သီရိမဂၤလာေစ်း ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ရွင္အခ်ိဳ႕ ဒဏ္ေၾကးေပးေဆာင္ကာ ပ်ံက်ေနရာမ်ားတြင္ သြားေရာက္ေရာင္းခ်ေန

သီရိမဂၤလာေစ်းအတြင္းရွိ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ခန္းတြင္ ေရာင္းခ်မႈမျပဳဘဲ  ဒဏ္ေၾကးေပးေဆာင္ကာ  ပ်ံက်ေစ်းသည္မ်ား ေရာင္းခ်ေသာ ေနရာတြင္ သြားေရာက္ ေရာင္းခ်ေနၾကေၾကာင္း သိရသည္။

ေစ်းအတြင္းသို႔ လာေရာက္သူ နည္းပါးၿပီး အျပင္ရွိ ပ်ံက်ေစ်းသည္မ်ား ေရာင္းခ်သည့္ ေနရာတြင္သာ ဝယ္သူလာေရာက္မႈမ်ားျပားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။  “အျပင္မွာ သြားေရာင္းတာ ဒဏ္ေၾကး က်ပ္၂၀၀၀ ေပးရတယ္။ ဒဏ္ေၾကးကို ႏွေျမာေနလို႔ မရဘူး။ ထြက္မေရာင္းရင္ ဒီ့ထက္မက ပိုကုန္မယ္။ ေအာင္းထားလို႔ရတဲ့ ပစၥည္း မဟုတ္ဘူး။ ဆိုင္ကိုေတာ့  ပစၥည္းထားဖို႔ပဲ အသံုးဝင္တယ္” ဟု င႐ုတ္သီး အေရာင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္က ေျပာသည္။ "ကၽြန္ေတာ္က ဆိုင္မွာ ထိုင္ေရာင္းတယ္။ အိမ္ကလူေတြကိုေတာ့ အျပင္မွာ ထြက္ေရာင္းခုိင္းရတယ္။ အဲဒီလိုမွမလုပ္ရင္ မရေတာ့ဘူး။ အထဲမွာ ေပေတၿပီးေရာင္းေနရင္ ၾကာရင္ ဒုကၡေရာက္သြားႏုိင္တယ္" ဟု ပဲျမစ္အေရာင္းဒိုင္ တစ္ဒိုင္က ေျပာသည္။ အဆိုပါ ပ်ံက်ေစ်းသည္မ်ား ေရာင္းခ်ေသာ ညေနပိုင္းတြင္ ေစ်းအတြင္း၌ ဝယ္သူမရွိဘဲ ပ်ံက်ေစ်းသည္တန္းတြင္ အလြန္စည္ကားလ်က္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။ “ညေနဘက္ကားပါကင္ ေနရာမွာ ေစ်းသည္ေတြနဲ႔ ဝယ္သူေတြ က်ိတ္က်ိတ္တိုးေနတာပဲ။  ႏွစ္ေယာက္တြဲေတာင္ ယွဥ္ေလွ်ာက္လို႔ မရဘူး။

