Showing posts with label ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္. Show all posts
Showing posts with label ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္. Show all posts

Monday, April 19, 2010

ခြက္ေစာင္းခုတ္ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဂုိဏ္းဂဏဓေလ့

ခြက္ေစာင္းခုတ္တယ္ဆုိတာဟာ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္း ရန္လုပ္တာျဖစ္တယ္လုိ႔ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္ထုတ္ ျမန္မာစာအဖြဲ႔ရဲ႕ ျမန္မာအဘိဓာန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွာ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ထားတယ္။ စစ္ဗိုလ္အခ်င္းခ်င္း၊ ႏုိင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း၊ ပါတီ၀င္အခ်င္းခ်င္း ရန္လုပ္ၿပီး အာဏာလုၾကတာဟာ ခြက္ေစာင္းခုတ္ႏုိင္ငံေရးျဖစ္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒနဲ႔ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒမွာ ခြက္ေစာင္းခုတ္ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဂုိဏ္းဂဏစိတ္ဓာတ္ကုိ အထင္အရွား ေတြ႔ျမင္ႏုိင္တယ္။

ဂုိဏ္းဂဏစိတ္ဓာတ္ အစြန္းေရာက္သြားပုံကုိ ဗုိလ္သန္းေရႊရဲ႕ မတ္လ (၂၇) ရက္ေန႔ မိန္႔ခြန္းမွာ ေတြ႔ႏုိင္တယ္။ “ဒုိ႔တပ္မေတာ္ဟာ အင္အားေတာင့္တင္းရမယ္၊ စြမ္းရည္ထက္ျမက္ရမယ္၊ ေခတ္မီရမယ္၊ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ထက္သန္ရမယ္၊ တပ္မေတာ္အင္အားရွိမွ တုိင္းျပည္အင္အားရွိမယ္ဆုိတာဟာ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းစဥ္ကာလကတည္းက ခံယူထားတဲ့ သေဘာထားျဖစ္တယ္” လုိ႔ ဗိုလ္သန္းေရႊ ေျပာသြားတယ္။ ဗိုလ္သန္းေရႊအုပ္စုဟာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ အထက္သန္ဆုံး ျဖစ္ေနတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း ေရာင္းရင္းမိတ္ေဆြေတြ ႀကီးပြားခ်မ္းသားေနတာဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊဂုိဏ္းရဲ႕ အမ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကုိ သက္ေသျပေနတယ္။

တုိင္းျပည္အင္အားရွိမွသာ တုိင္းျပည္ထဲက အဖြဲ႔အစည္းေတြလည္း အင္အားရွိႏုိင္မယ္ဆုိတာကုိ စဥ္းစားဉာဏ္ရွိသူတုိင္း သိႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂုိဏ္းဂဏစိတ္ ျပင္းထန္ေနတဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊဟာ အမ်ားျမင္သလုိ မျမင္ႏုိင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ လူဦးေရ (၄) သိန္းရွိေသာစစ္တပ္ အင္အားရွိမွသာ လူဦးေရ သန္း (၅၀) ရွိတဲ့ တုိင္းျပည္အင္အားရွိမယ္လုိ႔ ေျပာတာပဲ။ ဒီလုိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ သဘာ၀သယံဇာတကုိ ႏုိင္ငံျခားေရာင္းၿပီး ပ်ဥ္းမနားၾကပ္ေျပးမွာ ေနျပည္ေတာ္ တည္ေဆာက္တာျဖစ္တယ္။

ႏုိင္ငံေရးမွာ စစ္ဗိုလ္၀င္႐ႈပ္လုိ႔ တုိင္းျပည္ပ်က္စီးတာကုိ ေျပာရဲတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းဆုိလုိ႔ အန္အယ္လ္ဒီ ဒု-ဥကၠ႒လုပ္တဲ့ အၿငိမ္းစားဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဦးတင္ဦးတေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ စစ္ဗုိလ္ဟာ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး စတာေတြကုိ နားမလည္ဘူးလုိ႔ ဦးတင္ဦးက ႐ုိး႐ုိးသားသား၀န္ခံတယ္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ေန၀င္းက ေဂါက္သီး ကစားတာ ၀ါသနာပါေတာ့ စစ္ဗုိလ္ေတြအားလုံး ေဂါက္သီးေရာဂါစြဲကပ္ကုန္တယ္။ ဒီအထဲမွာ ဦးတင္ဦး မပါဘူး။ သူက ျခင္းခတ္ ၀ါသနာပါတဲ့ စစ္ဗိုလ္။

၁၉၈၈ ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပုံထဲ ဦးတင္ဦး ပါလာေတာ့ သူ႔ကုိေထာက္ခံသူေတြ ထပ္ထဲမွာ (၆၅) ရာခုိင္ႏႈန္းရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတာကုိ ဗြီဒီယုိသတင္းမွာ ျမင္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ရွိ စစ္မႈထမ္းဟာ အတိအလင္းေထာက္ခံရဲတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လွ်ိဳ႕၀ွက္မဲေပးစနစ္က်င့္သုံးရင္ေတာ့ ေထာက္ခံႏုိင္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကုိ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္တပ္ရပ္ကြက္က ေထာက္ခံတာဟာ သာဓကပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အတိအလင္း အတုိက္အခံဘက္ပါသြားတဲ့ စစ္ဗုိလ္ေဟာင္းကုိ အာဏာရစစ္ဗိုလ္က အၿငိဳးတႀကီးနဲ႔ ခြက္ေစာင္းခုတ္တတ္တာကုိ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြ သိၾကတယ္။

ဦးတင္ဦးေခၚလုိ႔ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ လက္ေထာက္အျဖစ္ ၀င္ကူတဲ့ ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း ၀င္းထိန္ကိစၥဟာ လူသိမ်ားတယ္။ လြတ္ရက္ေစ့တာေတာင္ လႊတ္မေပးဘူး။ ဦး၀င္းထိန္ကုိ ၁၉၈၉ ဇူလုိင္လမွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက ဖမ္းဆီးၿပီး တလေလာက္ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္မွာ (၃) ႏွစ္နီးပါး တုိက္ပိတ္ထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စစ္ခုံ႐ုံးက ေထာင္ဒဏ္ (၇) ႏွစ္ ခ်မွတ္လုိက္တယ္။ (၆) ႏွစ္အက်ဥ္းက်ၿပီး ၁၉၉၅ မွာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ရၿပီး လြတ္လာတယ္။ ေသြးတုိးေရာဂါ၊ ေက်ာ႐ုိးဆစ္ေရာင္တဲ့ေရာဂါ၊ ေခါင္းကုိက္ေ၀ဒနာ စတာေတြ ရလာတယ္။ ဦး၀င္းထိန္ကုိ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းခ်ခံရသူအျဖစ္ Amnesty International လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ႀကီးက မွတ္တမ္းတင္ထားတယ္။ ဦး၀င္းထိန္ရဲ႕ အျဖစ္ကုိၾကည့္ၿပီး အန္အယ္လ္ဒီလုပ္တဲ့ စစ္ဗုိလ္ေဟာင္းေတြဟာ အာဏာရစစ္ဗိုလ္ ၿငိဳျငင္မွာကုိ အလြန္ေၾကာက္ၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ လြတ္လာၿပီးမၾကာမီ ၁၉၉၆ ေမလမွာ အဖမ္းခံရျပန္ၿပီး ေထာင္ (၁၄) ႏွစ္က်သြားတာဟာ ႏွစ္ေစ့ေပမယ့္ လႊတ္မေပးေသးဘူး။ ဦး၀င္းထိန္ဟာ စစ္တကၠသိုလ္မွာ ထိပ္ဆုံးကေအာင္တဲ့ စံျပစစ္သည္ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦးကုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ခြက္ေစာင္းခုတ္ၿပီး ေထာင္ (၇) ႏွစ္ခ်ေတာ့ ဗိုလ္ႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ ဦး၀င္းထိန္ပါ အဖ်ားခတ္ၿပီး အလုပ္ျပဳတ္သြားတယ္။ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပုံကာလမွာ စစ္တပ္နဲ႔ ဆက္သြယ္ဖုိ႔အတြက္ စစ္ဗိုလ္အေၾကာင္း နားလည္သူလုိတယ္ဆုိၿပီး ဦးတင္ဦးက ေခၚျပန္လုိ႔ ဦး၀င္းထိန္ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးတာ၀န္ခံ ျဖစ္သြားတယ္။ ေဒၚစုဘက္ပါတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြ မလႈပ္ရဲေအာင္ ဦး၀င္းထိန္ကုိ ခြက္ေစာင္းခုတ္ျပတာပဲ။

အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွာ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြ အမ်ားအျပားပါ၀င္ေပမယ့္ စစ္တပ္ကုိ သူတုိ႔ဘက္ပါေအာင္ ဘာျဖစ္လုိ႔ မဆြဲေဆာင္ႏုိင္တာလဲလုိ႔ အျပင္လူ အရပ္သားက စဥ္းစားမိတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းကေတာင္ စစ္တပ္ကုိ သူတုိ႔ဘက္ပါေအာင္ မဆြဲဆာင္ႏုိင္ရင္ အရပ္သားအေနနဲ႔ ပုိေ၀းေတာ့မွာေပါ့။ ျမန္မာစစ္တပ္မွာ တပည့္ေမြး/ဆရာေမြးတဲ့စနစ္ ရင့္သန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာကုိ ခြက္ေစာင္းခုတ္ရင္ တပည့္ကုိပါခုတ္ရတယ္။ က်ဴပင္ခုတ္က်ဴငုတ္မက်န္ ဆရာေရာတပည့္ပါ ခြက္ေစာင္းခုတ္ပစ္တာဟာ တပ္တြင္းႏုိင္ငံေရးပဲ။

