ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ သမၼတ မလုပ္ဘူးလား

ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ျပည္ေထာင္စု ႀကံ့ခုိင္ေရးႏွင့္ ဖြံၿဖိဳးေရးပါတီ (ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ) အႏုိင္ရလွ်င္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ ႏွင့္ ဒု ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေမာင္ေအးတုိ႔ကုိ ပါတီ၀င္ မဟုတ္သည့္ အတြက္ သမၼတေလာင္း စာရင္း တင္သြင္းရန္ ေသခ်ာမည္ မဟုတ္ ေၾကာင္း ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ အတြင္းေရးမႉး ဦးေဌးဦးက ယမန္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္သည့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေျပာဆုိလုိက္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ (ဓာတ္ပံု - Getty Images)

ဦးေဌးဦးက“ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးက ႏုိင္ငံေတာ္အေပၚမွာ အေတာ္သံေယာဇဥ္ရွိပါတယ္။ တုိးတက္ဖုိ႔လည္း အၿမဲေတြးေတာေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီလုိ တုိးတက္မႈေတြ ေဆာင္ရြက္မယ့္ အဖြဲ႔အစည္းကုိ ထူေထာင္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူမပါပါဘူး”ဟု ဆုိသည္။

ထို႔အျပင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ အႏုိင္ရခဲ့လွ်င္ တင္သြင္းမည့္ သမၼတေလာင္း စာရင္းကုိ လ်ာထားၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သိရသည္။

လယ္ယာ စုိက္ပ်ိဳးေရးႏွင့္ ဆည္ေျမာင္း၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီး ဦးေဌးဦးသည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းတဦးျဖစ္ၿပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္းအျဖစ္ ၎၏ ဇာတိျဖစ္သည့္ ဧရာ၀တီတုိင္း ဟသၤာတၿမိဳ႕နယ္မွ ၀င္ေရာက္ အေရြးခံမည္ျဖစ္သည္။

အဆုိပါ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းရွိ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ ႐ံုးတြင္ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး  ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ ၀န္ ဦးေအာင္သိန္းလင္းလည္း တက္ေရာက္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ဦးေအာင္သိန္းလင္းသည္ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ စာနယ္ဇင္းသမားမ်ား၏ ေမးခြန္းမ်ားကုိ မေခ်မငံ တုံ႔ျပန္သည့္ အတြက္ ဦးေဌးဦးမွသာ တာ၀န္ယူေျဖၾကားခဲ့သည္ဟု တက္ေရာက္ခဲ့သည့္ စာနယ္ဇင္းသမားတဦးက ေျပာသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ခင္းေပးေနသည့္ လမ္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္က ျပဳလုပ္ေပးျခင္းလား၊ ပါတီမွ ခင္းေပးေနျခင္း လား ဆုိသည့္ ေမးခြန္းကုိ ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္မွ ခင္းေပးေနျခင္းသာျဖစ္သည္ဟု ဦးေဌးဦးက ေျဖၾကားခဲ့ေသာ္လည္း ဦးေအာင္သိန္းလင္းက ေျဖၾကားရန္ ျငင္းဆုိခဲ့သည္။

ဦးေအာင္သိန္းလင္းသည္ ဗုိလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္းတဦးျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္တိုင္း ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္မွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း အျဖစ္ ၀င္ေရာက္အေရြးခံမည္ ျဖစ္သည္။

ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီသည္ ယခင္က လူမႈေရးအသင္းအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ္လည္း ယခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၉ ရက္ေန႔မွစ၍ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အျဖစ္ ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္တြင္ မွတ္ပုံတင္ခဲ့သည္။

ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၏ လက္ရွိ သုံးစြဲေနသည့္ ရန္ပုံေငြႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ဥပေဒႏွင့္ ၿငိစြန္းႏုိင္သည့္အတြက္ အစုိးရထံမွ ေထာက္ပံ့ ေၾကး မယူပါေၾကာင္း၊ ယခင္ကတည္းက ပါတီ တည္ေထာင္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိသည့္အတြက္ မည္သည့္ ေငြေၾကး အေထာက္ အပံ့ကုိမွ် မယူခဲ့ေၾကာင္း ဦးေဌးဦးက ေျပာသည္။

အကယ္၍ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ အႏုိင္ရခဲ့ပါက စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ကုိ ဒုိ႔တာ၀န္အေရး သုံးပါးႏွင့္ မဆန္႔က်င္သေရြ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ေသာ္လည္း စာနယ္ဇင္းမ်ားအေနျဖင့္ တုိင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးအတြက္ ေစတနာထားရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း ၎က ဆက္လက္ ေျပာၾကားသည္။

လက္ရွိ အေနအထားအရ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီသည္ မဲဆႏၵနယ္ ၅၂ ေနရာတြင္ ၿပိဳင္ဘက္ပါတီမ်ား မရွိသည့္အတြက္ အႏုိင္ရရန္ ေသခ်ာၿပီး ျဖစ္သည္။

သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲသည္ အခ်ိန္ ၃နာရီေက်ာ္ၾကာၿပီး ညေန ၄ နာရီ မိနစ္ ၃၀ တြင္ ၿပီးဆုံးခဲ့သည္။