အျပင္ကေန ၾကည့္လုိက္ရင္ေတာ့ ဘုရားပြဲ က်ေနတာပဲ။  ေစ်းအတြင္းမွာေတာ့ လူေတာင္မရွိဘူး” ဟု ေစ်းအတြင္း ထမင္းဆိုင္ပိုင္ရွင္ တစ္ဦးက ေျပာသည္။ “ကားလမ္းနဲ႔ အတြင္းက ေဝးတယ္။ ဒီကေန အဲဒီကို တိုးသြားဖို႔ မလြယ္ဘူး။ လာဝယ္တာက ငွက္ေပ်ာႏွစ္ဖီးေလာက္ပဲ။ အထဲကေန ဆိုရင္လဲ မဆြဲႏုိင္ေတာ့ အျပင္မွာ နီးနီးနားနားကပဲ ဝယ္တယ္။ ေစ်းကလဲ သိပ္ၿပီး ကြာတာ မဟုတ္ဘူး” ဟုေစ်းဝယ္လာသူ တစ္ဦးက ေျပာသည္။ ယခုေစ်းသစ္ႀကီးတြင္ ေစ်းေဟာင္းထက္ ေရသံုးစြဲမႈမွာ အဆင္ေျပေသာ္လဲ ထမင္းဆိုင္မ်ားအေနျဖင့္ အခက္ေတြ႕ေနၾကေၾကာင္း သိရသည္။ " ဒီမွာက ေရမီတာဖိုးေတာ့ မေပးရဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေရမေကာင္းဘူး။ အငန္ဓာတ္ပါတယ္။ သံုးဖုိ႔ေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ေတာ့ အဆင္မေျပဘူး။ အဲဒီအတြက္ ေရသန္႔ဘူးေတြဝယ္သံုးရတာ။ အနည္းဆံုးငါးဘူးေလာက္ဝယ္ရတယ္။ ေရသန္႔ဖို႔တင္မနည္းဘူး" ဟုထမင္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္က ေျပာသည္။ "ဟိုဘက္ေစ်းမွာလဲ ေရကမေကာင္းဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရွ႕ရပ္ကြက္မွာ ေရတစ္စည္ က်ပ္ ၆၀၀ နဲ႔ဝယ္ရတယ္။ ဒီမွာက အဲဒီလုိဝယ္လုိ႔မရဘူး။ ေရသန္႔ဝယ္သံုးရတယ္။ ေရသန္႔ဘူးဖိုးတင္ တစ္ေန႔ကို က်ပ္ ၃၀၀ ေလာက္ရွိတယ္" ဟု ေစ်းအတြင္းရွိ ထမင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ကေျပာသည္။  ယခုလက္ရွိ ေစ်းသစ္ႀကီးတြင္ ေရသန္႔တစ္ဘူးလွ်င္ က်ပ္ ၄၀၀ျဖင့္ ဝယ္ယူရၿပီး ငါးဘူးအထက္ဝယ္ယူပါက က်ပ္ ၃၀၀ျဖင့္ ဝယ္ယူရေၾကာင္း သိရသည္။


By Yangon Times Journal

ေျခ၊ လက္ 26ေခ်ာင္းပါ ျမန္မာျပည္က သမီးငယ္ေလး ဂင္းနက္စ္စံခ်ိန္တင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေန

ေတာင္ဥကၠလာပ ၆ရပ္ကြက္ ၁၆လမ္းရွိ အိမ္အမွတ္ ၇၃၇ဆိုသည့္ ေနအိမ္တြင္ အသက္တစ္ႏွစ္သံုးလ အရြယ္ ခ်စ္စရာ မိန္းကေလးတစ္ဦးကို အနီးအနား ဝန္းက်င္မွ လူမ်ားက ဝိုင္းအံု ၾကည့္႐ႈေနၾကသည္။

အဆိုပါ မိန္းကေလးသည္ သူ႔အားလာေရာက္ ၾကည့္႐ႈေနၾကေသာသူ မ်ားကုိ ခ်စ္စဖြယ္ အၿပံဳးေလးျဖင့္ ျပန္လည္တံု႔ျပန္ကာ တာ့တာျပေနသည္။ ယင္းသို႔ တာ့တာျပေနေသာ မိန္းကေလးမွာ မလဲ့ရတီမင္းဆိုသည့္ မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး သူမ၏ ထူးျခားခ်က္မွာ အလြန္တရာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းေနပါေတာ့သည္။ သူမ၏ လက္တစ္ဖက္စီတြင္ လက္ေခ်ာင္း ေျခာက္ေခ်ာင္းပါၿပီး ေျခေထာက္တစ္ဖက္စီတြင္မူ ေျခေခ်ာင္းခုနစ္ေခ်ာင္းပါကာ စုစုေပါင္း ေျခ၊ လက္၂၆ေခ်ာင္း ပါေသာေၾကာင့္ မလဲ့ရတီမင္းသည္ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္း ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း အမ်ားဆံုး ပိုင္ဆိုင္ေသာ ကမာၻ႔ဂင္းနက္စ္စံခ်ိန္ကို တင္ႏိုင္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