သက္ႀကီးရြယ္အုိျဖစ္ေနတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္း အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀မွာ ေသသြားေအာင္ ဗိုလ္သန္းေရႊက စီစဥ္ႏုိင္ေပမယ့္ ဗုိလ္ေန၀င္းတပည့္ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ကုိေတာ့ မရွင္းပစ္ႏုိင္ဘဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးနဲ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးအထိ တုိးေပးခဲ့ရတာ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ အားနည္းခ်က္လုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခြင့္သာတာနဲ႔ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔နဲ႔အေပါင္းပါေတြကုိ ခြက္ေစာင္းခုတ္ပစ္တာပဲ။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔ဂုိဏ္း၀င္ အဂၤလန္သံအမတ္ေဟာင္း ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးေဟာင္း ဦး၀င္းေအာင္ ၂၀၀၉ မွာ အင္းစိန္ေထာင္မွာ ေသသြားတယ္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွာ ပါ၀င္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြဟာ ေထာင္က်မွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ စစ္ဗိုလ္ဆုိတာ အခုိင္းအေစ အေဆာင္အေယာင္နဲ႔ တသက္လုံးေနလာေတာ့ ေထာင္က်မခံႏုိင္ဘူးေပါ့။

အခုေတာ့ ဒု-ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးေမာင္ေအးရဲ႕ဂုိဏ္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊရဲ႕ ဂုိဏ္းဆုိၿပီး ဂုိဏ္း (၂) ဂုိဏ္းပဲ ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္မွာ ရွိေတာ့တယ္ဆုိပဲ။ ေမာင္ေအးက စစ္သားဆန္ၿပီး သန္းေရႊက ႏုိင္ငံေရးအလြဲသုံးစားလုပ္တဲ့ဘက္က အားသန္တယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ ႀကံ့ဖြ႔ံတည္ေထာင္သူဟာ သန္းေရႊပဲ။ ငါရေရႊမန္းကေတာ့ သစၥာရွိကရင္ အမ်ဳိးသားအျဖစ္ နာမည္ရထားသူျဖစ္တယ္။ ေမာင္ေအးနဲ႔သန္းေရႊဟာ အၿမဲတမ္းစိတ္တူ သေဘာတူ ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လုိခြက္ေစာင္းခုတ္ၿပီး ဘယ္လုိဇာတ္သိမ္းမယ္ဆုိတာ သိႏုိင္ဖုိ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ဘူးထင္တယ္။

ဗုိလ္ေန၀င္းရဲ႕ ခြက္ေစာင္းခုတ္ဂုိဏ္းဂဏလမ္းစဥ္ ဗိုလ္သန္းေရႊက ဆက္လက္က်င့္သုံးၿပီး အာဏာရွင္စနစ္ တည္ေဆာက္ေနတာေၾကာင့္ တပ္ထဲမွာ ယုိယြင္ပ်က္စီးၿပီး တပ္ေျပးေတြ မ်ားျပားလာတယ္။ ၂၀၀၇ ဆႏၵျပပြဲမွာ အရပ္သားကုိ ပစ္မသတ္ဖုိ႔ ေမာင္ေအးကလုိလားၿပီး သန္းေရႊကေတာ့ ဘုန္းႀကီးပါမက်န္ပစ္သတ္ဖုိ႔ အမိန္႔ေပးတယ္လုိ႔ သတင္းထြက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက သန္းေရႊရဲ႕ မိသားစုဟာ ႏုိင္ငံျခားထြက္ေျပးၿပီး စင္ကာပူနဲ႔ ဒူဘုိင္းမွာ ပုန္းေနတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းထြက္ခဲ့တယ္။ ဒါကုိၾကည့္ရင္ သန္းေရႊဂုိဏ္းက မဟုတ္တာအလုပ္ဆုံးဆုိတာ ထင္ရွားတယ္။ မတရားအလုပ္ဆုံးလူဟာ အေၾကာက္ဆုံးျဖစ္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္မွာကုိ ေသမေလာက္ေအာင္ေၾကာက္သူဟာ သန္းေရႊပဲ။

ဂုိဏ္္းဂဏစိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူဟာ ေက်ာသားရင္သားခြဲျခားၿပီး ခြက္ေစာင္းခုတ္ေတာ့တာပဲ။ တပ္ထဲမွာ ငါ့လူနဲ႔သူ႔လူ၊ စစ္ဗိုလ္နဲ႔ ဗိုလ္ေဟာင္း၊ စစ္သားနဲ႔အရပ္သား စသျဖင့္ အၿမဲတမ္းခြဲျခားၿပီး အခြင့္အေရးေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္တပ္အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္း၊ စစ္တပ္ေဆးေက်ာင္း စတာေတြကုိ ဖြင့္ထားတာပဲ။ ‘ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ’ ဆုိတဲ့ လမ္းစဥ္ျဖစ္တယ္။ ဒီလုိဂုိဏ္းဂဏစိတ္ဓာတ္အျပည့္နဲ႔ ခြက္ေစာင္းခုတ္ေနတဲ့ သူခုိးဓားျပက ဒီမုိကေရစီ ထူေထာင္တယ္ဆုိတာ ယုံတမ္းစကားပါ။

ေအာင္ေက်ာ္ခင္ (သုံးသပ္ခ်က္)
ရင္းျမစ္။ ။ေခတ္ျပိဳင္

Thursday, April 8, 2010

စိတ္ကူးယဥ္မေနနဲ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔ အသင့္ျပင္

အခုအခါမွာ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရး/မ၀င္ေရးဆုိတဲ့ ျပႆနာကုိ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုအားလုံး စဥ္းစားၾကရမွာ ျဖစ္သလုိ အန္အယ္လ္ဒီအေနနဲ႔လည္း အဆုံးအျဖတ္ေပးရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ အန္အယ္လ္ဒီအေနနဲ႔ အဓိကေရြးခ်ယ္ရမွာက ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာခ်က္အတုိင္း ရပ္ခံမယ္ဆုိတဲ့ ပုိင္းျဖတ္ခ်က္ခ်ထားႏုိင္ဖုိ႔ပါပဲ။ ဒါ ႏုိင္ငံေရးပါတီတုိင္း အေရးႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအခ်ဳိးအေကြ႔ေတြမွာ ႀကံဳရတတ္တဲ့ ပါတီတြင္း အေတြးအေခၚ (၂) ရပ္၊ လမ္းစဥ္ (၂) ရပ္ တုိက္ပြဲသာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအေတြးအေခၚ (၂) ရပ္၊ လမ္းစဥ္ (၂) ရပ္ တုိက္ပြဲအတြင္းမွာ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ ဒီမုိကေရစီနည္းက် ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ၾကရင္း ပါတီအတြက္ လမ္းစဥ္ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ပီျပင္စြာခ်မွတ္ႏိုင္ရင္ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ေတြပါ ထြက္ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါတီတြင္း လမ္းစဥ္ႏွစ္ရပ္တုိက္ပြဲကုိ ဒီမုိကေရစီနည္းက်စြာ စည္းလံုးမႈရွိစြာ ဆင္ႏႊဲႏုိင္မွ ပါတီတြင္းညီၫြတ္ေရးကုိ တဆင့္တုိး တည္ေဆာက္ႏုိင္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပါတီစည္းလုံးညီၫြတ္မႈရွိမွလည္း ေရွ႕မွာရင္ဆုိင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြကုိ ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

အန္အယ္လ္ဒီပါတီထဲမွာ အခုလုိ လမ္းစဥ္ဆုိင္ရာ အျမင္ကြဲလြဲမႈေတြ ဘာေၾကာင့္ရွိလာတာလဲ၊ ဘယ္လုိသေဘာထားနဲ႔ ေက်ာ္လႊားၾကမွာလဲ။ ၿခံဳေျပာရရင္ အျမင္ကြဲလြဲမႈေတြ ရွိလာတာဟာ နအဖက ေသြးခြဲသပ္လွ်ဳိေရးသေဘာထားကို က်င့္သံုးၿပီး ႏုိင္ငံေရးအရ ထုိးႏွက္မႈနဲ႔ စည္း႐ုံးေရးအရ ၿဖိဳခြဲမႈေတြ လုပ္ေဆာင္လာတာေၾကာင့္လို႔ အဓိက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကရမွာပါ။ ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ နအဖရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ပါတီတြင္းမွာ ျဖစ္ေပၚလာေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအရ ေတြေ၀ယိမ္းယုိင္မႈေတြ၊ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြကုိေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ေတြးေခၚမႈတုိက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲသြားၾကရပါလိမ့္မယ္။