ရင္းျမစ္။ ဧရာ၀တီ

ကိုယ့္ပုဆိန္ကို ေသြးၾကပါစို႔

တစ္ခါက ထင္းခုတ္သမား လူငယ္တစ္ဦး ေတာင္တက္ျပီး ထင္းခုတ္ေလသည္။ မၾကာမီ
ထင္းခုတ္သမား အဘိုးအိုတစ္ဦးလည္း ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထင္းမ်ားကို ခုတ္ၾကရင္း
ညေနေစာင္းခ်ိန္တြင္ အဘိုးအို ခုတ္ၿပီးေသာထင္းအေရအတြက္မွာ လူငယ္ထက္
ပိုမ်ားေနခဲ့သည္။ အဘိုးအိုမွာ ေနာက္က်မွ ေရာက္လာျပီး သူ႔ထက္
ထင္းပိုမ်ားေနသည္ကို သတိျပဳမိေသာလူငယ္က ေနာက္ရက္တြင္ ေစာေစာထျပီး
ထင္းခုတ္ထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ လူငယ္မွာ အဘိုးအိုထက္ ေစာျပီး ထင္းခုတ္ရန္ ထြက္ခဲ့သည္။
စိတ္ထဲတြင္ အဘိုးအိုထက္ ထင္းပိုရမည္ဟုလည္း ေတြးေနမိသည္။ သို႔ေသာ္
အလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ အဘိုးအို၏ ထင္းမွာ သူ႔ထက္ ပိုမ်ားေနသည္ကို
ေတြ႔ျပန္သည္။ သို႔ႏွင့္ ေလး၊ ငါးရက္ဆက္တိုက္ ေတာင္ေပၚသို႔ ေစာစီးစြာ
ေရာက္ႏွင့္ေနျပီး မိုးခ်ဳပ္ေန၀င္မွ အိမ္ျပန္ခဲ့ေသာ္လည္း သူ၏ထင္းမွာ
အဘိုးအိုထက္ အၿမဲတမ္းလိုလိုပင္ နည္းေနခဲ့သည္။

ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ သူသည္ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး အဘိုးအိုအား
ေမးျမန္းခဲ့သည္။
“ အဘိုး.... ကြ်န္ေတာ္က အဘိုးထက္ အားသန္တယ္... အဘိုးထက္ ေစာျပီး
ေတာင္ေပၚေရာက္ေအာင္ လာခဲ့တယ္.. ေနာက္က်မွ အိမ္ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္
ကြ်န္ေတာ္ခုတ္ရတဲ့ ထင္းက အဘိုးထက္ နည္းေနခဲ့တယ္... ဘာေၾကာင့္လဲ”

“ဒီိလို လူေလးရဲ႕... အဘိုးက ထင္းခုတ္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တုိင္း အဘိုးရဲ႔
ပုဆိန္ကို အၿမဲေသြးတယ္။ လူေလးက မေသြးခဲ့ဘူး။ ထင္းခုတ္ၿပီး ဒီအတုိင္း
ပစ္ထားခဲ့တယ္။ အဘိုးက အသက္ၾကီးျပီ။ ေနာက္က်မွ ေတာင္ေပၚေရာက္သလို လူေလးထက္
ေစာျပီး အလုပ္သိမ္း ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဘိုးရဲ႔ ပုဆိန္က လူေလးပုဆိန္ထက္
ထက္ျမက္ေနတဲ့အတြက္ အဘိုး ေလး ငါးခ်က္ခုတ္လို႔ ျပတ္တဲ့ သစ္ပင္ကို လူေလးက
ဆယ္ခ်က္ေလာက္ ခုတ္ယူရတယ္... ဒါေၾကာင့္ လူေလးရဲ႕ ထင္းေတြ နည္းေနတာပါ”

ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

အလုပ္ထဲက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ေဟာေျပာပဲြေတြ သြားနားေထာင္ဖို႔၊
အခ်ိန္ပိုရင္ ကိုယ့္၀ါသနာပါရာ၊ ေလ့လာေနတဲ့ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ သင္တန္းေတြ
တက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ တိုက္တြန္းတတ္ပါတယ္။ အမ်ားစုက “အလုပ္ပင္ပန္းရတဲ့
ၾကားထဲ သင္တန္းေတြ ေဟာေျပာပဲြေတြ တက္ဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူး” လို႔
ညည္းျပၾကပါတယ္။

“ထင္းပဲခုတ္ေနျပီး ပုဆိန္ေသြးဖို႔ ေမ့ေနၾကရင္ အလုပ္အျပည့္ လုပ္ျပီး
ရလဒ္တစ္၀က္ပဲ ခံစားရမယ္ ဆိုတာကို တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ သိလာလိမ့္မယ္”

