိုေဆာင္တာေပါ့။

အခုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္ေလ ဘုရားသားေတာ္ျဖစ္တဲ႔ ရဟန္းသံ ဃာေတြဆိုင္လွ်င္ ေရွးမင္း အဆက္ဆက္ကိုၾကည္႔လုိက္ပါက ဘယ္ဘုရင္ ဘယ္မင္းလက္ထက္မွာမွမၾကံဳခဲ႔ဖူးတဲ႔ သတ္ျဖတ္မႈေတြကို အခုေတာ့ စစ္အာဏာရွင္ျဖစ္တဲ႔ နအဖလက္ထက္မွာေသမင္းရဲ႕ လက္တြင္းကိုက်ေရာက္ခဲ႔ရတယ္။ တခ်ဳိ႕သံဃာေတြဆိုလွ်င္ ျပည္ပ ကိုေတာင္ တိမ္းေရွာင္ထြက္ေျပးခဲ႔ရေသးတယ္ေလ ဒါတြင္ပဲလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး စစ္အာဏာရွင္ နအဖကေတာ့ ျပည္တြင္း က သံဃာေတြကိုလည္း နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႏွိပ္စက္ပါေသးတယ္ဒကာ/မေတြကိုေတာင္မွ ဘယ္လိုတရားမ်ဳိးကိုေတာ့ မေဟာပါနဲ႔ ဘယ္ လို တရားကိုေတာ့ေဟာပါ ဒီလိုနည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ အမိန္႔ေပးေနတာ သူကေတာ့ ေကာင္းတယ္ထင္ေနတယ္ေပါ့ ဒါေပမယ့္ သံဃာေတာ္ေတြ မွာေတာ့ နည္းနည္းကေလးမွ စိတ္ခ်မ္းသာမႈမရခဲ႔ပါဘူး။

အဲဒီလို ရဟန္းသံဃာေတြ ဒုကၡေရာက္ေအာင္ ဗုဒၶစာေပေတြကို ေကာင္းေကာင္းမသင္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရတာ ငါ့ေၾကာင့္ပါလို႔ နအဖ က ဘယ္တုန္းကမွဝန္မခံခဲ႔ဘူး ဒါေတြကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဓိကတရားခံကေတာ့ ဘယ္သူလဲ (တရားခံဘယ္သူလဲေဟ့) လုိ႔ ေတာင္ေမးစရာမလိုေတာ့ပါဘူး နအဖ ပါလို႔ ကေလးကေတာင္သိေနပါတယ္။

အဂၤလိပ္ေတြ မႏၲေလးနန္းေတာ္ႀကီးကို သိမ္းပိုက္ၿပီးလုိ႔ မင္းနဲ႔မိဘုရားႏွစ္ပါးကို ရတတနာဂီရိကိုမပို႔မီ ရန္ကုန္ကုိပုိ႔မည္လုပ္ေတာ့ ႏြား လွည္းကေလးနဲ႔ တင္ေဆာင္ၿပီးသြားလိုက္တာ မႏၲေလးမွာလမ္းမွားလို႔မဟာ ျမတ္မုနိဘုရားလမ္းမွတဆင့္ ေဂါဝိန္ဆိပ္ကမ္းကိုသြားရ ေတာ့ ညေနေစာင္းမွေရာက္ၾကတယ္။ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းေရာက္ေတာ့ သီေပါမင္းက တိုင္းသူျပည္သားေတြကို သတိရတာလား နန္း ေတာ္ႀကီးကို သတိရလို႔လားေတာ့မသိဘူး မႏၲေလးကိုငဲ႔ေစာင္းလို႔ သမင္လည္ျပန္ေလးျပန္ၾကည့္ၿပီး ေနေလေတာ့ နအဖ ကလည္း သူ႔ အာဏာေလးကုန္ခါနီးမွာ မဆင္းႏုိင္ပဲ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနတာ တိုင္းသူျပည္သားေတြကို သနားလို႔ပဲလား ႏွိပ္စက္လို႔မဝေသးလို႔ပဲလား ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္သူမဆိုနားလည္ သေဘာေပါက္ၾကမွာပါ။