“၂ဝဝ၉ခုႏွစ္ ၁၁လပိုင္း ၁၈ရက္က ဗဟိုအမ်ဳိးသမီး ေဆး႐ံုႀကီးမွာ ေမြးဖြားခဲ့တာပါ။ ေမြးၿပီး ရက၁ဝဝမွာ ကေလးေမြးေန႔ လုပ္တယ္။ အဲဒီမွာ နီးစပ္ရာ လူေတြကတစ္ဆင့္ အသိတစ္ဦးရဲ႕ မိတ္ေဆြက ဒီကေလးက ေျခေခ်ာင္း၊ လက္ေခ်ာင္း အမ်ားဆံုးနဲ႔ ကမာၻ႔ဂင္းနက္စ္ စံခ်ိန္တင္ႏိုင္တယ္။ အေမရိကန္ သံ႐ံုးမွာ သြားတင္ျပလို႔ရတယ္။ လုပ္ၾကည့္ပါလားလို႔ အႀကံေပးတာနဲ႔ ကေလးရဲ႕ဓာတ္ပံု၊ ေမြးစာရင္းေတြကို အေမရိကန္ သံ႐ံုးမွာ သြားတင္ျပပါတယ္။ သံ႐ံုးက တာဝန္ရွိသူေတြက ကေလးကို ေျခာက္လေစာင့္ၾကည့္မယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ေျခာက္လျပည့္လို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သံ႐ံုးသြားေတာ့ ကေလးနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ထူးျခားမႈေတြ ထပ္တင္ျပဖို႔ ေျပာတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္တင္ျပခဲ့ရပါတယ္”ဟု မလဲ့ရတီမင္း၏ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚၿဖိဳးမင္းမင္းစိုးက ေျပာသည္။ မလဲ့ရတီမင္းကို မၾကာမီ အခ်ိန္အတြင္း အေမရိကန္မွ တာဝန္ရွိသူမ်ားက လာေရာက္ ၾကည့္႐ႈေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။

ယင္းကဲ့သို႔ လာေရာက္ၾကည့္႐ႈမည့္ ေန႔တြင္ မလဲ့ရတီမင္းကို သံ႐ံုးမွ တာဝန္ရွိသူမ်ားက မည္ကဲ့သို႔ မွတ္ခ်က္မ်ားေပးၿပီး မည္သို႔ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ား ေျပာမည္ဆိုသည္ကို မလဲ့ရတီမင္း၏ မိသားစုဝင္မ်ားႏွင့္ နီးနားပတ္ဝန္းက်င္မွ လူမ်ားက စိတ္ဝင္စားလ်က္ ရွိၾကသည္။ “ကမာၻ႔ဂင္းနက္စ္ စံခ်ိန္တင္ပါတယ္လို႔ အေမရိကန္ သံ႐ံုးမွ တာဝန္ရွိသူေတြ အသိအမွတ္ျပဳတာ ခံခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ ကေလးကို လာၾကည့္မယ့္ေန႔ကို ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ ဒီကေလးအေၾကာင္းက အခုဆို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိေနၾကပါၿပီ။ တခ်ဳိ႕ဆို သတင္းၾကားတာနဲ႔ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာၾကည့္တာေတြလဲ ရွိတယ္”ဟု မလဲ့ရတီမင္း၏ အဘြားျဖစ္သူက ေျပာသည္။

“မလဲ့ရတီမင္းက ဒုတိယသမီးပါ။ ပထမတစ္ေယာက္တုန္းကလဲ မိန္းကေလးပဲ။ မလဲ့ရတီမင္းကို မေမြးခင္ အာထရာေဆာင္း ႐ိုက္တုန္းက မိန္းကေလးမွန္းေတာ့ သိတယ္။ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း အပိုပါမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေမြးေတာ့လဲ ႐ိုး႐ိုးပဲေမြးတာ။ ခြဲေမြးတာ မဟုတ္ဘူး။ ေမြးၿပီးမွ ေျခေခ်ာင္း လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ အပိုပါတယ္ ဆိုတာ သိရတယ္။ သိသိခ်င္း ကၽြန္မေရာ ေဆး႐ံုက ေမြးေပးတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အရမ္းအံ့ၾသသြားၾကတာ။ အခုဆို သမီးေလးက လမ္းလဲေလွ်ာက္တတ္ေနၿပီ။ စကားလဲ နည္းနည္းေတာ့ ေျပာတတ္ေနၿပီ”ဟု မိခင္ျဖစ္သူက ေျပာသည္။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း ၂၅ေခ်ာင္း ပုိင္ဆိုင္သည့္ ကမၻာ့ဂင္းနက္စ္စံခ်ိန္တင္သည့္ အိႏၵိယမွကေလးႏွစ္ဦး၏စံခ်ိန္ကို မလဲ့ရတီမင္းက ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း ၂၆ေခ်ာင္းျဖင့္ ၎င္းတို႔၏စံခ်ိန္ကို ခ်ဳိးႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။