လူ႔ဘ၀လမ္းတစ္ေလ်ာက္မွာ ရွင္သန္ၾကီးျပင္းဖို႔ ၾကိဳးစားေနသလို တစ္ဖက္ကလည္း
ကိုယ့္ပညာ ဗဟုသုတေတြကို ျမွင့္တင္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္ေခတ္တုန္းကေတာ့
ထင္းခုတ္ျပီး အသက္ေမြး၀မ္းလို႔ ရေပမယ့္ ေျပာင္းလဲေနတဲ့ ဒီေခတ္မွာ
ထင္းပဲခုတ္ေနလို႔ မလံုေလာက္ေတာ့ဘူး။ တစ္ဖက္က ထင္းခုတ္ရင္း တစ္ဖက္ကလဲ
ပုဆိန္ကို ေသြးေနသင့္ပါတယ္။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ေခတ္ေနာက္ မလိုက္ႏုိင္တဲ့
ကိုယ့္ကို အဲဒီေခတ္ကပဲ ပယ္ထုတ္ဖယ္ရွားသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တတ္သေလာက္ အဂၤလိပ္စာေလးနဲ႔ ဘာသာျပန္လုပ္စားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္
ဒီပံုျပင္ေလးက အိပ္ရာက လန္႔ႏိႈးလိုက္သလို ျဖစ္သြားေစခဲ့ပါတယ္။
ေဘာ္ဒါေရာင္းရင္းမ်ား၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္လည္း
ဒီပံုျပင္ေလးက တစ္ခုခု ေပးသြားႏုိင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္စာကို ဒီထက္ပို ေလ့လာႏုိင္မယ့္၊ သင္ေပးႏုိင္မယ့္
သင္တန္းမ်ား ထပ္တက္ၿပီး ေသြးသစ္ေလာင္းဖို႔ ျပင္ေနပါၿပီ။

ဒီက မိတ္ေဆြမ်ားေရာ.. ဘယ္လို စီစဥ္ထားပါသလဲ၊ ကုိယ့္ကိုကုိယ္ တတ္လွၿပီ
ထင္ရင္ေတာ့ သူမ်ားက တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ခုတ္လို႔ ၿပီးသြားတဲ့ သစ္ပင္ကို
ကုိယ့္က်မွ နဖူးကေခၽြးေျခမ က်ေအာင္ အခ်က္ေပါင္း ေလးငါးဆယ္မက ခုတ္မွ
ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းထဲကလို နည္းနည္းေလးေတာ့ လြဲေနၿပီ
ေပါ့ဗ်ာ။

ဒီေတာ့ သင္တန္းခ်ည္းတက္ၿပီး တက္သမွ် မေလ့က်င့္ဘဲ၊ ျပန္ေမ့ေနရင္ေရာ
..ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါ ကိုယ့္သမုိင္း ျဖစ္သြားၿပီလို႔ပဲ ဆုိပါရေစ။ ဒီေနရာမွာ
တရုတ္ပညာရွိႀကီး ကြန္ျဖဴးရွပ္စ္ရဲ႔ စကားတစ္ခြန္း လက္ေဆာင္ပါးခ်င္ပါတယ္။

"လက္ေတြ႔မပါတဲ့ ပညာဟာ အသံုးမ၀င္သလို၊ ပညာမပါတဲ့ လက္ေတြ႔ဟာလဲ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္"

အဲဒီလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ္သိသေလာက္၊ အေတြ႔အႀကံဳေလးနဲ႔ပဲ
ျပႆနာတုိင္းကို ေျဖရွင္းလို႔ မရႏုိင္ပါဘူး။ လိုအပ္ရင္ သင္တန္းေတြတက္
ပညာယူ ေလ့လာရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း ဒီအလုပ္ေတြ
ကုန္းရုန္းလုပ္ရင္း ဒီေနရာမွာပဲ ရပ္တန္႔ေနေတာ့မွာလား၊ ကိုယ့္ဘ၀ကုိ
ဒီထက္ျမင့္ျမင့္ ပ်ံသန္းႏုိင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေလး အခြင့္အေရးေလး
မေပးႏုိင္ဘူးလား..။ တစ္ခ်က္တည္း ခုတ္လို႔ ျပတ္မယ့္ ေနရာမွာ
အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ခုတ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္၊ လူပန္းနဲ႔ ဘ၀ကို ေအာက္က်၊
ေနာက္က် ျဖတ္သန္းသြားမလား။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပုဆိန္ေတြ ေသြးၾကပါစို႔ဗ်ာ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ကိုယ္ရံေတာ္ေဟာင္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲဝင္မည္

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ သက္ေတာ္ေစာင့္ တာဝန္ယူခဲ့ဖူးသူ ဗုိလ္ႀကီးေဟာင္း ဦးထြန္းစိန္ဟာ ႏုိဝင္ဘာ ၇ ရက္ေန႔ က်င္းပမဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အသက္အႀကီးဆံုး လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း အျဖစ္ NDF အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အင္အားစု ပါတီကုိ ကုိယ္စားျပဳၿပီး မႏၲေလးတုိင္း စဥ့္ကုိင္ၿမိဳ႕နယ္ ကေန ပါဝင္ ယွဥ္ၿပိဳင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(Photo: AFP)

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္ေသာ အမ်ိ္ဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ခြဲထြက္ကာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ဝင္ေရာက္ရန္ ရည္႐ြယ္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အင္အားစု (NDF) ပါတီ၏ မႏၲေလး႐ံုးခြဲ ဖြင့္ပြဲကို ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔က က်င္းပေနပံု ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: AFP)

ဦးထြန္းစိန္ဟာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာမဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ဂ်ပန္ေခတ္အတြင္း ကေလးအ႐ြယ္က ထိန္းခဲ့ဖူးသူလည္း ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ကုိလုိနီေခတ္ကတည္းက ကိန္းေအာင္းလာခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံေရး ႏုိးၾကား တက္ႂကြစိတ္နဲ႔အတူ အသက္အ႐ြယ္ ႀကီးရင့္ေနၿပီ ျဖစ္ေပမဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ရရွိေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ေပးဖုိ႔ ရည္႐ြယ္ၿပီး ေ႐ြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္တာလုိ႔ သူက ေျပာပါတယ္။

