ဒီႏွစ္ေတာ့ တကၠသိုလ္ဝင္တန္း စာေမးပြဲမွာ ေမးခြန္းေတြ အလြန္လြယ္တယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္၊ အစိုးရက ေက်ာင္း သားေတြ ဆူဆူပူပူ မျဖစ္ေအာင္လို႔တဲ့။ အဲဒီလို အေျခအ ေနက အမွတ္စာရင္္းထြက္ခ်ိန္မွာ အမွတ္အလြန္ျမင့္တဲ့ ျပသ နာျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုျမင့္လာရင္ သာမန္ေက်ာင္းသားေတြခင္မ်ာ ကိုယ္ဝါသ နာပါတဲ့ ဘာသာက အမွတ္မမီ၊ အမွတ္မီတဲ့ဘာသာက ကိုယ္ မႀကိဳက္နဲ႔ ဘြဲ႔ရရင္ၿပီးေရာဆိုတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ လံုးခ်ာလည္ ေနၾကတာ ဓမၼတာျဖစ္ေနတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။
က်မတို႔ အေဖေတြေခတ္က ၁ဝ တန္းေအာင္ၿပီဆိုရင္ တကၠသိုလ္မွာကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ဘာသာ ၃ ခုကို စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိပါတယ္၊ ေဆးေက်ာင္းတက္ခ်င္တဲ့ လူက Bio တြဲယူရပါတယ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္ရင္ သခ်ၤာကိုပါ တြဲရပါတယ္၊ ဝိဇၨာဘြဲ႔လိုခ်င္ရင္ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ဘာသာေတြကို တြဲယူရပါတယ္၊ တခ်ဳိ႕လည္း 2nd, ေအာင္ၿပီးမွ တခါ ဘာသာတြဲ ေျပာင္းခ်င္ရင္လည္း ရပါေသးတယ္၊ က်မ အေဖဆိုရင္ ေဆးေက်ာင္း ၂ ႏွစ္ တက္ၿပီးမွ ဝိဇၨာဘက္ေျပာင္းၿပီး ဒႆနိကနဲ႔ ဘြဲ႔ယူခဲ့ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ခဲ့ ပါတယ္။
က်မတို႔ ေခတ္က်ေတာ့ ေရြးခြင့္မရပါဘူး၊ တေန႔ကို ၃ နာရီနဲ႔ ၆ ရက္ အသည္းအသန္ေျဖခဲ့ရတဲ့ စာေမးပြဲရမွတ္ဟာ က်မတို႔ကို ဘာ လုပ္ပါ၊ ဘာျဖစ္ပါေစဆိုၿပီး ေရြးခ်ယ္ထားပါတယ္၊ ဝါသနာ ပါသည္ျဖစ္ေစ မပါသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ္ရတဲ့အမွတ္နဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့လိုင္းကိုပဲ ယူခြင့္ရွိပါတယ္။
က်မတို႔ ေခတ္ကေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ဆိုတာ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးမွာရွိတဲ့ အမွတ္အမ်ားဆံုး လူ ၅ဝဝ ကိ္ုေရြးထုတ္ထားတာပါ၊ ဘယ္ ေလာက္ပဲ အမွတ္မ်ားမ်ား FRC လို႔ေခၚတဲ့ ဧည့္ႏိုင္ငံသားေတြ တက္ေရာက္သင္ၾကားႏုိင္ခြင့္ မရွိပါဘူး၊ One_FRC လို႔ေခၚတဲ့ မိခင္ (သို႔) ဖခင္က ဧည့္ႏုိင္ငံသားျဖစ္ရင္လည္း ေဆးတကၠသိုလ္တက္ခြင့္ မရွိပါဘူး။