အန္အယ္လ္ဒီပါတီထဲမွာ ဒီကေန႔ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ အေတြးအေခၚတုိက္ပြဲကေတာ့ ပါတီရပ္တည္ေရးဆုိတာအတြက္ နအဖရဲ႕ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ေရးဆုိတဲ့ အျမင္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီလည္းမက် တရားမွ်တမႈလည္းမရွိတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ မ၀င္ေရာက္ေရးဆုိတဲ့ အျမင္ (၂) ရပ္တုိက္ပြဲပါပဲ။ ဒီအျမင္ (၂) ရပ္ရဲ႕ အမွားအမွန္ကုိ ပုိင္းျခားဆုံးျဖတ္ႏုိင္ဖုိ႔ နအဖက ထုတ္ျပန္တဲ့ အမိန္႔ဥပေဒ ျပ႒ာန္းခ်က္ေတြကုိ သုံးသပ္စိတ္ျဖာျပ႐ုံနဲ႔ေတာ့ မလုံေလာက္ပါဘူး။ အန္အယ္လ္ဒီပါတီ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၂၀) ခရီးကုိပါ ျပန္ေျပာင္းသုံးသပ္ အကဲျဖတ္ဖုိ႔ လုိပါလိမ့္မယ္။

တကယ္ေတာ့ အန္အယ္လ္ဒီပါတီဟာ အႏွစ္ (၂၀) ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္ဆုိေပမယ့္ ပါတီတရပ္အေနနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လႈပ္ရွားခြင့္ရခဲ့တာ ၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကာလ ပတ္၀န္းက်င္ေလးေလာက္ပဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏုိင္ရၿပီးခ်ိန္ကတည္းက န၀တဟာ ဥပေဒအမိန္႔အမ်ဳိးမ်ဳိးထုတ္ၿပီး အန္အယ္လ္ဒီပါတီကုိ ဖ်က္ဆီးေခ်မႈန္းဖုိ႔ တေလွ်ာက္လုံး လုံးပန္းတုိက္ခုိက္ခဲ့တာပါ။ န၀တရဲ႕ အဓိက ဦးတည္ခ်က္က အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္မႈကုိ ၿဖိဳခြဲဖုိ႔ပါ။ အဓိက ပစ္ကြင္းကေတာ့ တတ္သိပညာရွင္မ်ားအင္အားစု ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း တတ္သိပညာရွင္မ်ားအဖြဲ႔ထဲက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကအစ ဦး၀င္းတင္တုိ႔အထိ ပုဒ္ထီးပုဒ္မတပ္ၿပီး ႏွစ္ရွည္ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့ၾကတယ္။ ဆရာေမာင္ေသာ္ကတုိ႔လုိ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရၿပီး အာဇာနည္ျဖစ္သြြားသူေတြလည္း မနည္းလွဘူး။ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ တရားမွ်တမႈအတြက္ ကုိယ္က်ဳိးစြန္႔ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားခဲ့တဲ့ ဦးတင္ဦး၊ ဦးၾကည္ေမာင္တုိ႔လုိ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ေတြကုိလည္း တတ္သိအင္အားစုေတြလုိပဲ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ ကာလရွည္ေထာင္ခ်ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ အန္အယ္လ္ဒီ အဖြဲ႔ထဲမွာ န၀တအေပၚ ေျခသုတ္ပုဆုိး ေႁမြစြယ္က်ဳိးသဖြယ္ ႐ုိက်ဳိးမယ္ဆုိတဲ့ ယူနီေဖာင္းခြၽတ္တခ်ဳိ႕နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ပ်က္တခ်ဳိ႕ပဲ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ၿခံဳေျပာရရင္ အန္အယ္လ္ဒီပါတီမွာ ဆုိင္းဘုတ္သာရွိၿပီး ႏုိင္ငံေရးမရွိေတာ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ကာလ တေလွ်ာက္လုံး အန္အယ္လ္ဒီပါတီရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈဆုိတာ နအဖရဲ႕ ဥပေဒ၊ အမိန္႔ ၫႊန္ၾကားခ်က္ေတြကုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပးခဲ့ရတာပဲ မ်ားပါတယ္။ နအဖ အလုိမက် မ်က္မာန္ေတာ္ရွၿပီဆုိရင္ ဆုေတာင္းပြဲလုပ္ေနတဲ့ ေနာ္အုံးလွတုိ႔လုိ ပါတီ၀င္ေတြကအစ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္မ်ားက သိမ္းက်ဳံးထုတ္ပစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါလည္း သိပ္ေတာ့မဆန္းလွပါဘူး။ နအဖ က်င္းပတဲ့ အမ်ဳိးသားညီလာခံ တက္ခြင့္ရခ်င္ေတာ့ ဦးတင္ဦးနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးေတြကုိေတာင္ ပါတီက ထုတ္ပစ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြပဲ၊ ဒါေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။

ပုိဆုိးတာကေတာ့ ဦးတင္ဦးနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ကုိ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းနဲ႔ လုပ္ႀကံဖုိ႔ ႀကိဳးစားၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ နအဖက ပါတီဆုိင္းဘုတ္ေတြျဖဳတ္ဖုိ႔ ၫႊန္ၾကားတာကုိ တစုံတရာ မဆန္႔က်င္ မတြန္းလွန္ဘဲ အလြယ္တကူ လက္ခံလုိက္ၾကတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နအဖက ဆုိင္းဘုတ္ပဲ ျဖဳတ္ခုိင္းတာပါ။ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြက တျပည္လုံးမွာရွိတဲ့ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြကုိ ရပ္ဆုိင္းထားခဲ့တာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေရႊဂုံတုိင္အစည္းအေ၀းအထိပါပဲ။ ဒီေတာ့လည္း အန္အယ္လ္ဒီပါတီရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈဆုိတာ အခါႀကီး ရက္ႀကီးေတြေရာက္ရင္ အုတ္လမ္းမွတ္တုိင္က ႐ုံးမွာ လူေလးငါးဆယ္ေလာက္ အခမ္းအနား ျပင္ဆင္ၾက၊ မိန္႔ခြန္းေျပာၾက၊ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ၾကတာေလာက္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ဦးက သူ႔ရဲ႕မိန္႔ခြန္းတခုမွာ “အန္အယ္လ္ဒီပါတီကုိ ေၾကာက္စရာမရွိသလုိ ဂ႐ုစုိက္စရာလည္း မလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေနာက္မွာ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပသမဂၢရွိေနလုိ႔သာ သတိထားေနရတာ” လုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်ထားတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ နအဖအေနနဲ႔ကေတာ့ အန္အယ္လ္ဒီကုိ အဆိပ္မရွိေတာ့တဲ့ ေရေႁမြလုိ သေဘာထားေနခဲ့ပုံရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ အန္အယ္လ္ဒီပါတီအေပၚ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားေနၾကတာ အုတ္လမ္းမွတ္တုိင္မွာ ႐ုံးထုိင္ေနၾကတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းျဖဴစြယ္က်ဳိး ေခါင္းေဆာင္ေတြအေပၚ ယုံၾကည္အားထားေနၾကလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အန္အယ္လ္ဒီပါတီအတြက္ သဏၭာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကတဲ့ ေအာက္ေျခက အပယ္ခံေတြ ပါတီ၀င္ေတြ၊ ေထာင္ထဲမွာ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္ေနၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ ျပည္ပက အသြင္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေထာက္ခံအားေပးေနၾကတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြေၾကာင့္သာ ေႁမြဟာ ေခါင္းက်ဳိးေနေပမယ့္ ခႏၶကုိယ္က လူးလြန္႔လႈပ္ရွားေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းက်ဳိးေနမွေတာ့ ႏုိင္ငံေရးခႏၶာအိမ္ဟာ တြန္႔လိမ္ေနတာကလြဲလုိ႔ လုိရာကုိ မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ သံဃာအေရးအခင္းမွာဆုိ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ႏုိင္ငံေရးေခါက္႐ုိးက်ဳိး သက္ၾကားအုိႀကီးေတြကုိ ‘ေခတ္သစ္နီ႐ုိး’ ေတြလုိ႔ေတာင္ ဆႏၵျပတုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကသူမ်ားက စိတ္နာနာနဲ႔ နာမည္ေပးခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းမွာ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္မႈ ျဖဳတ္ခ်ေရး၊ ကြဲအက္ေရး၊ ခြဲထြက္ေရးေလသံေတြ ပါတီတြင္းမွာ ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သဘာ၀က်စြာ ထြက္ေပၚတဲ့ ဒီအသံေတြကုိ ဆူညံတယ္ဆုိၿပီး အဓမၼဖိအားသုံး ပိတ္ပင္ထားမယ္ဆုိရင္ ေပါက္ကြဲလြင့္စင္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီ နည္းက်စြာ စည္း႐ုံးေရးေဘာင္အတြင္းမွာ အေတြးအေခၚ (၂) ရပ္၊ လမ္းစဥ္ (၂) ရပ္တုိက္ပြဲကုိ စနစ္တက် ဆင္ႏႊဲသြားဖုိ႔သာ လုိပါလိမ့္မယ္။