၁၉၉ဝ လူထုေရြးေကာက္ပြဲတုန္းကလည္း စစ္အာဏာရွင္က႐ႈံးသြားတယ္ေလ အဲဒီမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕သမီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တည္ ေထာင္တဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔က အႏိုင္ရေပမဲ့ တကယ္တမ္းအႏိုင္ယူသြားတာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္တည္ေထာင္ထားတဲ႔ စစ္တပ္ကို အားကိုးၿပီး နအဖ က ဗိုလ္က်သြားတာဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ အဓိပၸါယ္မဲ႔လိုက္ေလျခင္းလဲဆိုတာ သိသာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစ ၿပီးေတာ့ သူတို႔တေတြဟာ တိုင္းျပည္ကုိအုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ျပည္သူလူထုကို ႏွိပ္စက္လာတာ ယေန႔ထိေအာင္ပါပဲ ျပည္သူေတြမွာေတာ့ ခံ လိုက္ရတာ ဒုကၡေတြမနည္းေအာင္ေပါ့ သူတို႔ နအဖ နဲ႔လူတစ္စုကေတာ့ ေကာင္းစားေနလိုက္ၾကတာ တိုင္းသူျပည္သားေတြကုိေတာ့ နည္းနည္းေလးမွမသနား လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္ေနၾကေတာ့ တကယ့္မီးကိုကိုင္ထားသလိုပဲေလ ကုိင္ထားေတာ့လည္းပူ ပစ္ခ်လိုက္ရင္ လည္း ပတ္ဝန္းက်င္ကို သူကေလာင္စာအျဖစ္ အသံုးျပဳေတာ့မွာဆိုေတာ့ ေလာကမွာမီးဆိုတာသံုးမ်ဳိးရွိတယ္ေလ …
၁. ရဟန္းတည္းဟူေသာမီး
၂. မင္းတည္းဟူေသာမီး
၃. ပကတိမီး
ဆိုၿပီးေတာ့မီးကသံုးမ်ဳိးရွိတယ္။

အဲဒီမီးေတြထဲမွာ ရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုကေတာ့ မီးႏွစ္မ်ဳိးကိုခံစားေနရတယ္ေလ မင္းျပစ္မင္းဒဏ္ကိုလည္း အလိုလိုေန ရင္းေၾကာက္ေနၾကရတဲ႔ ျပည္သူေတြ၊ ဒီ္မင္းကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ဆိုးပါသလဲေမးရင္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ကို ဆိုးတယ္လို႔ ေျဖၾကမွာပါ ဒါဟာ တကယ္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ျပည္သူခိုင္းတဲ႔ျပည္သူ႔စစ္သားက ျပည္သူကိုျပန္ၿပီး ဒုကၡေပးေနတာပါ။ စစ္သား ဆိုတာ ျပည္သူကေပးတဲ႔ လစာကုိယူျပည္သူရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရမွာပါ အခုေတာ့ ျပည္သူေကၽြးတဲ့ ထမင္းကိုစား ဘုရားသားေတာ္နဲ႔ ျပည္သူျပည္သားေတြကို ႏွိပ္စက္ေနတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဖြဲ႔စည္းထားတဲ႔ စစ္တပ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမွာအားနာပါတယ္ ျပည္ သူ႔စစ္သားတဲ့ ဘာလုပ္မလဲေမးၾကည့္လိုက္ပါ ျပည္သူကိုပဲ အားရပါးရႏွိပ္စက္မယ္လို႔ သူတို႔ေျပာမွာပါ စစ္သားေတြက ျပည္သူကုိ ႏွိပ္ စက္လားဆိုေတာ့ သူတို႔တြင္မက ေနာက္ကလိုက္လာၾကတဲ႔ အေပါင္းအပါေတြကလည္း ရွိေသးတယ္ေလ အဲဒါေတြကေတာ့ ျပည္သူ႔ ရဲေတြပါ။