By Flower News Journal

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အစိုးရသတင္းစာမ်ား ပုတ္ခတ္မႈ အေမရိကန္္႐ႈတ္ခ်

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏိုဝင္ဘာလက ေ႐ြးေကာက္ပဲြေတြ က်င္းပခဲ့ေပမဲ့ အေျခအေနေတြဟာ ေျပာင္းလဲ မလာတဲ့အျပင္ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အစိုးရက ေဝဖန္ တိုက္ခိုက္ခဲ့တယ္လို႔ အေမရိကန္ ႏို္င္ငံျခားေရးဌာနက ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ ရက္ မေန႔က ေျပာဆိုလိုက္ေၾကာင္း ေအအက္ပီသတင္းက ေဖာ္ျပပါတယ္။

(Photo: AFP)

အစိုးရထုတ္ သတင္းစာတေစာင္ကို လမ္းေဘး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခုတြင္ ဖတ္႐ႈေနသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: AFP)

ျမန္မာအစိုးရက ေခတ္သစ္ေရာက္ေနၿပီလို႔ ေျပာေနေပမဲ့ အရင္က သံုးစြဲခဲ့တဲ့ နည္းလမ္းေဟာင္း၊ လွည့္ကြက္ေဟာင္းေတြ အတိုုင္းပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနတယ္လို႔ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရးဌာန ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ P.J. Crowley က သူရဲ႕ twitter မွာ ေရးထားပါတယ္။ ဒါအျပင္ ဝတ္စံုအသစ္ဟာ စနစ္အသစ္ကို မဖန္တီးဘူးဆိုတာ ျပသလိုက္တာပဲလို႔လည္း ေဝဖန္ ေျပာဆိုလိုက္ပါတယ္။ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ စစ္အစိုးရအေပၚ ပစ္မွတ္ထား ပိတ္ဆို႔အေရးယူတာကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖဲြ႕ခ်ဳပ္က ဆက္ၿပီး ေထာက္ခံေနမယ္ ဆိုရင္ ဝမ္းနည္းဖြယ္ ရလဒ္နဲ႔ အဆံုးသတ္ရလိမ့္မယ္လို႔ အစိုးရသတင္းစာက ဆိုပါတယ္။
အေမရိကန္သမတ အိုဘားမားအစိုးရအဖဲြ႕ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈေတြ ရွိလာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားေပမဲ့ လက္ရွိအစိုးရရဲ႕ ေစ့စပ္ညိႇႏႈိင္းလိုတဲ့ဆႏၵ ကင္းမဲ့ေနတဲ့ အေပၚမွာ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေအအက္ပီ သတင္းမွာ ေဖာ္ျပ ထားပါတယ္။ 
sources: : RFA

သခင္ေအာင္ဆန္းတရား

ငါ့ညီေျပာင္ဝင္း၊ ေမာင္သစ္ဆင္း

မင္း၏သားငယ္၊ မင့္သက္လွယ္ကို
အဘယ္တရား ေဟာမည္နည္း။

ဆန္း၏ သတၱိ
ဆန္း၏သမာဓိ၊ ဆန္း၏ပညာ
ေဟာစရာကား၊ အလြန္မ်ား၏
မင့္သားအရြယ္၊ သက္ႏွစ္ဆယ္တြင္
လူငယ္ေအာင္ဆန္း၊ သူ႔အစြမ္းကို
ပန္းေကာင္းတစ္ပြင့္၊ ပန္ဆင္တင့္သို႔
မင့္သား သိေစခ်င္လွ၏။

သူ႔အစြမ္းကား၊ အျခားမဟုတ္
အအုပ္ခ်ဳပ္ခံ၊ မ်ိဳးျခားဒဏ္မွ၊
ျမန္မာလြတ္လမ္း၊ ခရီးၾကမ္းဝယ္
ဗန္းျပအလွ၊ ပကာသနကို
ျပာက်ေလာင္ျမိဳက္၊ သူမီးတိုက္၏။

ေခတ္လိုက္ခါညီ၊ ေခတ္မီပညာ
ၾကံဳရာဘဝ၊ မုတလံုေလာက္၊ ခံျမိဳ့ေဆာက္၏
ထိုေနာက္တဆင့္၊ မိုးထိလြင့္ေအာင္
ရိုးက်င့္ ျမင့္ၾကံ၊ သူ႔အလံတည့္
ပ်ံတလူလူ၊ သူ ထူခဲ့ေၾကာင္း၊ ေခါင္းေဆာင္သေဘာ
မင့္သားေခ်ာကို
ေျပာလိုက္ပါဘိ ေဟာပါဘိ။ ။