တကယ္ေတာ့ ယက္ေတာအမႈဆုိတာ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းလုိပါပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါ၀င္ခြင့္မရေအာင္ စီမံထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ႀကံမႈတခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥဆုိးထဲကပဲ အက်ဳိးရွိတဲ့ ကိစၥေကာင္းတခ်ဳိ႕ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ အနည္းဆုံး ဒီအမႈကိစၥကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအရ တစုံတရာ ဆက္သြယ္ညႇိႏႈိင္းခြင့္ေတြ ရလာခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ လႊတ္ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိေနတဲ့ ႏုိင္ငံတကာဖိအားေတြကုိ ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္ဖုိ႔ ဦး၀င္းတင္နဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီပါတီ၀င္အခ်ဳိ႕ကုိ ေထာင္က လႊတ္ေပးလုိက္ရတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ အခ်ဳပ္ရက္ေစ့ေနတဲ့ ဦးတင္ဦးကုိလည္း လႊတ္ေပးရျပန္တယ္။ ဒီလုိအေၾကာင္းအခ်က္ေတြေအာက္မွာ အန္အယ္လ္ဒီပါတီရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး ျပန္လည္ရွင္သန္ထေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ ႏုိးၾကားအားေကာင္းလာခဲ့တယ္။ တုိင္းစည္္း၊ ၿမိဳ႕နယ္စည္းေတြ ပါ၀င္တဲ့ အစည္းအေ၀းတရပ္ က်င္းပၿပီး ‘ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းႀကီး’ ကုိ ထုတ္ျပန္ႏုိင္ခဲ့တယ္။

ဒီလုိ ႏုိင္ငံေရးအရ ျပန္လည္ရွင္သန္ထေျမာက္လာမႈနဲ႔အတူ ပါတီစည္း႐ုံးေရးဘ၀ကုိလည္း ျပန္လည္စုစည္း တည္ေဆာက္လာႏုိင္ခဲ့တယ္။ အန္အယ္လ္ဒီပါတီရဲ႕ စီအီးစီကုိ ျပန္လည္တုိးခ်ဲ႕ဖြဲ႔စည္းႏုိင္႐ုံမွ်မက တုိင္းအသီးသီး ကုိယ္စားလွယ္ (၁၂၀) ပါ၀င္တဲ့ ဗဟုိဦးစီးေကာ္မတီကုိပင္လွ်င္ အသစ္ဖြဲ႔စည္းႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒီလုိ ႏုိင္ငံေရးအရ ျပန္လည္ရွင္သန္ ထေျမာက္လာျခင္းဟာ ‘ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္း’ ပါ မွန္ကန္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသေဘာထားေတြေအာက္မွာ အသက္၀င္ ရွင္သန္လာခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ‘ႏုိင္ငံေရးေသေနရင္ ပါတီလည္း ေသလိမ့္မယ္’၊ ‘ႏုိင္ငံေရးရွင္သန္ရင္ ပါတီလည္း ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနလိမ့္မယ္’ လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလုိ အန္အယ္လ္ဒီပါတီ ႏုိင္ငံေရးအရ ျပန္လည္ႏုိးၾကား အားေကာင္းလာမႈကုိ ထိုးေဖာက္ၿဖိဳခြဲဖုိ႔ နအဖကလည္း ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒဆုိတဲ့ ခ်ိန္ကုိက္ဗုံးတလုံးကုိ ေဖာက္ခြဲလုိက္ပုံရပါတယ္။ နအဖရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ တစုံတရာ ထိေရာက္တယ္လုိ႔ ဆုိရမလုိပါပဲ။ ‘ေရြးေကာက္ပြဲ’ ဆုိတဲ့ အသံၾကားလုိက္တာနဲ႔ စင္ထုိးေပးရင္ ေကြးေနေအာင္ တက္ၿပီး ကခ်င္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး က်ားအုိ က်ားေသေတြ၊ အေပါက္ေကာင္းကုိ ေခ်ာင္းေနတဲ့ အခြင့္အေရးသမားေတြ အုံက်င္းဖြဲ႔ၿပီး ထြက္လာခဲ့ၾကပါၿပီ။ ဒီလုိ စည္သံ၊ ေဗ်ာသံေတြၾကားမွာ ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူနဲ႔ ညီလာခံ၀င္ဖုိ႔ ေတာင္ရွည္ပုဆုိးျပင္ေနတုန္း၊ ျဗဳန္းဆုိ အင္းစိန္ေတာရထဲ ၀င္သြားခဲ့ၾကရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တခ်ဳိ႕လည္း အမတ္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတြ တလိပ္လိပ္ တက္လာေနၾကမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီစိတ္ကူးေတြဟာ ‘မသာကုတင္ကုိ ရာဇပလႅင္’ ထင္ေနၾကတဲ့ ႏုိင္ငံေရး နလပိန္းတုံးေတြရဲ႕ အ႐ူးအိပ္မက္ေတြပါ။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲလုိ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ထင္ေနၾကတာ အ႐ူးခ်ီးပန္း စိတ္ကူးယဥ္ေနၾကတာပါ။ နအဖက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ၁၉၉၀ လုိ အျဖစ္ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အဓြန္႔ရွည္ေစမယ့္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံကုိ (၁၅) ႏွစ္ၾကာေအာင္ အေသးစိတ္ အခ်ိန္ယူ ေရးဆြဲခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံအရ က်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာလည္း ယူနီေဖာင္း၀တ္၊ ယူနီေဖာင္းခြၽတ္နဲ႔ ဖိနပ္ကုိင္ေတြ ေသခ်ာေပါက္ အႏုိင္ရေအာင္ အာဏာ၊ အသျပာ၊ စည္း႐ုံးေရးနဲ႔ မက္လုံးမ်ဳိးစုံေပးၿပီး ျပင္ဆင္လာခဲ့တာ (၃) ႏွစ္ေလာက္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ‘ႏုိင္လည္း ႏုိင္ရမယ္၊ ႐ႈံးရင္လည္း ႏုိင္ရမယ္’ ဆုိတဲ့ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္က တည္ၿမဲဖဆပလရဲ႕ ေႂကြးေၾကာ္သံဟာ ေလလုံးထြား႐ုံေလာက္ပါ။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ နအဖက ‘မႏုိင္လည္း ႏုိင္ေအာင္’ လုပ္မွာ ရာႏႈန္းျပည့္ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမတ္ျဖစ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွန္သမွ် ၂၀၁၀ ႏုိင္ငံေရးသတ္ကြင္းထဲမွာ ကားစင္တင္ တံက်င္လွ်ဳိခံရပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ကူးယဥ္စရာ ဘာမွမရွိပါဘူး။ တျပည္လုံး ‘ဘြိဳင္းေကာက္ဋီကာ’ ရြတ္ၿပီး No ဟစ္ကာ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ၾကဖုိ႔ပဲလုိပါတယ္။ ။

ေက်ာ္ဗလ (သုံးသပ္ခ်က္)
ရင္းျမစ္။ ။ေခတ္ျပိဳင္

Tuesday, March 23, 2010

ဘာသာေရးအလြဲသုံးစားလုပ္မႈ


“သာသနာ့ေဘးရန္ကုိ အာဏာပုိင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူအားလုံး လက္တြဲညီညီ ဖယ္ရွားတားဆီးမွသာ သာသနာေတာ္ ထြန္းေတာက္မည္ဟု ႏုိင္ငံေတာ္ ဗဟုိသံဃာ့၀န္ေဆာင္အဖြဲ႔ ဥကၠ႒ ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားေတာ္မႈ” တယ္ဆုိတဲ့ ေခါင္းစီးတပ္ထားတဲ့သတင္းကုိ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၂၁) ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပတယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ ႏုိင္ငံေတာ္ဗဟုိသံဃာ့၀န္ေဆာင္အဖြဲ႔ဥကၠ႒ မေကြးၿမိဳ႕ မဟာ၀ိသုတာရာမတုိက္သစ္ဆရာေတာ္ (၃) ဘြဲ႔ရ ဦးကုမာရရဲ႕ ေဟာၾကားခ်က္ကုိ ေဖာ္ျပထားတယ္။ ၾသ၀ါဒရဲ႕ တ၀က္ေလာက္က ေက်းဇူးတင္စကားျဖစ္တယ္။ ၾသ၀ါဒစရိယ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၊ သံဃမဟာနာယက၊ သာသနာေရး၀န္ႀကီး၊ သာသနာေရးဦးစီးဌာန၊ သာသနာေတာ္ ထြန္းကားျပန္႔ပြားေရး ဦးစီးဌာန စတာေတြကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း အရင္ဆုံးေဖာ္ျပတယ္။

ေနာက္ေတာ့မွ ၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္မတုိင္မီက ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာမွာ အယူ၀ါဒကြဲျပားတဲ့ ဂုိဏ္းဂဏေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ အဲဒီအယူ၀ါဒေတြကုိ ႏုိင္ငံေတာ္သံဃာ့၀ိနည္းအဖြဲ႔က မွန္ (ဓမၼ)၊ မမွန္ (အဓမၼ) စိစစ္သုံးသပ္ဆုံးျဖတ္ၿပီး မမွန္ (အဓမၼ) လုိ႔ သတ္မွတ္တဲ့ အယူအဆေတြကုိ သံဃာ (ဓမၼစက္) နဲ႔ အစုိးရ (အာဏာစက္) တြဲဖက္ၿပီး ပိတ္ပင္ဖယ္ရွားတားျမစ္တာ အလြန္ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း ေဟာၾကားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗုိလ္ေန၀င္းအမိန္႔နဲ႔ ၁၉၈၀ မွာ သာသနာသန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာကုိ ဦးကုမာရက ထည့္မေျပာဘူး။ အတိအက် မေျပာေပမယ့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာနဲ႔ မညီၫြတ္တာေတြ လုပ္ေနတဲ့ သံဃာေတြကုိ စစ္အစုိးရနဲ႔ သံဃာက ျပည္သူနဲ႔လက္တြဲၿပီး ဖယ္ရွားသြားရမယ္လုိ႔ ဦးကုမာရက နိဂုံးခ်ဳပ္လုိက္တယ္။ ျပည္သူ႔အက်ဳိးေဆာင္တဲ့ သံဃာေတြနဲ႔ ဒီမုိကေရစီလုိလားတဲ့ သံဃာေတြကုိ ဖယ္ရွားဖုိ႔ လမ္းခင္းေနတဲ့ပုံပဲ။

မတ္လ (၁၇) ရက္ေန႔မွာ “ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပုံတင္ျခင္းနည္းဥပေဒမ်ား” ကုိ ျပည္ေထာင္စုေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က ထုတ္ျပန္ေၾကညာေတာ့လည္း အခန္း (၃) ပုဒ္မ-၁၅ (င) မွာ ဘာသာေရးကုိ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ အလြဲသုံးစားလုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြကုိ မွတ္ပုံတင္ခြင့္ ျငင္းပယ္ႏုိင္တယ္ (ဒါမွမဟုတ္လုိ႔) မွတ္ပုံတင္ထားၿပီးရင္လည္း မွတ္ပုံတင္ကုိ ပယ္ဖ်က္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပထားတယ္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ မွတ္ပုံတင္ေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားျခင္းဆုိတဲ့ ေလွ်ာက္လႊာပုံစံ (င) မွာလည္း ဘာသာေရးကုိ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ အလြဲသုံးစားျပဳေသာ အဖြဲ႔အစည္း မဟုတ္ပါဆုိၿပီး ၀န္ခံထားပါတယ္။ ဘာသာေရးကုိ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ အသုံးမျပဳပါဘူးဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီက အာဏာရသြားလုိ႔ အာဏာရအစုိးရအေနနဲ႔ ဘာသာေရးကုိ အလြဲသုံးစားလုပ္ရင္ ဘာျဖစ္သြားမယ္ဆုိတဲ့အထိ မွတ္ပုံတင္နည္းဥပေဒက ႀကိဳတင္ျမင္တာမဟုတ္ပါဘူး။

အာဏာရျမန္မာအစုိးရတုိင္း ဗုဒၶဘာသာကုိ စိတ္ႀကိဳက္အလြဲသုံးစားလုပ္လာတာ ၾကာပါၿပီး။ ပထမဆုံးေသာ ျမန္မာ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုကုိ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ ဘာသာေရးကုိ အလြဲသုံးစားလုပ္တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ဦးႏုကို ျဖဳတ္ခ်တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြအားလုံး ဦးႏုတပည့္ျဖစ္ေနတာကုိေတာ့ မေျပာၾကေတာ့ဘူးလား။ သံဃာ့နာယကဆုိတာ ဘာသာေရးကုိ ႏုိင္ငံေရးအတြက္ အသုံးျပဳဖုိ႔ ဖြဲ႔ထားတဲ့အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တယ္။ တနည္းဆုိရင္ေတာ့ သံဃာေလာကကုိ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ဖုိ႔ တမင္လုပ္ထားတဲ့ အစုိးရလက္ကုိင္တုတ္ႀကီးျဖစ္တယ္။

၁၉၈၀ မွာ စတင္ဖြဲ႔စည္းတဲ့ သံဃာ့မဟာနာယကအဖြဲ႔ဟာ အစုိးရအသိအမွတ္ျပဳတဲ့ သံဃာဂုိဏ္းေတြကုိ ႀကီးၾကပ္ရတဲ့အျပင္ သံဃာမွတ္ပုံတင္ေရး၊ သံဃာ့ပညာေရး၊ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ ေလ့က်င့္ေရး စတဲ့ စီမံကိန္းေတြကုိ တာ၀န္ယူရတယ္။ အစုိးရအမႈထမ္း အေျပာင္းအေရႊ႕လုပ္သလုိ ဗဟုိနာယကအဖြဲ႔၀င္ သံဃာေတြကုိ ပုံမွန္ေျပာင္းေရႊ႕ေနတာေၾကာင့္ ဘယ္ဆရာေတာ္မွ ၾကာၾကာေနရာမရဘဲ သာသနာေရး၀န္ႀကီးဌာနက ျခယ္လွယ္တာကုိ ခံေနၾကရတယ္။ သံဃာငယ္ေတြ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ႏုိင္ေအာင္ ထိန္းထားႏုိင္တဲ့ ၀ါရင့္သံဃာကုိ စစ္အစုိးရက ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးခ်ီးျမႇင့္ၿပီး အဖုိးတန္ပစၥည္း လႉဒါန္းတယ္။

အေနာက္တုိင္း ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံေတြမွာ သာသနာေရး၀န္ႀကီးဌာန မရွိဘူး။ သာသနာေရးဆိုတာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔သာဆုိင္ၿပီး အစုိးရနဲ႔ မဆုိင္ဘူးလုိ႔ ယူဆတဲ့အတြက္ သာသနာေရး၀န္ႀကီးဆုိတာမ်ဳိး မရွိတာဘဲ။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ သာသနာေရး၀န္ႀကီးက လူသတ္ေကာင္စစ္ဗိုလ္ျဖစ္ၿပီး ဒီလူသတ္ေကာင္က ေပးတဲ့ဘြဲ႔ထူး ဂုဏ္ထူးေတြကုိပဲ သံဃာေတြက လက္ခံေနၾကတယ္။ သံဃာထဲမွာလည္း ဘာသာေရးကုိ အလြဲသုံးစားလုပ္သူေတြ ရွိတာပဲ။ ဘာသာေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ စီးပြားရွာသူ၊ ဘာသာေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ ၾသဇာအာဏာရွိေအာင္ လုပ္ေဆာင္သူေတြဟာ ဘာသာေရးကုိ အလြဲသုံးစားလုပ္တာပဲ။

ဘုရင့္အာဏာအားကုိးၿပီး သံဃာ့ေလာကကုိ လႊမ္းမုိးဖုိ႔ ႀကံစည္တဲ့ သံဃာေတြ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာရွိသည္။ ဘုရင္ကလည္း ဘာသာေရးမွာ စြက္ဖက္ေလ့ရွိတယ္။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကုိ ႐ုိေသေလးစားတဲ့ မင္းတုန္းမင္းဟာ သံဃာ့အေရးကိစၥမွာ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ေလ့ရွိၿပီး သံဃာကလည္း ရွင္ဘုရင္လႉဒါန္းတာကုိ စားေသာက္ေနရေတာ့ စြက္ဖက္ခြင့္ ေပးထားတယ္။ ဘုရင္စြက္ဖက္တာကုိ လက္မခံဘဲ ေ၀ဖန္တဲ့ သုဓမၼာ ရဟန္းဆုိလုိ႔ အဲဒီေခတ္က ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ ဦးပ႑ိတ တပါးပဲ ရွိတယ္။ ဘုရင္က ေကၽြးေမြးလႉဒါန္းတာကုိ ၿငိမ္စားေနၿပီး ဘုရင္လုပ္သမွ်ခံေနတဲ့ သုဓမၼာသံဃာေတြကုိ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္က ေ၀ဖန္႐ႈတ္ခ်တယ္။ ဒီသတင္းကုိ မင္းတုန္းမင္း ၾကားသြားေတာ့ စိတ္ဆုိးေပမယ့္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ကုိ ေျပာရမွာကလည္း မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ဆရာေတာ္အေနနဲ႔ ေ၀ဖန္ရင္ သတိထားေ၀ဖန္ဖုိ႔ ယဥ္ေက်းစြာ ရာဇသံေပးတယ္။ မိန္းမအမ်ားအျပား ယူထားတဲ့ ဘုရင္က ဘုန္းႀကီးကုိ ဆုံးမလုိ႔ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္က ေဒါသထြက္ၿပီး ေတာင္ (၂) လုံးၾကားမွာ တရားက်င့္ေနတဲ့ လူကုိ ေပါင္ (၂) လုံးၾကားက လူက အႀကံဉာဏ္ေပးစရာ မလုိဘူးလို႔ ေျပာခ်လုိက္တယ္။ သံဃာကိစၥမွာ ဘုရင္စြက္ဖက္စရာ မလုိဘူးလုိ႔ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္က ယူဆတယ္။