ျပည္သူ႔ရဲကေတာ့ MAY I HELP YOU တဲ႔ ကူညီပါရေစေပါ့ တကယ္ေကာ ကူညီေသးရဲ႕လား နံပါတ္တုတ္နဲ႔ ကူညီမွာလား ၿပီး ေတာ့ ပိုက္ဆံရွိတဲ႔လူတခ်ဳိ႕ကို အကူအညီေပးၿပီး မရွိတဲ႔ဆင္းရဲသားေတြကိုေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွိပ္စက္ေနတာပါ ဒါလည္းျပည္သူ႔ရဲလို႔ သူတို႔က ဝန္ခံထားတာနားၾကားလို႔မွ မေကာင္းပါဘူး။ ဟုိအရင္တုန္းကရဲဆိုတာ သူတို႔တာဝန္ သူတို႔ေက်ပြန္ ၾကပါတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔တ ေေတြက သူတို႔ကို ရဲမွန္းသိေအာင္ POLICE ဆိုတဲ႔စာတန္းေလးနဲ႔ မေၾကာက္ ေၾကာက္ေအာင္ လွန္႔ေနၾကတယ္။ POLICE ဆိုတာ ဘာလဲ သူတို႔ကအေခ်ာင္စားခ်င္လို႔ ရဲအလုပ္ကိုလုပ္ေနၾကတာပါ POLICEဆိုတာဘာလဲ သူတို႔မသိၾကပါဘူး။ POLICE ဆိုတာ က
(၁) Polite ယဥ္ေက်းမႈရိျခင္း
(၂) Obedience အမိန္႔ကိုနာခံျခင္း
(၃) Loyality သစၥာရွိျခင္း
(၄) Intelligence ထထႂကြႂကြရွိျခင္း
(၅) Companionship ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၆) Efficiency လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကၽြမ္းက်င္မႈ
ဆိုတဲ့ အခ်က္ေျခာက္ခ်က္နဲ႔ ျပည့္စံုတဲ႔သူကုိမွ ျပည္သူ႔ရဲလို႔ေခၚတာပါ အခု နအဖ လက္ထက္မွာအမႈထမ္းေနတဲ့ ရဲေတြက တကယ္ ပဲ ျပည္သူ႔ရဲလား ေမးေနစရာမလိုေအာင္ကို အေျဖကေတာ့ ေပၚေနၿပီးသားပါ။ ျပည္သူေတြကလည္း ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံရေလ ေတာ့ တကယ္ကုိေၾကာက္ေနရတဲ႔ဘဝမို႔ သူတို႔တေေတြကို တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ရဲဆိုရင္အသံၾကား႐ံုနဲ႔ လန္႔ေနၾကတယ္ တကယ္ ေတာ့ ျပည္သူကုိဒုကၡေပးေနတာ ဘယ္သူလဲဆိုတာကုိ ေမးေနစရာမလိုေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူတို႔တေတြကေတာ့ ျပန္ ေမးေနပါတယ္ တရားခံဘယ္သူလဲေဟ့လို႔ ေမးေနတာ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ မရွက္လို႔ ေမးေနရာေရာက္ပါတယ္။

ငေဒါင္း
ရင္းျမစ္။ ။ေန႕သစ္

သူခုိးက ႏြားေကာင္းေရြးေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္

ႏုိ္င္ငံေရးပါတီအမ်ားအျပား ေပၚထြက္လာၿပီး စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ တာ၀န္မဲ့ ျပဳလုပ္မည္စုိးသျဖင့္ လုိက္နာရမည့္ စည္းကမ္းဥပေဒကုိ အစုိးရက ျပ႒ာန္းေလ့ရွိ၏။ အထူးသျဖင့္ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ စတင္က်င့္သုံးေသာႏုိင္ငံမ်ား၌ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆုိင္ရာ ဥပေဒကုိ ျပ႒ာန္းၾကသည္။ တင္းက်ပ္သည့္ဥပေဒကုိ ျပ႒ာန္းေသာႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံေရးပါတီအေနျဖင့္ ျပည္သူ႔အက်ဳိး ေဆင္ရြက္ႏုိင္မည့္အလားအလာ နည္းပါးသြားသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ ဥပေဒမရိွပါက ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား တာ၀န္မဲ့ျပဳမူႏုိင္မည့္ အခြင့္အလမ္းရွိသျဖင့္ မွန္ကန္ေသာ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆုိင္ရာဥပေဒကုိ ျပ႒ာန္းရန္ အလြန္အေရးႀကီးသည္။