ဒုတိယ အမွတ္အမ်ားဆံုးကေတာ့ R.I.T (Rangoon Institute Of Te-Chnology) လို႔ေခၚတဲ့ စက္မႈတကၠသိုလ္ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဘယ္ လိုျဖစ္တယ္ မသိပါဘူး R.I.T ဝင္ခြင့္ရဘို႔ မိန္းခေလးနဲ႔ေယာက်ၤားေလး သတ္မွတ္တဲ့အမွတ္ မတူပါဘူး၊ မိန္းခေလးက သိသိသာသာ အမွတ္ပိုမ်ားေနတတ္ပါတယ္၊ ဥပမာ ေယာက်ာၤးေလးက အမွတ္ ၄၂ဝ ရလို႔ R.I.T ဝင္ခြင့္ရရင္ မိန္းခေလးက အမွတ္ ၄၅ဝ ေလာက္ရ မွ ဝင္ခြင့္ရပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ G-Hall သူျဖစ္ဘို႔ သိပ္မလြယ္ပါဘူး။
တတိယ အမွတ္အမ်ားဆံုးကေတာ့ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ေပါ့၊ မိန္းခေလးေတြ မ်ားလြန္းလို႔ မိန္းမလွကၽြန္းလို႔ေတာင္ အမည္ရတဲ့ တကၠ သိုလ္ပါ၊ Institute လို႔ေခၚတဲ့ အဲဒီ လိုင္း ၃ လိုင္းမွ မရရင္ ဝိဇၨာ-သိပၸံတကၠသိုလ္မွာ တက္ၾကရပါတယ္၊
တခ်ိဳ႕လဲ ဝ/သ တကၠသိုလ္မွာ မတက္ေတာ့ဘဲ G.T.I လို႔ေခၚတဲ့ စက္မႈသိပၸံမွာတက္ၾကပါတယ္၊ စာေပးစာယူလို႔ေခၚတဲ့ စနစ္တခုနဲ႔ ညပိုင္းတက္ရတဲ့ လုပ္သားမ်ားေကာလိပ္ ဆိုတာလဲ ရွိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ႏွစ္ေတြမွာ G.T.I ကေန အမွတ္မ်ားတဲ့လူေတြ R.I.T ကို join ခြင့္ ရပါတယ္၊ လူအမ်ားႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ အမ်ားဆံုး ၃ ဦး ေလာက္ပါ၊ ဒီအခြင့္အေရးကို ႏွစ္တိုင္းလဲ ေပးတာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာ ဘဲျဖစ္ျဖစ္ Institute တက္ခြင့္မရတဲ့လူဟာ ရပ္ကြက္ထဲမွာေရာ၊ မိသားစုအသိုင္းအဝိုင္းမွာပါ မ်က္ႏွာပန္း သိပ္မလွပါဘူး။
ဒီေတာ့ မိဘေတြက စာေမးပြဲ ရာသီကို ေရာက္တာနဲ႔ သားသမီးေတြကို ဖိအားေပး ပါေတာ့တယ္၊ “အမွတ္ နည္းသြားရင္ ဘာျဖစ္မယ္ ဆိုတာသိလား စာေသခ်ာက်က္ေနာ္၊” ဘာညာ ဆိုတာမ်ိဳးကို တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနၾကပါတယ္၊ ကာယကံရွင္ ေက်ာင္းသားေတြ က လည္း အမွတ္မ်ားမ်ားရခ်င္ၾကပါတယ္၊ ဒီေတာ့ အမွတ္မ်ားမ်ားရေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္က်ဳရွင္တက္ရမလဲ၊ ဘယ္အထူးထုတ္ ဝယ္ရမလဲဆိုတာေတြက အေရးတႀကီးအေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္၊
က်မတို႔ ၁ဝ တန္းတုန္းက စာေမးပြဲမွာ ၉ တန္း စာေတြကိုျပန္ေမးေလ့ ရွိပါတယ္၊ ၉ တန္းမွာ စာမေၾကရင္ ၁ဝ တန္းမွာ အမွတ္ေကာင္း ဘို႔ မလြယ္ပါဘူး၊ ဒီေတာ့ ၉တန္းတက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ က်ဳရွင္ေကာင္းေကာင္းကို ရွာတက္၊ ေႏြရာသီမွာလဲ က်ဳရွင္ဆက္တက္၊ ၁ဝ တန္း စာ ေမးပြဲအတြက္ တခါတည္း ႀကိဳျပင္ဆင္ၾက ရပါတယ္။