ဆရာေဇာ္ဂ်ီ။

လမ္းစဥ္သတင္း၊အတြဲ ၂။အမွတ္ ၁၄၊ (၁၅၊၇၊၁၉၆၆)

အတၲာဟိ၊ အတၲေနာ၊ နေတၴာ

အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္ မထြက္ဘဲနဲ႔ ကံေကာင္းေထာက္မျပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္တစ္ခုျပဳဖို႔ အခြင့္အေရးတစ္ခု ရလိုက္ပါတယ္။ အင္မတန္ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္တဲ့ ဦးပဥၨင္းတစ္ပါး တစ္ေန႔မွာ ေရာက္လာၿပီး မာေၾကာင္းသာေၾကာင္း ေမးပါတယ္။ၿပီးေတာ့မွ တိုင္ပင္ခ်င္တာေလး တစ္ခုရွိပါတယ္။ ဆရာျပန္မေျပာပါနဲ႔ ေမာေနပါမယ္။ ဦးပဥၨင္းေျပာတာပဲ နားေထာင္ေပးပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ေက်ာင္းကေလးပိတ္မွာစိုးလို႔ ဦးပဥၨင္းက ပရဟိတ စိတ္အားထက္သန္မႈ အင္မတန္ ႀကီးမားပါတယ္။ ခ်င္းေတာင္သြားၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အခုလည္း ပရဟိတ ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္း ပိတ္ရေတာ့မလို ျဖစ္ေနလို႔ အၾကံညဏ္ လာေတာင္းတာပါ။ ေက်ာင္းေလးက ဆရာေတာ္တစ္ပါး စတင္ တည္ေထာင္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ တည္ေထာင္သူ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ၁၂၀ ေလာက္ အထိ တက္ေရာက္ သင္ၾကားေနၾကတယ္။ သူငယ္တန္းက ရွစ္တန္းအထိ အရြယ္စံုရွိတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမ ငါးေယာက္ကိုလည္း ဆရာေတာ္က လစဥ္တတ္ႏုိင္သမွ် ေထာက္ပံ့ခဲ့တယ္။ ရြာကလည္း တတ္စြမ္းသမွ် စာအုပ္၊ ေဘာပင္၊ ခဲတံကအစ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ ကူညီပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုက မေခ်ာင္လည္ၾကတာ ဆရာေတာ္ကိုပဲ အလံုးစံု အားကိုးေနၾကရတယ္။ စာေမးပြဲေတြနီးခါမွ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ႐ုတ္တရက္ အမွတ္မထင္ ပ်ံလြန္ေတာ္ မူသြားတယ္။ ေက်ာင္းအက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ အဖြဲ႕က ႀကိဳးစားၿပီး ထိန္းသိမ္းေပမယ့္ အလွဴေငြ ရွာႏုိင္တဲ့ ဆရာေတာ္ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ အခက္ေတြ႕လာတယ္။ ဇန္န၀ါရီ၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ႏွစ္လအတြက္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေထာက္ပံ့ေငြေပးဖို႔ေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး ျဖစ္လာတယ္။ မလႊဲမေရွာင္သာ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္ရေတာ့မယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပရဟိတလုပ္ငန္း စိတ္ထက္သန္သူ ဦးပဥၨင္း နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ၾကရတာ ျဖစ္တယ္။ ဦးပဥၨင္းက စာေမးပြဲေတြနီးခါမွ မပိတ္လိုက္ၾကပါနဲ႔ဦး နည္းလမ္းရွာပါဦးမယ္လို႔ ေျပာၿပီး လာေရာက္တုိင္ပင္တာပါ။ ဘာမဆို ကိုယ္လုပ္မႇ ကိုယ္ရတာလို႔ ခံယူထားတယ္။ 'အတၲဟိ၊ အတၲေနာ၊ နေတၴာ' ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘုရားရႇင္ရဲ့ အဆံုးအမကို အႂကြင္းမဲ့ လက္ခံထားတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႕  . . . တကၠသိုလ္ေရာက္ ၁၂ ေယာက္ ပထမေတာ့ ဦးပဥၨင္းက အဲဒီရြာနဲ႔ ခုနစ္မိုင္ ကြာေလာက္မွာရွိတဲ့ ၿမိဳ႕မွာ ေဆးခန္းဖြင့္ထားတဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ဦးနဲ႔ အရင္တုိင္ပင္တယ္။ ဆရာ၀န္က အျပည့္အ၀ေတာ့ မတတ္ႏုိင္လို႔ လစဥ္ေငြတစ္သိန္း လွဴပါမယ္လို႔ ေစတ နာသဒၶါတရား ထက္သန္စြာနဲ႔ တာ၀န္ယူလိုက္တယ္။ ဦးပဥၨင္းက အားတက္သြားၿပီး ဆက္ရွာဖို႔ သႏၷိ႒ာန္ ခ်လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း တုိင္ပင္ေနက် ျဖစ္တဲ့အတိုင္း အရင္ဆံုး လာေရာက္တုိင္ပင္ အၾကံေတာင္းတယ္။ ေက်ာင္းနဲ႔ကေလးေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြလည္း ျပတယ္။ ဒီေက်ာင္းေလးကေန တစ္ဆင့္တက္ၿပီး ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္ပညာ ဆက္လက္ ဆည္းပူးေနတဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ စာရင္းလည္း ယူလာတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၂ ေယာက္ ရွိတယ္။ဒီေက်ာင္းကေလးသာ မရွိခဲ့ရင္ ဒီကေလးေတြ ဘယ္ဆယ္တန္းေအာင္ႏိုင္မွာလဲ။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ ေက်ာင္းကေလးကို တည္ေထာင္သြားတဲ့ ဆရာေတာ္က ေတာ္ေတာ္ကို ႀကိဳးစားပမ္းစား ေဆာင္ရြက္သြားခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းကေလးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လွပေနတယ္။ အရြယ္စံု ကေလးေတြကလည္း ျမဴးထူး လန္းဆန္းေနၾကတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ ၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္လာတယ္။ ဒီကေလးေတြ ဒီလိုဆက္ၿပီး ျမဴးတူး ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါ ဦးေတာ့မလား။ စာေမးပြဲနီးလာမွ ေက်ာင္းပိတ္လုိက္ရရင္ ကေလးေတြ စာေမးပြဲ ဘယ္လို ေျဖႏုိင္ၾကေတာ့မွာလဲ။ ကိုယ္တိုင္ သင္တန္းေက်ာင္းေလးဖြင့္ၿပီး စာသင္ေနစဥ္ကလည္း ဒီလို ကိစၥမ်ဳိးေတြ မၾကာခဏ ၾကံဳခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သိပ္မပူရဘူး။ ကိုယ့္ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြကို ေျပာျပလိုက္႐ံုနဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္လက္ ၀ိုင္း၀န္း ကူညီလိုက္ၾကတာနဲ႔ အားလံုးအဆင္ေျပသြားတာပဲ။ အၾကံေပး႐ံုနဲ႔ မၿပီးေတာ့ အခုေတာ့ ကိုယ္ကလည္း က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္စာသင္ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ မရႇိေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေျဖရႇင္းရေတာ့တယ္။ အခု ေက်ာင္းကေလး ကိစၥမႇာလည္း ဦးပဥၨင္းကလာၿပီး အ ၾကံေတာင္း႐ံု သက္သက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခါတိုင္းလို အၾကံေပးလုိက္႐ံုနဲ႔ မၿပီးဘူး။ လာေျပာတာက ဒီဇင္ဘာလ၊ ဇန္န၀ါရီနဲ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီအတြက္ ေပးစရာ လခ မရႇိေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ရက္ပိုင္းေလးအတြင္း ေက်ာင္းပိတ္ရေတာ့မယ့္ အေျခအေန ျဖစ္ေနၿပီ။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ေနာင္ကိစၥ ေနာင္မႇစဥ္းစား၊ ခုေလာေလာဆယ္ ေက်ာင္းေလးမပိတ္ရဖို႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးႏႇစ္လစာ အတြက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ပဲ တာ၀န္ယူလိုက္မယ္။ ဒီႏႇစ္လၿပီးရင္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္က်မႇ ဆက္ၿပီး တုိင္ပင္ၾကတာေပါ့လို႔ ပရဟိတ ဦးပဥၨင္းကို အာမခံ လိုက္ရတယ္။ ေမးခြန္းေတြအစီအရီ ဦးပဥၨင္းလည္း ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္ၿပီး နက္ျဖန္ပဲ ရြာကိုသြားၿပီး ေျပာျပမယ္။ ရြာကလူေတြေရာ၊ ကေလးေတြေရာ ၀မ္းသာၾကမႇာပဲလို႔ ေျပာျပတယ္။ သူျပန္ေတာ့ ေျခလႇမ္းေတြ ေပါ့ပါးသြက္လက္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ေန ရင္းထိုင္ရင္း ကုသိုလ္ရလိုက္လို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ညဘက္အိပ္ရာထဲ ေရာက္ေတာ့ ဒီကိစၥကိုဆက္ၿပီး ေတြးမိတယ္။ ေနာက္စာသင္ႏႇစ္မႇာ ဘယ္လို ဆက္လုပ္ရမလဲ။ ကိုယ္က ဘယ္အတုိင္းအတာထိ ကူညီႏုိင္မႇာလဲ။ ဒီလို အလႇဴေငြကိုပဲ အားကိုးၿပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆက္သြားႏုိင္မႇာလဲ။ တျခား ဘယ္နည္းနဲ႔ ေျဖရႇင္းရင္ ျဖစ္ႏုိင္မလဲ စတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေခါင္းထဲကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အစီအရီ ၀င္ေရာက္လာၾကတယ္။ ဘီလ္ဂိတ္ေမာင္ႏႇံအလႇဴ ေတြးရင္းေတာရင္းနဲ႔ အိပ္ရာမ၀င္ခင္ ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းေတြထဲမႇာ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပေပ်ာက္ေရးနဲ႔ ကပ္ေရာဂါဆိုးႀကီးေတြ တိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရႇင္ႀကီးေတြက အလႇဴေငြ မ်ားမ်ားထည့္ၾကဖို႔ ဘီလ်ံနာသူေဌးႀကီး ဘီလ္ဂိတ္က ေဆာ္ၾသလိုက္တာကို မ်က္စိထဲ ျမင္ေနမိတယ္။ ဘီလ္ဂိတ္ဇနီးေမာင္ႏႇံ ကိုယ္တိုင္က သူတို႔ခ်မ္းသာသမွ်ကို အလႇဴေငြထည့္ၿပီး ေဖာင္ေဒးရႇင္းတစ္ခု ထူေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။ ေဒၚလာဘီလ်ံ ၅၀ ေလာက္ကို အေျခခံၿပီး အာဖရိကတိုက္ႀကီးမႇာ ပံုေအာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ သာဓုေခၚမိပါတယ္။ ႏႇစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ အငတ္ေဘး ပေပ်ာက္ေရးနဲ႔ ကပ္ေရာဂါဆိုးႀကီးေတြ တိုက္ဖ်က္ေရး အတြက္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးၿပီးခ်င္း ဖြဲ႕စည္းတဲ့ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႕ႀကီးက အင္တုိက္အားတုိက္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ UNDP၊ IUNESCO၊ FAO၊ WFP စတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းႀကီးမ်ားနဲ႔ ကမၻာ့ဘဏ္နဲ႔ IMF လို အဖြဲ႕ႀကီးေတြကလည္း ေငြဘီလ်ံေပါင္းမ်ားစြာ ပံုေအာသံုး႐ံုမက ကြၽမ္းက်င္သူ ပညာရႇင္ အမ်ားအျပားကိုလည္း ေစလႊတ္ေပးခဲ့တယ္။ ခုဆိုရင္ ႏႇစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ အာဖရိကတုိက္ႀကီး ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးျခင္းေဘးက လြတ္ကင္းသြားၿပီလား။ ဆရာမ်ားသားေသ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ထူးမျခားနားပါပဲ။ အာဖရိကတိုက္ႀကီးဟာ အေမႇာင္တိုက္ႀကီး အျဖစ္က အခုထိ မလြတ္ကင္းေသးပါဘူး။ ေထာက္ပံ့ေပးကမ္း လႇဴဒါန္းတဲ့ ေငြေတြလည္း ဘီလ်ံေတြ ေထာင္ေသာင္းခ်ီေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ႂကြက္တြင္းထဲ ေရေလာင္းထည့္သလို ဘယ္ေရာက္သြားမႇန္း မသိေအာင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ပညာရႇင္မ်ဳိးစံုက