ဤေနရာတြင္ “ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆုိင္ရာဥပေဒ” ႏွင့္ “ႏုိင္ငံေရးပါတီဥပေဒ” ကုိ ျပတ္သားစြာ ခြဲျခားသိျမင္ႏုိင္ရန္လုိသည္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီဥပေဒဆုိသည္မွာ ပါတီအတြင္း၌ လုိက္နာက်င့္သုံးရမည့္ ဥပေဒမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ဥပမာ ပါတီ၏ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပါတီ၀င္မ်ား လုိက္နာရမည့္စည္းကမ္းသည္ ပါတီဥပေဒျဖစ္သည္။ “ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆုိင္ရာ ဥပေဒ” ဟူသည္မွာ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားအေနျဖင့္ လုိက္နာရမည့္ စည္းမ်ဥ္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ ပါတီအခ်င္းခ်င္းဆက္ဆံရာ၌ လုိက္နာရမည့္ စည္းကမ္းသည္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား လုိက္နာရမည့္စည္းကမ္းျဖစ္သည္။ ဂ်ာမနီတြင္ Law on Political Parties (ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆုိင္ရာ ဥပေဒ) ဟု ေခၚ၍ ေတာင္ကုိရီးုယားတြင္ Political Parties Act (ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားအက္ဥပေဒ) ဟု အမည္တြင္သည္။

ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆုိင္ရာ ဥပေဒကုိလုိက္၍ ႏုိင္ငံေရပါတီပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးေပၚလာသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အေမရိကန္ႏွင့္ အေနာက္ဥပေဒ၌မူ ႏုိင္ငံေရးပါတီမေပၚမီကတည္းက ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒရွိေနၾကသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီကိစၥကုိ အေျခခံဥပေဒ၌ ေဖာ္ျပျခင္းမရွိပါ။ ဖြံ႔ၿဖိဳးစႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ အေျခခံဥပေဒအရ ႏိုင္ငံေရးပါတီဥပေဒ ေရးဆြဲၾက၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေပၚထြက္လာေသာ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားတြင္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကသာ လႊမ္းမုိးသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ အေျခခံဥပေဒ၌ ျပ႒ာန္းျခင္းသည္ ျပင္ဆင္ရန္ခက္ခဲသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ရန္ ခက္ခဲသည္ဟုဆုိသည္။ လႊတ္ေတာ္၌ ဥပေဒျပဳ၍ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆုိင္ရာ ဥပေဒကုိ ျပ႒ာန္းျခင္းသည္ ျပင္ဆင္ရန္ လြယ္ကူသျဖင့္ လုပ္ကုိင္ရသည္မွာ ပုိ၍ အဆင္ေျပသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။