ရင္းျမစ္။ ။RFA

အာဆီယံႏုိင္ငံတခ်ဳိ႕ ျမန္မာ့ေရြးေကာက္ပြဲ ေ၀ဖန္

ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံ ဟႏိြဳင္းၿမိဳ႕မွာ အခုအပတ္အတြင္း က်င္းပမယ့္ အာဆီယံ ထိပ္သီးေဆြးေႏြးပဲြ မတိုင္ခင္ ဒီကေန႕မွာ အာဆီယံ ႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးေတြ ေတြ႕ဆံု စည္းေ၀းခဲ့ပါတယ္။ ဒီအစည္းအေ၀းဟာ ေဒသအတြင္း ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကို အဓိကထား ေဆြးေႏြးတာ ျဖစ္ေပမဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရြးေကာက္ပဲြ ကိစၥကိုလည္း ေျပာဆိုခဲ့ၾကပံု ရပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ ဟႏိြဳင္းက အာဆီယံ ထိပ္သီးေဆြးေႏြးပဲြ က်င္းပရာ ေနရာကို ေရာက္ရိွေနတဲ့ ဗီြအိုေအ သတင္းေထာက္ ဒန္နီယယ္ ရွာ့ဖ္ (Daniel Schearf) သတင္းေရးသား ေပးပို႕ထားတာကို ကိုသားၫြန္႕ဦးက တင္ျပေပးထားပါတယ္။
အာဆီယံ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံမ်ား အသင္း၀င္ ဘ႐ူႏိုင္း၊ ျမန္မာ၊ ကေမၻာဒီးယား၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ လာအို၊ မေလးရွား၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ စင္ကာပူ၊ ထိုင္း၊ ဗီယက္နမ္ ၁၀ ႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးေတြဟာ ဒီကေန႕ ဗုဒၶဟူးေန႕ ဟႏိြဳင္းၿမိဳ႕မွာ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကတာပါ။
အစည္းအေ၀းအတြင္း အျခား ေဒသတြင္း ကိစၥေတြအျပင္ ႏွစ္ ၂၀ အတြင္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ လုပ္မယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရြးေကာက္ပဲြ ျပင္ဆင္မႈ ကိစၥေတြကိုလည္း ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပံု ရပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ စစ္တပ္က အာဏာကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆက္ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္ဖို႔ လုပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြ ျဖစ္တယ္လို႔ ေလ့လာသူေတြက ေ၀ဖန္ထားပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ အခု ႏို၀င္ဘာ ၇ ရက္ေန႕မွာ လုပ္မွာပါ။
အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး မာတီ နာတာလီဂ၀ါ (Marty Natalegawa) ကေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပဲြကို ပိုၿပီးေတာ့ အမ်ားက လက္ခံ ယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္သြားဖို႔ ျမန္မာအစိုးရကို တြန္းအားေပးေနပါတယ္လို႔ သတင္းေထာက္ေတြကို ေျပာပါတယ္။ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေနနဲ႔လည္း ဒီလို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

AP

အင္ဒုိနီးရွား ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး မာတီ နာတာလီဂ၀ါ။ ဧၿပီ ၁၊ ၂၀၁၀။