မင္းတုန္းမင္းက ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကုိ အင္မတန္႐ုိေသကုိင္း႐ႈိင္းသူျဖစ္တဲ့အတြက္ သံဃာ့ကိစၥမွာ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိမွာျဖစ္ေပမယ့္ သံဃာ့ကိစၥမွာ လူက စြက္ဖက္တာကုိ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္က လက္မခံႏုိင္တာပါ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မင္းတုန္းမင္းက ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ကုိ ေတာင္းပန္တယ္။ နအဖအုပ္စုကေတာ့ သူတုိ႔မႀကိဳက္တဲ့လူေတြကုိ မေစၧရစိတ္အျပည့္နဲ႔ ႏွိမ္နင္းရာမွာ သံဃာကုိ အသုံးျပဳတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘာသာေရးအလြဲသုံးစားမလုပ္ဖုိ႔ သူခုိးက လူလူဟစ္လုိက္ေသးတယ္။ မင္းတုန္းမင္းရဲ႕ ဘာသာေရးေကာင္စီဟာ သုဓမၼာဂုိဏ္းပါပဲ။ အခုေခတ္မွာ နအဖသာသနာျဖစ္ေနသလုိ ေရွးေခတ္က မင္းတုန္းသာသနာျဖစ္ေနတာကုိ ဒြာရနဲ႔ ေရႊက်င္ဂုိဏ္းက လက္မခံလုိ႔ ပဥၥမသံဂါယနာ တင္ပြဲမွာ မပါ၀င္ခဲ့ဘူး။ မင္းတုန္း သီေပါ သုဓမၼာရဲ႕ ဓမၼစက္နဲ႔အာဏာစက္ကုိ လက္မခံႏုိင္တဲ့ သံဃာဟာ အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေအာက္ျမန္မာျပည္မွာ တရားအားထုတ္ ၾကရတယ္။

ဗုဒၶၾသ၀ါဒကုိ အနီးစပ္ဆုံးလုိက္နာတဲ့ေနရာမွာ ငွက္တြင္းဂုိဏ္းဟာ နာမည္ႀကီးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာသာေရးအလြဲသုံးစားလုပ္တဲ့ ျမန္မာမင္းေအာက္မွာ ဗုဒၶတရားေတာ္အတုိင္း က်င့္ႀကံဖုိ႔ ခက္ခဲတာေၾကာင့္ ငွက္တြင္းဆရာေတာ္ဟာ အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေအာက္ျမန္မာျပည္မွာ သတင္းသုံးရင္း သက္ေတာ္ (၈၀) သထုံမွာ ပ်ံလြန္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငွက္တြင္းဂုိဏ္း၀င္ သံဃာအပါး (၅၀၀) ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ဘုရင့္သုဓမၼာဂုိဏ္းကုိ ငွက္တြင္းဂုိဏ္းက စိန္ေခၚထားတဲ့အခ်က္ (၅) ခ်က္ရွိတယ္။ ပထမအခ်က္က ဘုရား႐ုပ္ထုကုိ ဆြမ္းမကပ္ဖုိ႔နဲ႔ မီးမပူေဇာ္ဖုိ႔ ျဖစ္တယ္။ လူကုိသာ ထမင္းေကၽြးဖုိ႔ လုိအပ္ၿပီး ႐ုပ္ထုကုိ ေကၽြးစရာမလုိဟု ငွက္တြင္းဂုိဏ္းက ယူဆတယ္။ ႐ုပ္ထုအစား ဗုဒၶတရားေတာ္ကုိ ႏွလုံးသြင္းရမယ္။ ဒုတိယအခ်က္က ဗုဒၶဘာသာဆုိရင္ အနည္းဆုံး ငါးပါးသီလၿမဲရမွာမုိ႔ ငါးပါးသီလကုိ ဘုန္းႀကီးက ေပးစရာမလုိပါ။ ငါးပါးသီလမရွိရင္ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္ပါ။ တတိယအခ်က္က တရားအားထုတ္တတ္သူကုိသာ ရဟန္း၀တ္ခြင့္ေပးရပါလိမ့္မယ္။ စတုတၳအခ်က္က သံဃာတဦးခ်င္းကုိ မလႉဘဲ သံဃိကပစၥည္းအျဖစ္ လႉဒါန္းဖုိ႔ျဖစ္တယ္။ ပဥၥမအခ်က္က တေနရာမွာ (၂) ႏွစ္ထက္ပုိၿပီး မေနရဆုိတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ျဖစ္တယ္။

လြတ္လပ္ေရးရခ်ိန္မွာ ငွက္တြင္းေက်ာင္း (၂၀၀) ေလာက္နဲ႔ သံဃာ (၁,၄၀၀) ေက်ာ္ရွိၿပီး ကုိးကြယ္တဲ့ ဒကာဒကာမ (၁) သိန္း ေလာက္ရွိတယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္းတယ္။ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြမွာ ဘုန္းႀကီးအခ်င္းခ်င္း ထိန္းသိမ္းတာမ်ဳိး အေရးယူတာမ်ဳိးပဲရွိတယ္။ ဘာသာေရးမွာ အာဏာျပတာဟာ အာဏာ႐ူးျမန္မာျပည္ပဲရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြကုိ ေစာ္ကားေမာ္ကားလုပ္ၿပီး အႏုိင္က်င့္ဖုိ႔ စစ္ဗိုလ္ေတြကုိ လက္ထပ္သင္ေပးခဲ့သူဟာ ဗိုလ္ေန၀င္းပါ။ သံဃာေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအစဥ္အလာနဲ႔ ဒီမုိကေရစီက်တဲ့ ဗုဒၶဘာသာဓေလ့ဟာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္လုိ႔ ဗိုလ္ေန၀င္းက ျမင္တယ္။ ဗုိလ္ေန၀င္းက သံဃာေတြ သူ႔အမိန္႔နာခံေအာင္ သံဃာ့အဖြဲ႔ဥပေဒကုိ ေရးဆြဲဖုိ႔ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွာ ႀကိဳးစားတဲ့အခါ နာမည္ႀကီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြက မပါဘူး။ သံဃာေတာ္တပါးခ်င္းအေနနဲ႔ ဗုိလ္ေန၀င္းရဲ႕ ေမွာ္ဘီသံဃာ့ညီလာခံက ခ်မွတ္တာေတြ တရားမ၀င္ေၾကာင္း ေၾကညာတဲ့အတြက္ ဗုိလ္ေန၀င္း အႀကံမေအာင္ဘဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သံဃာေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးလုပ္မႈ၊ ဘာသာေရးအလြဲသုံးစားလုပ္မႈနဲ႔ စြပ္စြဲၿပီး ဖမ္းဆီးပါတယ္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာ ျဖစ္ပြားတဲ့ ဦးသန္႔စ်ာပနအေရးအခင္းမွာလည္း သံဃာေတြ အသတ္ခံရျပန္ၿပီး အပါး (၆၀၀) ေက်ာ္ အဖမ္းခံလုိက္ရတယ္။ မဆလပါတီနဲ႔ စစ္တပ္ကုိ ေ၀ဖန္႐ႈတ္ခ်တဲ့ သံဃာေတြကုိ ေထာက္လွမ္းေရးက ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အခြင့္သာတာနဲ႔ နာမည္ပ်က္ေအာင္ လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္က ဆရာေတာ္ ဦးလာဘကုိ လူသတ္မႈ၊ လူသားစားမႈနဲ႔ လုပ္ႀကံစြပ္စြဲလုိက္တာဟာ သံဃာေတြကုိ ႏွိမ္နင္းမယ့္ ေရွ႕ေျပးလကၡဏာ ပါပဲ။ သံဃာ့ေလာကမွာ မထိန္းႏုိင္မသိမ္းႏုိင္ျဖစ္ေနလုိ႔ စစ္တပ္က ၀င္ထိန္းရပါတယ္ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးေရာက္သြားေအာင္ ေထာက္လွမ္းေရးက အကြက္ဆင္တာပဲ။ ျပည္သူလူထုလည္း လန္႔ျဖန္႔သြားေအာင္ သံဃာေလာကလည္း သိကၡာက်သြားေအာင္ ေထာက္လွမ္းေရးက အကြက္ဆင္လုိက္တာပါပဲ။ သိကၡာတက္ေနတဲ့ သံဃာကုိ ႏွိမ္ရခက္တာေၾကာင့္ မႏွိမ္ခင္မွာ သိကၡာက်ေအာင္ လုပ္တာပါ။

၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွာလည္း ကုိယ္ရင္ေတြ ရဟန္းေတြကုိ ဖမ္းဆီး လူ၀တ္လဲခုိင္းၿပီး ေထာင္ခ်ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕သံဃာေတြကုိ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက စစ္တပ္ေပၚတာအျဖစ္ အသုံးျပဳေနတာပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကုိ ပိတ္ပစ္ၿပီး ေက်ာင္းပုိင္ပစၥည္းကုိ စစ္တပ္ကသိမ္းတယ္။ အဲဒီႏွစ္မွာပဲ ၀ါရင့္ဆရာေတာ္ႀကီး ဦးနာယကဟာ ေထာင္ထဲမွာ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းခံရၿပီး ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္း မဆလေခတ္တေလွ်ာက္လုံး စစ္တပ္ကုိသာ ေတာက္ေလွ်ာက္ အမြန္းတင္လာခဲ့ၿပီး သံဃာကုိေတာ့ အလုပ္မလုပ္တဲ့ တုိင္းျပည္တာ၀န္မထမ္းေဆာင္တဲ့ အရာမေရာက္တဲ့ လူတန္းစားသဖြယ္ သေဘာထားခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ ေနာက္လုိက္စစ္၀ါဒီေတြ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သံဃာဟာ စစ္ဗိုလ္ေလာက္ အေရးမႀကီးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သံဃာအားလုံး စစ္ဗုိလ္အမိန္႔နာခံရမယ္လုိ႔ အခုထက္ထိ ယူဆေနတာျဖစ္တယ္။