အမွန္တကယ္က ၁ဝ တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ က်မတို႔ သင္ၾကားခြင့္ရခဲ့တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို တကယ္ေရာ အသံုးခ်ျဖစ္ရဲ႕လား၊ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ အသံုးမခ်ၾကပါဘူး၊ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ? ဒီပညာေရးစနစ္ဟာ တကယ္ေရာ လိုအပ္လို႔လား၊ အက်ဳိးေရာ ရွိပါရဲ႕လား? တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ အသံုးခ်ေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝေတြကို အမွန္တကယ္ ေက်နပ္ေနၾကလား၊ ဝါသနာနဲ႔ဘဝ ထပ္တူက်တဲ့လူေတြဆိုတာ အင္မတန္ ကံေကာင္းတဲဲ့ လူနည္းစုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
က်မရဲ႕ အေဖဟာ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္တဲ့အတြက္ သူရဲ႕တပည့္ေတြဟာ က်မတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ၊ သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕အေၾကာင္း ကို နမူနာအေနနဲ႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။
က်မသူငယ္ခ်င္း ေနမ်ဳိးးေအာင္ဟာ အျပင္စာကို ေတာ္ေတာ္ေလးဖတ္ပါတယ္၊ က်မတို႔ အခ်စ္ဝတၱဳေတြ ဖတ္ေနတဲ့အရြယ္မွာ သူက ဘာသာျပန္ဝတၱဳေတြ ဖတ္ေနပါၿပီ၊ သူက စိန္ကုန္သည္၊ ေရႊကုန္သည္လို ဝတၱဳမ်ဳိးးကို အထူးႏွစ္သက္တတ္ပါတယ္၊ တကယ္လည္း သူ က စီးပြားေရးအျမင္ ရွိတဲ့လူပါ။
ဒါေပမဲ့ သူ႔အေမက တဦးတည္းေသာသားျဖစ္တဲ့ သူ႔ကို ဆရာဝန္ပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္၊ သူ႔အေမက ရည္ရြယ္ခ်က္ ႀကီးႀကီးနဲ႔ ၉ တန္း ထဲက ဆရာျမတ္ထိန္လင္းတို႔လို ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ဝိုင္းမွာ ေသခ်ာသင္ၾကားေစပါတယ္၊ ေႏြရာသီမွာလဲ အနားမေပးပဲ ဝိုင္းေတြဆက္ တက္ခိုင္းၿပီး ၁ဝ တန္းေျဖခ်ိန္အထိ က်ဴရွင္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ေဆးေက်ာင္းတက္ခြင့္ရဘို႔ အရမ္းက်ဳိးးစားခဲ့ပါတယ္။
ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ ဂုဏ္ထူး ၄ ခုနဲ႔ ေဆးဝင္ခြင့္ ရပါတယ္၊ တကယ္က သူ ဆရာဝန္ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး၊ မိဘေတြရဲ႕ဆႏၵကို လိုက္ ေလ်ာဘို႔ သူ ေဆးေက်ာင္းတက္ခဲ့ပါတယ္။ မိဘေတြကေတာ့ သားလိမၼာအတြက္ ဂုဏ္တက္ခဲ့ပါတယ္၊ ေဆးေက်ာင္းမွာလည္း အမွတ္ ေကာင္းေကာင္းရပါတယ္။
ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ေဆးခန္းဖြင့္ေတာ့ သူ႔အေမ ေမ်ာ္လင့္သလို မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ရပ္ကြက္အေခၚ ေဆးမလိုက္ဘူး ေျပာရမွာေပါ့၊ လူသိပ္ မလာပါဘူး၊ ဝါသနာကလဲမပါေတာ့ ၊ ဇြဲကလဲမရွိဘူးေပါ့၊ ဒီေတာ့ ၅ လေလာက္ဖြင့္ၿပီး ေဆးခန္းပိတ္လိုက္ပါတယ္၊ အစိုးရအလုပ္ လည္း မေလွ်ာက္ေတာ့ပဲ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ကားေလးတစီးဝယ္လိုက္ပါတယ္။ ဝယ္လိုက္တဲ့ ကားကို ေသခ်ာျပဳျပင္ ၿပီးျပန္ေရာင္း လိုက္တာ ျမတ္တယ္တဲ့၊ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစင္း ထပ္ဝယ္၊ ျပန္ျပင္ ျပန္ေရာင္းနဲ႔ သူအလုပ္ျဖစ္လာပါတယ္၊ ဒီေတာ့မွ သူ႔အေမနဲ႔ ေယာကၡမက သူ႔ “ဇ” ကို သိလာၿပီး အရင္းအႏွီးထပ္ထည့္ေပးလို႔ အဆင္ေျပသြားတဲ့ သူဟာ ၊ ဒီေန႔မွာေတာ့ M.B.B.S ဘြဲ႕ရ ကားဝယ္ ေရာင္းတဦး ျဖစ္ေနပါတယ္။
ေနာက္တဦးက က်မညီမ ဝမ္းကြဲပါ၊ သူက အထက (၂) ဗဟန္း က “S” ခန္းမွာေတာင္ အဆင့္ ၁ ကေန ၃ အတြင္း အျမဲ ရွိေနပါတယ္၊ သူက ဆရာဝန္ ျဖစ္ခ်င္တာပါ၊ သူ႔ရဲ႕ အေဖနဲ႔အေမက ဆရာဝန္ေတြဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ငယ္ဘဝမွာ လူနာေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနခဲ့ရ တာပါ။ ဒါေပမဲ့ စာေမးပြဲေျဖတဲ့ရက္မွာ သူေနမေကာင္းလို႔ အမွတ္စာရင္းထြက္ေတာ့ ေဆးဝင္ခြင့္မီဘို႔ ၅ မွတ္ဘဲ လိုပါတယ္၊ ဆရာဝန္ ျဖစ္ခြင့္မရေတာ့ ဖြင့္တာသိပ္ မၾကာေသးတဲ့ ကြန္ျပဴတာတကၠသိုလ္ကို တက္ပါတယ္၊ အဲဒီမွာလဲ သူစာေတာ္ပါတယ္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ခင္ညြန္႔ သမီးၿပီး သူပါဘဲ၊ Master ေတာင္ တက္လိုက္ပါေသးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြန္ျပဴတာကို ဂိမ္းကစားဘို႔ပဲ ကိုင္တာ ေတြ႔ရပါတယ္၊ သူအေဖရဲ႕ ေဆးခန္းမွာေတာ့ အကူအညီ ေတာ္ေတာ္ေပးႏႈိင္ပါတယ္၊ က်မက သူ႔ကို ဘာလို႔ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ပတ္သက္ တာ မလုပ္တာလဲေမးေတာ့ သူက “ျမန္မာျပည္မွာ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ပတ္သပ္ရင္ အေရာင္းျပခန္းက အကိုက္ဆံုးပဲ ဒါေပမဲ့ နႏၵာေအး (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေမာင္ေအး) ရဲ႕ သမီးကို မေက်ာ္ႏႈိင္လို႔၊ သူက အခြန္အတုပ္ေတြလြတ္ေတာ့ ေဈးခ်င္း ယွဥ္လို႔မရဘူး၊ အရင္းအႏွီးလည္း သူ႔ေလာက္မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွမလုပ္ေတာ့ဘူး ”တဲ့။
တခ်ဳိ႕မိဘေတြကလည္း သားသမီးေကာင္းစားတာပဲျမင္ခ်င္လို႔ ဝါသနာပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ သူတို႔ေရြးခ်ယ္ေစခ်င္တဲ့ အ တိုင္းျဖစ္ေအာင္ ဖိအားေပးၾကပါတယ္၊ တကယ္ကေတာ့ ပညာေရးေဈးကြက္လိုက္ရွာ ၾကတာပါ။