“ျမန္မာႏိုင္ငံ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ႔ ေျပာျဖစ္ ဆိုျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ အေနနဲ႕ကေတာ့ အခု ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာေတာင္ အဆိုးျမင္မႈ မရိွပါဘူး။ ဒီ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရြးေကာက္ပဲြဟာ ေရွ႕ဆက္ အခက္အခဲေတြ ပိုၿပီး ႀကံဳရမွာထက္၊ အေျဖတစံုတရာ ျဖစ္လာႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္သြားႏိုင္ပါတယ္။”
ဒီေရြးေကာက္ပဲြကို အမ်ားက လက္ခံ ယံုၾကည္ႏုိင္ဖို႔ ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာသူေတြ ေစလႊတ္လိုတယ္လို႔ အာဆီယံက ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ျမန္မာ အာဏာပိုင္ေတြကေတာ့ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားက ေရြးေကာက္ပဲြ ေလ့လာသူေတြကိုေရာ၊ ျပင္ပ သတင္းမီဒီယာေတြကိုပါ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း လာေရာက္ခြင့္ မေပးပါဘူး။
ေရြးေကာက္ပဲြကို မွ်မွ်တတ လုပ္မွာပါလို႔ေတာ့ ျမန္မာ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဦးဉာဏ္၀င္းက ဗီယက္နမ္မွာ ျမန္မာသတင္းေထာက္ တဦးကို အခုလို ေျဖၾကားသြားပါတယ္။
“ဘာမွ တဖက္သတ္ ျဖစ္စရာအေၾကာင္း မရွိဘူး။ ဒီဥစၥာက လူထုရဲ႕ အဆုံးအျဖတ္။”
ဖဲြ႕စည္းပံုအရဆိုရင္ အခု ေရြးေကာက္ပဲြအၿပီး ပါလီမန္ထဲမွာလည္း စစ္တပ္က ေလးပံုတပံု အလိုအေလ်ာက္ ပါ၀င္ ကိုယ္စားျပဳမွာပါ။ တဘက္မွာ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရး ပါတီေတြကို ကန္႕သတ္မႈေတြ လုပ္ထားသလို အစြန္အဖ်ား တိုင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာလည္း လြတ္လပ္မွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပႏိုင္မွာ မဟုတ္တာေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပဲြေတြ လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေရြးေကာက္ပဲြ အာဏာပိုင္ေတြက ေၾကညာထားပါတယ္။
အာဆီယံႏိုင္ငံေတြ ၾကားထဲမွာ ဖိလစ္ပိုင္ ႏိုင္ငံကေတာ့ သေဘာထား တင္းတင္းမာမာ ရိွပါတယ္။ အခုလုပ္မယ့္ ျမန္မာေရြးေကာက္ပဲြကို အမ်ားက လက္ခံယံုၾကည္ႏိုင္မယ့္ပံု မရိွဘူးလို႔ ဖိလစ္ပိုင္ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး အယ္လ္ဘာတုိ ႐ုိမူလို (Alberto Romulo) က သတင္းေထာက္ေတြကို ေျပာပါတယ္။
“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႕ အျခားသူေတြ မပါ၀င္တဲ့ ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ အမ်ားက လက္ခံ ယံုၾကည္ႏုိင္တဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြ ျဖစ္ပါ့မလားဗ်ာ။ သူတို႔ကို အျပင္ကေန ေစာင့္ၾကည့္ခြင့္ေပး႐ံု မဟုတ္ပါဘူး၊ သူတို႔ ပါကို ပါမွ ျဖစ္မွာပါ။”
AIPMC ေခၚ ျမန္မာ့အေရး အာဆီယံ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား အဖဲြ႕ကေတာ့ အခု ျမန္မာေရြးေကာက္ပဲြ ရလဒ္ကို လက္မခံဖို႕ အာဆီယံ ႏိုင္ငံေတြကို တိုက္တြန္းေနပါတယ္။ အာဆီယံ အေနနဲ႔ ျမန္မာအစိုးရရဲ႕ လွည့္ဖ်ားမႈကို ထပ္မခံရဖို႔ လိုတယ္လို႔ AIPMC အဖဲြ႕ ေျပာခြင့္ရသူ အဂြန္း ပူထရီ အက္စ္ထရစ္ဒ္ (Agung Putri Astrid) က ေျပာပါတယ္။
“ျမန္မာဘက္က အ႐ူးလုပ္ေနတာကို အာဆီယံက ဆက္ၿပီး လက္ခံမေနသင့္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲက တကယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွ မဟုတ္တာ။ စစ္အစုိးရ အာဏာ ဆက္ၿပီး ခ်ဳပ္ကုိင္ႏုိင္ေစဖုိ႔အတြက္ အေရခြံ လဲထားတာမုိ႔ ျမန္မာတႏုိင္ငံလုံးမွာ စစ္အာဏာ ဆက္ၿပီး တည္ၿမဲေနဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္။”
အခုက်င္းပမယ့္ အာဆီယံ ထိပ္သီး အစည္းအေ၀းၿပီးရင္ တဆက္တည္း အေရွ႕အာရွ ထိပ္သီး ေဆြးေႏြးပဲြ က်င္းပမွာပါ။ အဲဒီအတြက္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ကလင္တန္ ေရာက္ေနသလို အာဆီယံနဲ႕ ကုလသမဂၢ ေဆြးေႏြးပဲြအတြက္ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္းလည္း ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံကို ေရာက္ရိွမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မစၥတာဘန္ဟာ ျမန္မာအစိုးရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးသိန္းစိန္နဲ႕လည္း သီးျခား ေတြ႕ဆံုဖို႔ အစီအစဥ္ ရိွပါတယ္။ မစၥတာဘန္ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြ မတိုင္ခင္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႕ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို လႊတ္ေပးဖို႕ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။

ရင္းျမစ္။ ။VOA

လူ႔အဆင့္အတန္းဆိုတာ ဘာလဲ

ရင္းႏႇီးတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ထူးျခားတဲ့ အကူအညီတစ္ခု လာေတာင္းပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ သူ႕သားဆီကို အဲဒီႏုိင္ငံမႇာေနတဲ့ တပည့္ရင္းတစ္ေယာက္ေလာက္လႊတ္ၿပီး နားခ်ခိုင္းေပးစမ္းပါဆိုတဲ့ အကူအညီ ျဖစ္တယ္။

ပထမဆံုးၾကံဳဖူးတာ
သူ႕စကားၾကားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အံ့အားသင့္သြားတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသြားခ်င္လို႔ အၾကံေတာင္းတာ၊ အကူအညီေတာင္းတာေတြ အျမဲၾကံဳေတြ႕ေနက် ျဖစ္ေပမယ့္ အခုလို ႏိုင္ငံျခားကသား ျပန္လာေစခ်င္လို႔ အကူအညီေတာင္းတာမ်ဳိးေတာ့ တစ္ခါမႇ မၾကံဳဖူးဘူး။ ဒါပထမဆံုးပဲ။ သူ႕သား ႏုိင္ငံျခားထြက္သြားတာ သံုးႏႇစ္ရႇိပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္မႇာ ဖြင့္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား အမ်ားစုသင္တဲ့ ေက်ာင္းႀကီးတစ္ခုက အထက္တန္းၿပီးၿပီးခ်င္း သြားလိုက္တာမို႔ သြားစက ၁၈ ႏႇစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပါဘူး။ ဟိုႏိုင္ငံ ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ မရေသးဘဲ ၀င္ခြင့္သင္တန္း တစ္ႏႇစ္ၾကာေအာင္ တက္ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မႇာ မိဘက မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရႇာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ၁၈ ႏႇစ္ရြယ္သားေလးဟာ ဟိုႏိုင္ငံေရာက္ေတာ့ ေဇာင္းထဲက လႊတ္တဲ့ျမင္းလို ျဖစ္ၿပီး ေပ်ာ္ခ်င္တိုင္းေပ်ာ္ျမဴး ေနပါေတာ့တယ္။