၁၉၈၈ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပုံ ေခ်မႈန္းခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းမွာ စစ္အစုိးရကုိ ေထာက္ခံအားေပးတဲ့ အစုိးရအက်ဳိးျပဳဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ျပည္သူ႔ဘ၀သာယာေရးဦးစားေပးတဲ့ ျပည္သူ႔အက်ဳိးျပဳဗုဒၶဘာသာဆုိၿပီး ဘာသာေရးလႈပ္ရွားမႈ ႏွစ္ရပ္ေပၚေပါက္လာပုံကုိ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ Arizona ျပည္နယ္တကၠသုိလ္ ဘာသာေရးဌာနက အမ်ဳိးသမီးပါေမာကၡ Juliane Schober က သုေတသန စာတမ္း ေရးထားတာရွိတယ္။ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ဘာသာေရးအခမ္းအနားေတြက်င္းပၿပီး စစ္အစုိးရလုပ္တာ မွန္ကန္ေၾကာင္း၊ တရား၀င္ေၾကာင္း ဆီေလ်ာ္ေၾကာင္း ဦးကုမာရလုိ ေျပာတာမ်ဳိးဟာ အစုိးရအက်ဳိးျပဳဗုဒၶဘာသာျဖစ္တယ္။ လူသားခ်င္းစာနာမႈ၊ ကုိယ္က်င့္တရားေကာင္းမြန္မႈ၊ တရားအားထုတ္မႈ၊ မိမိကုိယ္မိမိအားကုိးမႈ စတာေတြကုိ အဓိကထားတာဟာ ျပည္သူ႔အက်ဳိးျပဳ ဗုဒၶဘာသာျဖစ္တယ္။ ငွက္တြင္းဂုိဏ္းနဲ႔ ဦးတည္ခ်က္ခ်င္းတူေနတယ္။

ျပည္သူ႔အက်ဳိးျပဳဗုဒၶဘာသာဟာ ကုိယ္က်င့္တရား၊ သီလ၊ သမာဓိကုိ အေျခခံၿပီး ျပည္သူကုိ ႏွိပ္စက္တဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ဆန္႔က်င္တယ္။ အဲဒါကုိ ေထရ၀ါဒမစစ္ဘူးလုိ႔ အေၾကာင္းျပၿပီး ဓမၼစက္၊ အာဏာစက္ေတြသုံး၊ ဘာသာေရးအလြဲသုံးစား လုပ္တယ္ဆုိၿပီး ႏွိမ္နင္းဦးမလား မသိဘူး။

ဦးေအာင္ခင္ (ေ၀ဖန္သုံးသပ္ခ်က္)
၂၃/ မတ္ ၂၀၁၀
ရင္းျမစ္။ ။ေခတ္ျပိဳင္

Wednesday, March 10, 2010

သူခုိးလက္က သူ၀ွက္ဆီေရာက္



စစ္တပ္က အစုိးရလုပ္တဲ့ ၁၉၆၂ ကစၿပီး ႏုိင္ငံပုိင္ပစၥည္းကုိ ကုိယ္ပုိင္ပစၥည္းအျဖစ္ စစ္မႈထမ္းက အလြဲသုံးစားလုပ္ၾကတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္အုပ္စု အာဏာသိမ္းေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္ႏုိင္ငံ ထူေထာင္မယ္ဆုိၿပီး ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္ငန္းေတြကုိ ႏုိင္ငံပုိင္ လုပ္လုိက္တယ္။ အဲဒီႏုိင္ငံပုိင္လုပ္ငန္းေတြကုိ စစ္ဗိုလ္လူထြက္က ဦးေဆာင္တာမ်ားတယ္။ ႏုိင္ငံပုိင္ျပည္သူပုိင္လုိ႔ အမည္ေပးထားေပမယ့္ တကယ္ပုိင္တာက စစ္သူခုိးနဲ႔ အေပါင္းပါေတြပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မဆလဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ႏုိင္ငံေတာ္အလံကအစ ေျပာင္းလဲလုိက္ေပမယ့္ အမ်ဳိးသားသီးခ်င္းကုိေတာ့ မေျပာင္းဘူး။ ‘တုိ႔ဘုိးဘြားအေမြအႏွစ္မုိ႔ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးေပ’ ဆုိတာေလးကုိ သေဘာက်တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ႏုိင္ငံပုိင္ပစၥည္းကုိ မိမိရဲ႕ ဘုိးဘြားပုိင္ပစၥည္းလုိ အသုံးျပဳေနတာ စစ္တပ္ပဲ။

အခုေတာ့ မဆလေခတ္က ႏုိင္ငံပုိင္လုပ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းေတြကုိ စစ္ဗိုလ္လူထြက္နဲ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းကုိ လက္သိပ္ထုိးျဖန္႔ေ၀ ေပးေနတယ္။ ၾကပ္ေျပးသန္းေရႊရဲ႕ လက္စြဲေတာ္ႀကီး ေတဇနဲ႔ ငါရေရႊမန္းရဲ႕သား ေအာင္သက္မန္းတုိ႔က ဦးေဆာင္ၿပီး အစုိးရပုိင္ ဓာတ္ဆီ (၂၅၆) ဆုိင္ကုိ မတ္လကုန္မွာ အားလုံးပုဂၢလိက လက္ထဲေရာက္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတယ္။ ေတဇက ဥကၠ႒လုပ္ၿပီး ေအာင္သက္မန္း အတြင္းေရးမႉးလုပ္တဲ့ ေလာင္စာဆီတင္သြင္းသူနဲ႔ ျဖန္႔ေ၀သူမ်ားအသင္းမွာ အသင္းသား (၁၀၀) ေက်ာ္ ရွိတယ္ဆုိပဲ။ စစ္ဗိုလ္အသုိင္းအ၀ုိင္းက ပုဂၢိဳလ္ေတြျဖစ္ဖုိ႔မ်ားတယ္။ ဓာတ္ဆီဓာတ္ေငြ႔ကလည္း ဒုိးဘုိးဘြားအေမြအႏွစ္ပဲေလ။

ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းအာဏာပုိင္က ဆိပ္ကမ္း (၃) ခု တည္ေဆာက္ခြင့္ နီးစပ္သူေတြကုိ ေပးဖုိ႔စီစဥ္တယ္။ အလုံဆိပ္ကမ္းနဲ႔ ေက်ာက္တန္းၿမိဳ႕နယ္က သီလ၀ါဆိပ္ကမ္းကုိ ဘိန္းေမွာင္ခုိေလာ္စစ္ဟန္ရဲ႕ ေအးရွားေ၀ါလ္ကုမၸဏီက တည္ေဆာက္ၿပီး ပုိင္ဆုိင္ထားတယ္။ ရန္ကုန္ ကမ္းနားလမ္းက ဘတ္စ္ကားဂိတ္၊ ကုန္ေလွာင္႐ုံ၊ ေစ်း၊ အစုိးရ႐ုံးနဲ႔ ဟုိတယ္ေတြကုိ ဖယ္ရွားၿပီး ဆိပ္ကမ္းေဆာက္မွာကုိ စုိးရိမ္မကင္း ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ေလာ္စစ္ဟန္ရဲ႕ ေအးရွားေ၀ါလ္ကုမၸဏီကပဲ ဆိပ္ကမ္းသစ္ေတြေဆာက္ဖုိ႔ ကန္ထ႐ုိက္ရထားေၾကာင္း သိရတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္သေဘၤာလုိင္းကုိလည္း စစ္တပ္ကုမၸဏီ ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဦးပုိင္ကုမၸဏီလက္ထဲ လႊဲေျပာင္းေပးမယ္လုိ႔လည္း သတင္းထြက္ေနတယ္။

CDMA တယ္လီဖုန္းကတ္ (၅) သိန္း ေရာင္းပုိင္ခြင့္ကုိ ထူးကုမၸဏီခြဲတခုျဖစ္တဲ့ အီလုိက္ကုမၸဏီက ရရွိသြားတာဟာ က်ပ္ေငြကုေဋ (၃,၀၀၀) ပုိၿပီး ခ်မ္းသာသြားတာပဲ။ ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္႐ုံ (၂) ခု တည္ေဆာက္ဖုိ႔ ထူးကုမၸဏီက ကန္ထ႐ုိက္ရထားတယ္။ လုပ္ငန္းႀကီးေတြဟာ တာ၀န္ယူတည္ေဆာက္တဲ့ ကုမၸဏီပုိင္ပစၥည္း ျဖစ္သြားၿပီး ေနာင္အခါမွ အစုိးရလက္ထဲ လႊဲေျပာင္းေပးမယ္ဆုိတဲ့သေဘာပဲ။ ဒါမ်ဳိးကုိ BOOT-Build-Operate-Own-Transfer စနစ္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဒီလုိစီမံကိန္းေတြမွာ အရင္းျပန္ရဖုိ႔ အခ်ိန္ၾကာတတ္တာမို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပုဂၢလိကပုိင္ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ BOOT စနစ္ကုိ အျခားႏုိင္ငံေတြမွာလည္း သုံးပါတယ္။ ကြာျခားတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီစနစ္ကုိ စတင္က်င့္သုံးသူဟာ ဘိန္းေမွာင္ခုိတျဖစ္လဲ ေလာ္စစ္ဟန္ရဲ႕ ေအးရွားေ၀ါလ္ကုမၸဏီျဖစ္ေနတာပါပဲ။