၂၀၀၈ နအဖအေျခခံဥပေဒ အခန္း (၁၀) သည္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္သက္ဆုိင္၏။ အခန္း (၁၀) ကိုအသုံးျပဳ၍ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား၏ ရပ္တည္ခြင့္ကုိ အစုိးရက အခ်ိန္မေရြးပိတ္ပင္ႏုိင္သည္။ အားေကာင္းေသာႏုိင္ငံေရးပါတီကုိ အခန္း (၁၀) က ႐ုိက္ခ်ဳိးပစ္ႏုိင္၏။ အစုိးရကုိ ဆန္႔က်င္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ (သုိ႔မဟုတ္) အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ တုိက္႐ုိက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္၍ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္သည္ (သုိ႔မဟုတ္) အားေပးကူညီသည္ဆုိပါက ႏုိင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ ရပ္တည္ပုိင္ခြင့္မရွိဟု အခန္း (၁၀) ၌ ေဖာ္ျပထားသည္။ ႏုိင္ငံျခားအစုိးရ (သုိ႔မဟုတ္) ႏုိင္ငံျခားအဖြဲ႔အစည္း (သုိ႔မဟုတ္) ႏုိင္ငံျခားပုဂၢိဳလ္တဦးဦးထံမွ ေငြေၾကး၊ ပစၥည္းႏွင့္အျခားအေထာက္အပံ့ကုိ တုိက္႐ုိက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္၍ျဖစ္ေစ ရယူသုံးစြဲပါက ႏုိင္ငံေရးပါတီအျဖစ္မွ ရပ္တည္ခြင့္ ဆုံး႐ႈံးသည္ဟုဆုိသည္။ ဘာသာေရးကုိ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ အသုံးျပဳေသာအခါတြင္လည္း ပါတီအျဖစ္ ဆုံး႐ံႈးသည္ဟုဆိုသည္။

ႏုိင္ငံျခားႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈမ်ားျပားေနေသာ ယခုေခတ္တြင္ အလြယ္တကူအေၾကာင္းရွာ၍ ႏုိင္ငံေရးပါတီကုိ ပယ္ဖ်က္ႏုိင္ေသာ နည္းပင္ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္၍ ႏုိင္ရန္ အလားအလာရွိပါက အခန္း (၁၀) ႏွင့္ ထိပ္တုိက္ ေတြ႔ဖြယ္ရွိတယ္။ အေျခခံဥပေဒအရ ႏုိင္ငံေရးပါတီကုိ ပယ္ဖ်က္ႏုိင္စြမ္းရွိသည့္အျပင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကလည္း ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းသည့္ ဥပေဒမ်ားကုိ လိုအပ္သလုိ ျပ႒ာန္းႏုိင္သည္ဟု ပုဒ္မ (၄၀၉) ကဆုိသည္။ စည္းကမ္းဥပေဒ စိတ္ႀကိဳက္သတ္မွတ္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၏လည္ပင္းတြင္ ႀကိဳးကြင္းစြပ္ထားသည့္ အေျခခံဥပေဒပင္ျဖစ္၏။

နအဖဖန္တီးလုိက္ေသာ ႏုိင္ငံေရးေလာကသည္ နအဖစီးပြားေရးေလာကႏွင့္ အတူတူပင္ျဖစ္၏။ နအဖႏွင့္ ပုုလင္းတူဘူးဆုိ႔ က်ိတ္၀ုိင္းလုပ္ေသာ စီးပြားေရးသမားမ်ား ခ်မ္းသာလာသကဲ့သုိ႔ နအဖႏွင့္ က်ိတ္၀ုိင္းလုပ္ႏုိင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ႀကီးပြားခ်မ္းသာၾကမည္ျဖစ္သည္။ နအဖအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ (၄၀၅) တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ “စစ္မွန္၍ စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီ” ဟူသည္မွာ ေျခသုတ္ပုဆုိး ေႁမြစြယ္က်ဳိးဘ၀တြင္ နအဖအာဏာပုိင္တုိ႔၏ ၫႊန္ၾကားခ်က္ကုိ နာခံျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီကုိ အလြယ္တကူအျပစ္ေပး၍ ပယ္ဖ်က္ႏုိင္ေသာ နအဖအေျခခံဥပေဒေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးပါတီထြက္လာရန္ ခက္ခဲမည္ျဖစ္သည္။ ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈနည္းေလေလ ႏုိင္ငံေရးပါတီအေနျဖင့္ တာ၀န္သိစြာ ရွင္သန္ႀကီးထြားရန္ အခြင့္အလမ္းမ်ားေလေလျဖစ္သည္။