ျပန္မလာေတာ့လို႔
သံုးႏႇစ္သာ ၾကာသြားတယ္။ ဘယ္တကၠသိုလ္ေကာလိပ္မႇ မတက္ရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားဗီဇာ ရႏိုင္တဲ့ သင္တန္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျပာင္းတက္ၿပီး ဆက္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏိုင္ငံေတြမႇာလည္း ပညာေရးဆိုတာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း အျဖစ္ လုပ္ၾကကိုင္ၾကတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခ တစ္ႏႇစ္စာသြင္းရင္ ဗီဇာရေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းေတြက အမ်ားသားကိုး။ ဒီက မိဘမ်ားက ပိုက္ဆံပို႔ႏိုင္ရင္ ပို႔ႏိုင္သေလာက္ ဟိုမႇာ ေက်ာင္းသားလုပ္ၿပီး ေနႏိုင္ၾကတယ္ေလ။ သံုးႏႇစ္ၾကာေတာ့ မိဘမ်ားက ျပန္လာဖို႔ ေခၚေပမယ့္ သားေလးက ျပန္မလာဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး ျငင္းတယ္။ ေနာက္ဆံုးမတတ္သာေတာ့လို႔ လာၿပီး အကူအညီေတာင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူေနမႈ အဆင့္အတန္းတဲ့
ရင္းႏႇီးတဲ့ မိတ္ေဆြျဖစ္တာေၾကာင့္ သူအကူအညီေတာင္းတဲ့အတိုင္း ဟိုမႇာေနတာ ႏႇစ္ေပါင္းႏႇစ္ဆယ္ေလာက္ ရႇိၿပီျဖစ္တဲ့ တပည့္ရင္းခ်ာ တစ္ေယာက္ဆီကို အီးေမးလ္ပို႔ၿပီး အကူအညီ ေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။ သားလိုျဖစ္ေနတဲ့ တပည့္ကလည္း ခ်က္ခ်င္း ကတိေပးၿပီး အလုပ္အားရက္မႇာ ဖုန္းနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး သြားေတြ႕ပါတယ္။ သူ႕အိမ္ကိုေခၚၿပီး ျမန္မာ ထမင္းဟင္းေတြလည္း ေကြၽးပါတယ္။ ရင္းႏႇီးေအာင္လည္း ေပါင္းပါတယ္။ သံုးလေလာက္ၾကာေတာ့ တပည့္ဆီက လက္ေလ်ာ့လိုက္ရေၾကာင္း အ ေၾကာင္း ၾကားပါတယ္။ ကေလးက ဘယ္လိုမႇ တိုက္တြန္းလို႔ မရတဲ့အေၾကာင္း၊ ဟိုမႇာပဲ တစ္သက္လံုးေနဖို႔ ၾကံရြယ္ထားပံုရေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ (Quality of Life) 'လူေနမႈ အဆင့္အတန္း'ဆိုတဲ့ စကားကို ပါးစပ္ ကမခ်ေအာင္ကို ေျပာေနတယ္ဆရာရဲ႕လို႔လည္း ဖုန္းထဲက ေျပာျပပါတယ္။

ဘယ္သူ႔အျပစ္လဲ
အက်ဳိးအေၾကာင္း မိတ္ေဆြျဖစ္သူကို ေျပာျပေတာ့ မ်က္ရည္က်ရႇာတယ္။ ကိုယ္တိုင္သြားေခၚမႇ ျဖစ္ေတာ့မႇာပဲလို႔လည္း ညည္းညဴသြားပါတယ္။ ဒီကိစၥကို ရက္ေပါင္းအေတာ္ၾကာေအာင္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီကေလးဟာ ဒီမႇာလည္း ေရႊေပၚျမတင္ေနခဲ့ရ တာပါ။ ေဒၚလာနဲ႔ေပးၿပီး တက္ရတဲ့ ေက်ာင္းမႇာ အထက္တန္းကုန္တဲ့အထိ တက္ခဲ့ရပါတယ္။ သူ႕ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး မရႇိဆိုတဲ့စကား မၾကားခဲ့ဖူးဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေျခအေနပါ။ ဒါေတာင္မႇ ဒီ'ကြာလတီေအာ့လိုက္ဖ္' ဆိုတဲ့ စကား ဘာေၾကာင့္ ႏႈတ္ဖ်ားကမခ် ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ကေလးရဲ႕ အျပစ္လား၊ အလိုလိုက္တဲ့ မိဘမ်ားရဲ႕အျပစ္လား။ ဒါမႇမဟုတ္ ဒါမႇမဟုတ္ . . .။