နအဖေခတ္က ေမြးထုတ္လုိက္တဲ့ ကုေဋႂကြယ္သူေဌးအနည္းငယ္ထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေအးနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ေအာင္ကုိ၀င္း (ေခၚ) ဆရာေက်ာင္းဆုိသူလည္း ပါ၀င္တယ္။ ေအာင္ကုိ၀င္းဟာ ကေမာၻဇဘဏ္ရဲ႕ ဥကၠ႒ျဖစ္ၿပီး အေနာက္တုိင္းက ဒဏ္ခတ္အေရးယူ ခံရသူျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံပုိင္ MAI အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္းကုိ ကေမာၻဇဘဏ္က (၈၀) ရာခုိင္ႏႈန္း ၀ယ္ယူတဲ့သတင္း မၾကာမီက ထြက္လာတယ္။ MAI ဟာ ႏုိင္ငံပုိင္ ျမန္မာ့ေလေၾကာင္းနဲ႔ စင္ကာပူကုမၸဏီတုိ႔ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ဖက္စပ္လုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့ ႏုိင္ငံပုိင္အစုရွယ္ယာကုိ ကေမာၻဇဘဏ္က ယူလုိက္သလုိ ျဖစ္သြားတယ္။

ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္တဲ့နည္းစနစ္ (၃) မ်ဳိးရွိတယ္။ ပထမနည္းက လုပ္ငန္းရဲ႕ အစုရွယ္ယာကုိ ၀ယ္ယူတဲ့နည္းျဖစ္တယ္။
SIP---Share Issues Privatization ျဖစ္တယ္။ စေတာ့ေစ်းကြက္မွာ အစုရွယ္ယာေတြကုိ ခ်ေရာင္းၿပီး ပုဂၢလိကပုိင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တာပဲ။ နအဖကေတာ့ သူပုိင္တဲ့ အစုရွယ္ယာကုိ ေမာင္ေအးရဲ႕ ေဘာ္ဒါ ေအာင္ကုိ၀င္းလက္ထဲ ထုိးထည့္လုိက္တာပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္လာဘ္ထုိးရတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ေအာင္ကုိ၀င္းပဲ သိႏုိင္တယ္။ ဒုတိယနည္းကေတာ့ လုပ္ငန္းတခုလုံးကုိ ေရာင္းပစ္လုိက္တာျဖစ္လုိ႔ Asset Sale Privatization လုိ႔ေခၚတယ္။ အမ်ားျပည္သူသိရေအာင္ ေလလံတင္ၿပီး ေရာင္းခ်တာျဖစ္တယ္။

တတိယနည္းက ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္မယ့္လုပ္ငန္းရဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြအားလုံးကုိ ႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသားေတြကုိ အခမဲ့ (သို႔မဟုတ္) ေငြအနည္းငယ္ယူၿပီး ျဖန္႔ေ၀လုိက္တာျဖစ္တယ္။ ဒီနည္းကုိ ေဗာက္ခ်ာစနစ္ Voucher Privatization လုိ႔ေခၚတယ္။ ႐ုရွအစုိးရပုိင္လုပ္ငန္းေတြကုိ ၁၉၉၂ နဲ႔ ၁၉၉၄ အတြင္း ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္ရာမွာ ေဗာက္ခ်ာစနစ္ကုိသုံးတယ္။ ႏုိင္ငံပုိင္လုပ္ငန္းေတြရဲ႕ ပုိင္ရွင္ျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသားေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ရွိေၾကာင္း သက္ေသျပတဲ့ ေဘာက္ခ်ာလက္မွတ္ ထုတ္ေပးမယ္။ ႏုိင္ငံပုိင္ပစၥည္းမွာ တုိင္းသူျပည္သားတုိင္း အစုရွယ္ယာေလးေတြ ပုိင္ဆုိင္ေၾကာင္းေဖာ္ျပတဲ့ လက္မွတ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆင္းရဲတဲ့ျပည္သူလူထုဟာ သူတုိ႔ပုိင္တဲ့ ေဘာက္ခ်ာလက္မွတ္ေတြကုိ ခ်က္ခ်င္းေရာင္းစားတဲ့အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနက လူတစုလက္ထဲပဲ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကုေဋႂကြယ္သူေဌးတစုကုိ ႐ုရွအစုိးရက ေမြးထုတ္ေပးလုိက္သလုိျဖစ္သြားတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ျပည္သူပုိင္/ႏုိင္ငံပုိင္လုိ႔ ေျပာေနေပမယ့္ တကယ္ပုိင္သူက စစ္တပ္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စစ္တပ္ကုိ လာဘ္ထုိးႏုိင္သူေတြပဲ စစ္တပ္ဆုိရွယ္လစ္ေခတ္မွာ သူေဌးျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ထူးကုမၸဏီနဲ႔ ဘိန္းေမွာင္ခို ေလာစစ္ဟန္တုိ႔ပါ၀င္တယ္။ စစ္တပ္ရဲ႕ ေစ်းကြက္စနစ္မွာလည္း သူတုိ႔ဟာ အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက ပါ၀င္လာတယ္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြလုိခ်င္တာကုိ သူတုိ႔က ေပးႏုိင္သလုိ သူတုိ႔အတြက္ စစ္ေခါင္းေဆာင္က စားေပါက္ထြင္ေပးတယ္။ ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္ ဇဗၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္ ရာဇသဂၤဟလမ္းအေရွ႕ဘက္မွာ မဏိရတနာလုိ႔ အမည္ေပးထားတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္း၀ယ္ေရးခန္းမကုိ ထူးထေရးဒင္း ကုမၸဏီက တည္ေဆာက္ေနတာ တမင္စားေပါက္ထြင္ေပးတာပဲ။

စီးပြားေရးတုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာရင္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလ်ာ့နည္းလာမယ္လုိ႔ ဆုိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ဆင္းရဲသားလူတန္းစားရဲ႕ အေျခအေနဟာ ပုိဆုိးလာတာေတြ႔ရတယ္။ လူခ်မ္းသာေတြ ခံစားရတဲ့ အက်ဳိးအျမတ္ဟာ အနည္းအက်ဥ္းေတာင္ ဆင္းရဲသားဆီကုိ ေရာက္မသြားတဲ့အတြက္ ဆင္းရဲသားေတြ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေအာင္ အစုိးရက ၀င္ေရာက္ေဆာင္ရြက္ေပးဖုိ႔ လုိတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္လုိ႔ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ လူမႈေရးအက်ဳိးဆက္ေတြကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈၾကတယ္။

ႏုိင္ငံပုိင္လုပ္ငန္းကုိ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္တဲ့ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဖြံ႔ၿဖိဳးစႏုိင္ငံေတြအေနနဲ႔ သင္ခန္းစာယူႏုိင္ေအာင္ အာရွဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘဏ္က ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာ (၅၉) မ်က္ႏွာ အစီရင္ခံစာတေစာင္ ထုတ္ေ၀လုိက္တယ္။ ႏုိင္ငံပုိင္ (သုိ႔မဟုတ္) အစုိးရပုိင္လုပ္ငန္းကုိ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီလက္ထဲ လႊဲေျပာင္းရာမွာ လုိက္နာရမယ့္ မူ၀ါဒေတြကုိ ေဖာ္ျပထားတယ္။ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္တဲ့ စီမံကိန္းဟာ တုိင္းျပည္စီးပြားေရးလမ္းစဥ္ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းတခုသာ ျဖစ္ရပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ဒါဟာ မၾကာမီ သက္တမ္းကုန္ေတာ့မယ့္ နအဖ အစုိးရအတြက္ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥပါပဲ။ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္ရာမွာ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈ၊ စည္းကမ္းရွိမႈ၊ သိသာျမင္သာမႈ ရွိရပါလိမ့္မယ္။ နအဖကေတာ့ သူနဲ႔နီးစပ္သူေတြကုိသာ လက္သိပ္ထုိးေပးတယ္။ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္မယ့္ အစီအစဥ္ကုိ တျပည္လုံးသိရေအာင္ လူထုပညာေပးလုပ္ငန္းေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုပ္ရမယ္လုိ႔ အာရွဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘဏ္က ဆုိတယ္။ ဒီလုိအပ္ခ်က္ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ လုံး၀ကင္းမဲ့ေနတယ္။ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္ေရး အစီအစဥ္နဲ႔အတူ လူမႈဖူလုံေရးအစီအစဥ္ကုိပါ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္လုိက္လုိ႔ ဒုကၡျဖစ္သြားမယ့္ အလုပ္သမားေတြကုိ ကူညီတဲ့ အစီအစဥ္ပါပဲ။ ဒါမ်ဳိးကုိ နအဖစစ္အစုိးရက စိတ္ကူးထဲေထာင္ ထည့္တာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ ႏုိင္ငံပုိင္ပစၥည္းေတြကုိ ပုဂၢလိကပုိင္လုပ္တဲ့ နအဖစစ္အစုိးရဲ႕ အစီအစဥ္ဟာ သူခုိးလက္က သူ၀ွက္လက္ထဲ လႊဲေျပာင္းလုိက္တဲ့ အစီအစဥ္ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။

 ဦးေအာင္ခင္ (ေ၀ဖန္သုံးသပ္ခ်က္)
၁၀/ မတ္ ၂၀၁၀
ရင္းျမစ္။ ။ေခတ္ျပိဳင္