နအဖျပ႒ာန္းေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္သည္ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္အစုိးရ၏ ႏုိင္ငံေရးပါတီစနစ္ႏွင့္တူသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ဦးေဆာင္မႈေအာက္၌ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္၍ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ တ႐ုတ္ျပည္၌ က်င့္သုံးေသာ ပါတီစုံစနစ္ဟုဆုိသည္။ ပါတီခ်င္း ၿပိဳင္ဆုိင္ၾကေသာ အေနာက္တုိင္းစနစ္ႏွင့္ ကြဲျပားျခားနားသကဲ့သုိ႔ တပါတီစနစ္ႏွင့္လည္း ကြဲျပားသည္ဟု တ႐ုတ္စာတမ္းတြင္ ေဖာ္ျပသည္။ ပါတီစုံတုိင္ပင္ေဆြးေႏြး၍ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သည့္ နည္းသည္ တ႐ုတ္ျပည္ႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆုံးျဖစ္သည္ဟုဆုိ၏။ တ႐ုတ္ျပည္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအျပင္ အျခားပါတီ (၈) ပါတီ ရွိေသး၏။ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးကာလ (၁၉၆၆-၁၉၇၆) ၌သာ ပါတီစုံစနစ္ ရပ္ဆုိင္းခဲ့ၿပီး ၁၉၇၈ တြင္ ျပန္လည္က်င့္သုံးသည္ဟု ဆုိ၏။ ၁၉၉၃ ၌ က်င္းပေသာ (၈) ႀကိမ္ေျမာက္ အမ်ဳိးသားျပည္သူ႔ကြန္ဂရက္၌ ပါတီစံုပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရးႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးေရးမူ၀ါဒကုိ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ၌ ထည့္သြင္းလုိက္သည္ဟု ဆုိ၏။

ဗမာစစ္တပ္သည္ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေနရာမ်ဳိးကို ရယူထားျခင္းျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ကဲ့သုိ႔ပင္ ဗမာစစ္တပ္သည္ ရာသက္ပန္အာဏာရွင္ျဖစ္ေန၏။ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ စစ္ဗိုလ္ (၂၅) ရာခုိင္ႏႈန္းယူ၍ က်န္ (၇၅) ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းနွင့္ အရပ္သားမ်ား ၿပိဳင္ဆုိင္ရမည္ျဖစ္သည္။ စစ္တပ္က ဦးေဆာင္သည္ကုိ အရပ္သားမ်ားက ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရသည့္ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ပင္ျဖစ္သည္။ နအဖ မေက်နပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား ဆက္လက္ရပ္တည္ရန္ အလြန္ခက္ခဲမည္ျဖစ္သည္။ ၾကပ္ေျပးသန္းေရႊ စီစဥ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ပင္ျဖစ္၏။ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ တဖက္သတ္အႏုိင္က်င့္ေသာ လုပ္ရပ္ျဖစ္သျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားေလ့လာသူမ်ားကုိ ၀င္ခြင့္မေပးျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

တ႐ုတ္ဒီမုိကေရစီ စကၠဴျဖဴစာတမ္းကုိ ၂၀၀၅ ေအာက္တုိဘာလ၌ ထုတ္ျပန္သည္။ အႏွစ္သာရမွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဦးေဆာင္မႈေအာက္၌ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရန္ျဖစ္၏။ ကြန္ျမဴပါတီ၏ ေအာင္ျမင္မႈကုိ မွတ္တမ္းတင္သည့္ စာတမ္းျဖစ္သျဖင့္ ျပည္သူမ်ား သိန္းခ်ီေသဆုံးရေသာ အမွားမ်ဳိးကုိ ကြယ္၀ွက္ထားသည္။ ဒီမုိကေရစီစနစ္မ်ဳိးစုံတြင္ တ႐ုတ္ဒီမုိကေရစီသည္ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆုံးဟုဆုိသည္။ ဒီမုိကေရစီကိစၥတြင္ အတုယူစရာမလုိဟု တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္က ယူဆသည္။ ဤပုံစံအတုိင္း နအဖကလည္း စစ္ဗိုလ္ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ အားလုံးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သည္ကုိ ဒီမုိကေရစီအစစ္အမွန္ ျဖစ္သည္ဟု အေျခခံဥပေဒ၌ ၀ါဒျဖန္႔ထား၏။ တ႐ုတ္ျပည္၏ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ႏွင့္ အားနည္းခ်က္ကုိ ပါတီေကဒါမ်ား သိၾကေသာ္လည္း ၾကားကာလျပႆနာအျဖစ္ သေဘာထားၿပီး တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာပါက ဤျပႆနာမ်ား ေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္လုိ႔ ယူဆၾက၏။ ေခါင္းေဆာင္ကုိ အမွားကင္းေသာ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ သတ္မွတ္သည့္ ပါတီေကဒါႏွင့္ ၀န္ထမ္းသည္ ေဆြးေႏြးမႈကုိ နားမလည္ပါ။ ဤေနရာ၌လည္း တ႐ုတ္ပါတီေကဒါႏွင့္ ဗမာစစ္ဗိုလ္သည္ အသြင္တူၾကေပသည္။