သီအိုရီ အမ်ဳိးမ်ဳိးထုတ္ၿပီး လက္တည့္စမ္းခဲ့တာလည္း 'ဆရာမ်ားသားေသ' ဆိုသလို ဆင္းရဲတြင္းထဲ ပိုပိုၿပီး နစ္၀င္သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေဒၚလာေတြ ဘီလ်ံေပါင္းမ်ားစြာ ေပးကမ္းလႇဴဒါန္းခဲ့ၾကတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးေတြကေတာ့ ေပးေလလႇဴေလ ပိုၿပီး ခ်မ္းသာေလ ျဖစ္လာတာကိုေတာ့ သာမန္လူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ၪာဏ္မမီလို႔ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္႕အားကိုယ္ကိုး 'လႇဴဒါန္းေပးကမ္းျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို မကယ္တင္ႏိုင္ဘူး' (Charity does not save a nation) ဆိုတဲ့ စကားကိုၾကားဖူးတယ္။ မႇန္တယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္တယ္။ ဘာမဆို ကိုယ္လုပ္မႇ ကိုယ္ရတာလို႔ ခံယူထားတယ္။ 'အတၲာဟိ၊ အတၲေနာ၊ နေတၴာ' ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘုရားရႇင္ရဲ႕ အဆံုးအမကို အႂကြင္းမဲ့ လက္ခံထားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကူညီရမယ့္ ေက်ာင္းကေလးကို အလႇဴရႇင္ ေမွ်ာ္ေနရတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ ရႇိမေနေစခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ ရပ္ႏိုင္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လို အၾကံၪာဏ္မ်ဳိး ေပးရမလဲ။ ဦးေႏႇာက္ေျခာက္ေအာင္ စဥ္းစားရတယ္။ ေမြးျမဴေရးလုပ္ခိုင္းရမလား လစဥ္ေထာက္ပံ့ေနမယ့္အစား တစ္လံုးတစ္ခဲတည္း ေငြထုတ္ၿပီး လစဥ္ ၀င္ေငြရမယ့္ လုပ္ငန္းတစ္ခု ထူေထာင္ေပးမလား။ ေတာရြာနဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ ၀က္ေမြး၊ ၾကက္ဘဲေမြးတာ လုပ္ေပးမလား။ ဒါလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ ဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္ေနသူ က ရဟန္းေတာ္ေတြျဖစ္ၿပီး ပရဟိတ ေက်ာင္းေလ။ တျခား စီးပြားေရးေတြ လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားတာလည္း မဟန္ပါဘူး။ သံဃာေတာ္ေတြကို ေလာကီလူမႈကိစၥေတြထဲ ဆြဲမသြင္းသင့္ဘူး။ ရြာလူႀကီးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းေကာ္မတီ လက္ထဲအပ္ၿပီး ပရဟိတေက်ာင္း ရန္ပံုေငြအတြက္ စီးပြားေရးလုပ္ၾကပါ ေျပာရင္ေရာ။ ေတာသူေတာင္သား ဆိုတာ ကိုယ့္မိသားစု တစ္၀မ္းတစ္ခါး အတြက္ေတာင္ အလုပ္နဲ႔လက္မျပတ္ေအာင္ လႈပ္ရႇား႐ုန္းကန္ေနၾကရတာ မဟုတ္လား။ ေရရႇည္ဘယ္သူမႇ လုပ္ႏုိင္ၾကမႇာ မဟုတ္ဘူး။ ၀ပ္ေရႇာ့လုပ္မႇျဖစ္မယ္ထင္ တစ္ရြာလံုး အိမ္ေထာင္စုတုိင္း စား၀တ္ေနေရးအတြက္ မပူမပင္ရေအာင္ လုပ္ေပးလုိက္မႇပဲ ျဖစ္ေတာ့မႇာ။ အဲဒီေတာ့လည္း ပရဟိတေက်ာင္း ဘယ္လိုအပ္ေတာ့မႇာလဲ။ ကေလးတုိင္း ၿမိဳ႕ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ၾကၿပီေပါ့။ စဥ္းစား ရင္းစဥ္းစားရင္းနဲ႔ မိုးသာစင္စင္လင္းသြားတယ္။အေျဖကေတာ့ ထြက္မလာေသးဘူး။ စတစ္ဂလစ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ဖ႐ိုက္မင္းျဖစ္ျဖစ္ ႏိုဘဲလ္ဆုရႇင္ႀကီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုဖိတ္ၿပီး ၀ပ္ေရႇာ့လုပ္မႇ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္တာပါပဲ။ written by : : လူထုစိန္၀င္း