မ်ဳိးခ်စ္ႀကီးေတြ မဟုတ္ေပမယ့္
ဒီကိစၥကို အျပန္ျပန္အလႇန္လႇန္ ေ၀ဖန္ေစာေၾကာ ေနမိတယ္။ ကေလး မိဘမ်ားကလည္း ထူးကဲတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခားကိုမႇ အထင္ႀကီးတတ္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားမႇာ သြားေနဖို႔လည္း စိတ္ကူးေတာင္ၾကည့္ဖူးသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္လာၾကၿပီး တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ ေနႏိုင္ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သားေလးကလည္း ေဒၚလာေပးတက္ရတဲ့ ေက်ာင္းမႇာ တက္ခဲ့တာ ျဖစ္ေပမယ့္ ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္း မဟုတ္ပါဘူး။ စာႀကိဳးစား ရႇာပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမႇာလည္း အအားမေနပါဘူး။ သင္တန္းအမ်ဳိးမ်ဳိး တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တက္ေနခဲ့တာပါ။
လူေတြရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ ႐ုပ္၀တၴဳပစၥည္းေတြက ဖန္တီးေပးတာ မဟုတ္ဘူး စိတ္ခ်မ္းသာမႈရႇိမႇ အမႇန္တကယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္ ဆိုတာ ကေလးေတြက ဘယ္လုိသိမႇာလဲ။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရႇိဖို႔အတြက္ လြတ္လပ္ျခင္း၊ တန္းတူညီမွ်ျခင္းနဲ႔ တရားမွ်တမႈ ရႇိျခင္းတို႔ကသာလွ်င္ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏုိင္တယ္ဆိုတာ  .  .  .

ေက်ာင္းေတြနဲ႔ ဆိုင္သလား
၁၈ ႏႇစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခါင္းထဲကို ဒီ 'ကြာလတီေအာ့လိုက္ဖ္' ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေရာက္သြားခဲ့တာလဲ။ သူတက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတြ သင္တန္းေတြနဲ့မ်ား ဆိုင္ေနေလသလား။သူတက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းေတြမႇာ ႏုိင္ငံျခားသားက အမ်ားစု ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြက လူမ်ဳိးစံုသလို ဆရာေတြကလည္း ႏိုင္ငံစံုကလာၾကတာ ျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံျခားက သင္႐ိုးေတြအတိုင္းပဲ သင္တယ္။ ျမန္မာေက်ာင္းေတြက သင္႐ိုးေတြ မသင္ဘူး။ ျမန္မာျပည္က စာေမးပြဲေတြ မေျဖဘူး။ အထက္တန္းၿပီးရင္ ႏိုင္ငံျခားသြား ေက်ာင္းဆက္တက္ၾကမႇာ။ ဒီအထိ ကိစၥမရႇိဘူး။ ႏိုင္ငံသားတိုင္း ကိုယ္ႀကိဳက္ရာကို လြတ္လပ္စြာ လုပ္ခြင့္ရႇိတာပဲ။ ႏိုင္ငံျခားသြား ပညာသင္တာ မေကာင္းတဲ့ကိစၥမႇ မဟုတ္တာ။

ေက်ာပိုးအိတ္သမားေတြလား
အဲဒီလိုေက်ာင္းေတြမႇာ ရႇိတဲ့ ဆရာေတြနဲ႔မ်ား ဆိုင္ေနမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ေက်ာင္းတခ်ဳိ႕က ဆရာ ဆရာမေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိစစ္ၿပီး အရည္အခ်င္း ျပည့္မီသူေတြကိုသာ ခန္႔ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕တေလက စီးပြားေရးသမားလို ေစ်းတြက္တြက္ၿပီး 'ေပါေခ်ာင္ေကာင္း' ေတြရႇာၿပီး ငႇားတာမ်ဳိးလည္း ရႇိတယ္။ အခုလို ေက်ာင္းမ်ဳိးေတြ မေပၚခင္ အခ်ိန္က အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္း ေက်ာင္းတစ္ခု ဖြင့္ခဲ့ဖူးေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ေက်ာပိုးအိတ္သမားေတြလာၿပီး ဆရာအလုပ္ ေလွ်ာက္တာ မၾကာခဏ ၾကံဳဖူးတယ္။ သူတို႔က ပိုက္ဆံမကုန္ဘဲ ကမၻာအႏႇံ႔လည္ရေအာင္ ေရာက္ရာအရပ္မႇာ ၾကံဳတဲ့အလုပ္၀င္လုပ္ၿပီး စရိတ္ရႇာေလ့ ရႇိၾကတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမႇာ အားရေအာင္ လည္ပတ္ၿပီးတဲ့ အခါ ေနာက္တစ္ႏိုင္ငံ ကူးသြားၾကတယ္။ ၾကံဳရာ၀င္လုပ္ၾကျပန္တယ္။

ပညာတတ္တိုင္း ဆရာမျဖစ္
အဲဒီလို ေက်ာပိုးအိတ္သမားေတြ ထဲမႇာ တခ်ဳိ႕က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္ၿပီး တခ်ဳိ႕က ေက်ာင္းဆရာေတြ ျဖစ္တယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း သိပ္ပညာမတတ္တဲ့ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားေတြ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ဆိုတာ ပညာ တတ္တိုင္း လုပ္လို႔ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာျဖစ္သင္တန္းေအာင္မႇ လုပ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဆရာလုပ္ဖုိ႔ အရည္အခ်င္း မရႇိသူေတြ ဆရာ၀င္လုပ္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းမ်ဳိးဆိုရင္ ကေလးေတြကို မႇန္ကန္တဲ့ ပညာရပ္ေတြ မႇန္ကန္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ ေပးႏုိင္ပါ့မလား။