အဂတိလုိက္စား၍ အာဏာအလြဲသုံးစားလုပ္ရာ၌လည္း တ႐ုတ္ေကဒါႏွင့္ ဗမာစစ္ဗိုလ္အသြင္တူၾကသည္။ တ႐ုတ္ျပည္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္တြင္ စီးပြားေရးလုပ္ပါက ေကဒါႏွင့္ စစ္ဗိုလ္ကုိ လာဘ္ထုိးရသည္မွာ ထုံးစံျဖစ္၏။ ဗမာစစ္ဗုိလ္ႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ား စီးပြားေရးေသာင္းက်န္းသည့္ကိစၥ၌ စာရင္းအင္းမရွိပါ။ တ႐ုတ္ျပည္၌ စာရင္းလုပ္ထားသည္။ ၂၀၀၃ မွ ၂၀၀၈ အထိ အဂတိလုိက္စားမႈေပါင္း (၈၅၂,၀၀၀) ရွိၿပီး ပါတီနဲ႔အစုိးရ၀န္ထမ္း (၈၈၁,၀၀၀) အျပစ္ဒဏ္ခံရ၏။ ႏုိင္ငံပုိင္လုပ္ငန္းကုိ ပုဂၢလိကပုိင္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲရာ၌လည္း ပါတီ၀င္ႏွင့္ စစ္ဗိုလ္အသုိင္းအ၀ုိင္းသာ အျမတ္ထြက္ၾကသည္။ ဤသို႔ေသာ သူခုိးမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ ႏုိင္ငံေရးေလာကုိ သူခုိးက ႏြားေကာင္းေရြးေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဟု ေခၚရေပမည္။

ရင္းျမစ္။ ။ေခတ္ျပိဳင္

ကဗ်ာဆရာ ေစာေဝက သူ၏ နာမည္ေက်ာ္ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာၿပီ

အထိန္းသိမ္းမခံရမီက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ပန္းဆုိးတန္းလမ္းတြင္ အႏုပညာတင္ဆက္မႈ ျပဳလုပ္ေနေသာ ေစာေဝ

ကဗ်ာဆရာ ေစာေဝက ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးကုိ သေရာ္သည့္ သူ၏ နာမည္ႀကီး ကဗ်ာသည္ အမွန္တရားကုိ ေဖာ္ထုတ္ တင္ျပလုိသျဖင့္ ဖန္တီးခ့ဲေသာ ကဗ်ာျဖစ္သည္ဟု ေျပာလုိက္သည္။

ဧရာဝတီသတင္းဌာန အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္ ယေန႔ ေဖာ္ျပထားေသာ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခန္းတြင္ ထုိသုိ႔ ေျပာလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

          “အမွန္တရားမွာ အေျခစိုက္ၿပီးေတာ့ တကယ္ အမ်ားျပည္သူ ခံစားရတဲ့ ခံစားမႈေတြကိုပဲ က်ေနာ္ ေဖာ္ထုတ္တင္ျပတယ္၊ ဖန္တီးခဲ့တယ္” ဟု သူက ဆုိသည္။

          ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္က ဂ်ာနယ္တေစာင္တြင္ “ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄” ဟူေသာ သူ၏ ကဗ်ာေၾကာင့္ အာဏာပုိင္တုိ႔က သူ႔ကုိ ထိန္းသိမ္းလုိက္သည္။

          ကဗ်ာတြင္ ပါ၀င္ေသာ ထိပ္စီး စာလုံးမ်ားကုိ ေပါင္းစပ္လုိက္လွ်င္ “ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ အာဏာရူး” ဟု အဓိပၸာယ္ ရေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။

          ျမန္မာျပည္၏ စစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကုိ ေဝဖန္ ေလွာင္ေျပာင္သည့္ ကဗ်ာ ေၾကာင့္ ကဗ်ာဆရာ ေစာေဝသည္ ေထာင္ ၂ ႏွစ္ ခ်မွတ္ခံရသည္။

          စစ္အစုိးရက ဒီမုိကေရစီအေရး ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကုိ ထုိထက္ မ်ားျပားသည့္ ေထာင္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္ေလ့ ရိွသည္။

          သုိ႔ေသာ္လည္း စစ္အစုိးရက ကဗ်ာဆရာကုိ ၂ ႏွစ္ ႏွင့္ ၄ လၾကာ အက်ဥ္းခ်ခ့ဲသည္။

          အင္းစိန္ေထာင္တြင္ ရိွေနစဥ္  စာဖတ္ခြင့္၊ စာေရးခြင့္မ်ား ရရိွခ့ဲသည္ဟု မၾကာေသးခင္က ျပင္ပေလာကသုိ႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရိွလာသူ ကဗ်ာဆရာက ဆုိသည္။

          ထုိ႔ျပင္ အင္းစိန္ေဆးရုံတြင္ စာအုပ္ေပါင္း ၁ဝဝဝ ေက်ာ္ ပါဝင္သည့္ စာၾကည့္တုိက္တခု ဖြင့္ခြင့္ ရခ့ဲသည္ဟု ဆုိသည္။ ထုိေဆးရုံသည္ အင္းစိန္ေထာင္မွ အက်ဥ္းသားမ်ား က်န္းမာေရး ခ်ဳိ႕ယြင္းပါက ကုသမႈ ခံယူသည့္ ေနရာျဖစ္သည္။

          ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ယခင္က မရခ့ဲသည့္ ထုိအခြင့္အေရးကုိ ကဗ်ာဆရာက တရားဝင္ စာေရး ေတာင္းဆုိခ့ဲျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

          ရမည္းသင္းေထာင္သုိ႔ ကဗ်ာဆရာ ေျပာင္းေရႊ႕ခံရၿပီးေနာက္ ေနရာသစ္တြင္ စာၾကည့္တုိက္ ေထာင္ခြင့္ ရခ့ဲသည္ဟု ဆုိသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ရမည္းသင္းေထာင္တြင္ စာဖတ္သူ အင္အား နည္းပါးသျဖင့္ စာဖတ္အား ေကာင္းေစရန္ ေဆာင္ရြက္ခ့ဲရသည္ဟု ကဗ်ာဆရာက ေျပာသည္။

          “ပရဟိတ အလုပ္လုိ႔ ေျပာမလား၊ ဒါမွ မဟုတ္ စာေပဒါနလုိ႔ ေျပာမလား အဲဒါေတြကို လုပ္ခဲ့ပါတယ္” ဟု ကဗ်ာဆရာက ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာလုိက္သည္။

          ရန္ကုန္မွ သတင္းေထာက္တခ်ဳိ႕ႏွင့္လည္း ေတြ႔ဆုံၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၎တုိ႔ ေရးသား ေဖာ္ျပမႈ အဆင္ေျပေစရန္ ေကာင္းသည့္ အခ်က္မ်ားကုိ ေရြးခ်ယ္ ေျပာဆုိခ့ဲေၾကာင္းလည္း ကဗ်ာဆရာက ရွင္းျပသည္။

ရင္းျမစ္။ ။မိုးမခ