ျပင္ပသင္တန္းေတြ ပိုဆိုး
ေနာက္ၿပီး ျပင္ပသင္တန္း ဆိုတာေတြက ပိုၿပီးဆိုးေသးတယ္။ အဂၤလိပ္စာေလး နည္းနည္းဖတ္တတ္တယ္ ဆို႐ံုေလာက္နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားက စာအုပ္ႀကီးေတြကိုင္ၿပီး ဆရာ၀င္လုပ္ေနၾကသူေတြ အမ်ားႀကီး ရႇိတယ္။ ဆရာျဖစ္ လက္မႇတ္ဆိုတာေ၀းလို႔ သူတုိ႔ ဆရာႀကီးတစ္ဆူလုပ္ၿပီး သင္ၾကားေပးေနတဲ့ ဘာသာရပ္ကိုေတာင္ ဘြဲ႕ရေအာင္ သင္ယူဖူးခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ စာအုပ္ႀကီးထဲက မႇတ္စုထုတ္ၿပီး ၾကက္တူေရြးလို ရြတ္ျပေနၾကတာ မ်ားတယ္။ အဲဒီလို သင္တန္းေတြကို အဟုတ္မႇတ္ ၿပီး တက္ခဲ့ၾကတဲ့ ကေလးေတြ အမ်ားစုက စကားေျပာလိုက္ရင္ အဂၤလိပ္ စကားလံုးႀကီးေတြ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ပဲ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔က ဂလိုဘယ္ဆိုတာႀကီးနဲ႔ ကိုင္ေပါက္လိုက္ၾကတယ္။ စတစ္ဂလစ္က ဘာေျပာတယ္။ ဖ႐ိုက္မင္းက ဘာေျပာတယ္။ ဖူကူးရာမက ဘာေျပာတယ္ ဆိုတာေတြ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနေတာ့တယ္။ ပါးစပ္ေတြမႇာ အျမႇဳပ္တစီစီနဲ႔။

အဆင့္အတန္းရႇိတဲ့လူ
ဒီလိုကေလးမ်ဳိးေတြကပဲ လူ႔အဆင့္အတန္းဆိုတဲ့ စကားအမ်ားဆံုး ေျပာၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အပ္ကစၿပီး ေမာ္ေတာ္ကားထိ ၀ယ္လို႔ရတဲ့ ကုန္တုိက္ႀကီးေတြ ေနရာတကာရႇိၿပီး၊ သံုးခ်င္တိုင္းသံုး၊ ျဖဳန္းခ်င္တိုင္းျဖဳန္း ေပ်ာ္ခ်င္တိုင္းေပ်ာ္လို႔ရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ မႇာေနမႇ အဆင့္အတန္းရႇိတဲ့လူလို႔ သတ္မႇတ္တယ္လို႔ ထင္ေနၾကပံု ရပါတယ္။ သင္တန္းမႇာ သူတို႔သင္ယူခဲ့ၾကတဲ့ ဂ်ီဒီပီေတြ ဂ်ီအင္ပီေတြ လူတစ္ေထာင္မႇာ ေမာ္ေတာ္ကား ဘယ္ႏႇစီး၊ တယ္လီဖုန္း ဘယ္ႏႇလံုး ဆိုတဲ့ စာရင္းအင္း အခ်က္အလက္ေတြ ကိုၾကည့္ၿပီး ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၊ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးရဲ႕ အဆင့္အတန္းကို သတ္မႇတ္ရတယ္လို႔ပဲ ယူဆထားၾကတာကိုး။

ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈ
လူေတြရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းသာမႈဆိုတာ ႐ုပ္၀တၴဳပစၥည္းေတြက ဖန္တီးေပးတာ မဟုတ္ဘူး စိတ္ခ်မ္းသာမႈရႇိမႇ အမႇန္တကယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္ဆိုတာ ကေလးေတြက ဘယ္လုိသိမႇာလဲ။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရႇိဖို႔အတြက္ လြတ္လပ္ျခင္း၊ တန္းတူညီမွ်ျခင္းနဲ႔ တရားမွ်တမႈ ရႇိျခင္းတို႔ကသာလွ်င္ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏုိင္တယ္ ဆိုတာလည္း မသိရႇာၾကဘူး။ ျမန္မာျပည္မႇာေမြးၿပီး ျမန္မာျပည္မႇာ လူျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြနဲ႔က အေနေ၀းၾကတယ္ေလ။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ သင္တဲ့ေက်ာင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားစာေတြသင္တဲ့ သင္တန္းေတြပဲတက္ၿပီး ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကို ဘယ္အထင္ႀကီးေတာ့မႇာလဲ။ ႏုိင္ငံျခားမႇာ ေနမႇပဲ လူ႕အဆင့္အတန္းျမင့္တယ္လို႔ ထင္ေနၾကေတာ့မႇာေပါ့။ မိတ္ေဆြႀကီးအတြက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘာမႇလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈပဲေလ။
Written by လူထုစိန္၀င္း