အခုေနာက္ပိုင္း ေခတ္စားလာတာက ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္နဲ႔ ေရေၾကာင္းသိပၸံပါ၊ ေဒၚလာစားေတြဆိုေတာ့ ဝင္ေငြေကာင္းၾကတာ ေပါ့။ က်မ စာသင္ေပးခဲ့တဲ့ က်မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕သားက တကၠသိုလ္ဝင္တန္းေအာင္ေတာ့ အမွတ္ေပါင္း ၃၇ဝ ေက်ာ္ပါတယ္၊ ေရ ေၾကာင္းတကၠသိုလ္ကို မမီေပမဲ့ ေရေၾကာင္းသိပၸံကိုေတာ့ မီပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အေမက ေရေၾကာင္းသိပၸံ တက္ခိုင္းပါတယ္၊ ကေလး က “E” ေမဂ်ာယူခ်င္ပါတယ္၊ ဒီေတာ့ သားအမိေတြ ျငင္းၾကခံုၾကနဲ႔ စကားမ်ားၾကပါတယ္၊ အေမကလည္းသားကို သေဘၤာသားျဖစ္မွ ေနာင္အရွည္ ေကာင္းမယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္၊ အခု ကေလးက လက္မခံခ်င္ေပမဲ့ ေနာက္ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ၾကာရင္ ေက်းဇူးတင္လိမ့္မယ္ လို႔ ထင္ေနပါတယ္၊ ကေလးက ဝါသနာမပါတဲ့ သေဘၤာသား မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ ဘယ္လိုမွ ညိႇလို႔မရပါဘူး၊ ကေလးအေဖကလဲ “မင္း ငါတို႔ လို လစာေလးမျဖစ္စေလာက္နဲ႔ ဒုကၡ ေရာက္ခ်င္လို႔လား၊ မင္းလစာကို ေဒၚလာနဲ႔ရမွ လူေယာင္သူေယာင္ေျပာင္ေတာ့ မေပါ့” တဲ့ က်မ လည္း သူတို႔ လင္မယားရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ၂ ဘက္ စလံုးကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။
က်မရဲ႕ အေဖဟာ သူ ဝါသနာပါတဲ့ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကို မညည္းမညဴ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆိုရင္ ထမင္း ေမ့ ဟင္းေမ့ပါ၊ ေက်ာင္းသားေတြ ထူးခၽြန္သြားရင္ သူရတဲ့ ပီတိဟာ က်မတို႔ မိသားစုကို ကူးစက္ေလ့ရွိပါတယ္၊ သူ တကယ္ဝါသနာပါ တဲ့ အလုပ္ကိုး။
က်မရဲ႕ ဦးေလး ဆရာဝန္ဟာ အေတာ္ေစတနာေကာင္းပါတယ္၊ လူနာတဦးကိုၾကည့္ရင္ အေသခ်ာကိုေလ့လာပါတယ္၊ ေသခ်ာေမး ျမန္းၿပီးမွ ေဆးကုပါတယ္၊ ေဆးဘိုးလဲ အမ်ားႀကီးမယူပါဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သေ႒းမျဖစ္ပါဘူး သေ႒းျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာဝန္ေတြကို လဲ သူ အားမက်ပါဘူး၊ သူလက္ခံတဲ့ ဘဝအဓိပၸါယ္က ေလာကႀကီး တခုလံုးကို အက်ဳိးမျပဳႏုိင္ရင္ေတာင္မွ တစိတ္တပိုင္း ေထာက္ ပံႏိုင္ရင္ လူ႔ဘဝ လာရက်ဳိးနပ္တယ္တဲ့၊ လူတေယာက္ရဲ႕အသက္ကို ကယ္လိုက္ရတဲ့ ပီတိက ဘာနဲ႔မွ မတူဘူးတဲ့။
သူတို႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ခံယူႏိုင္တာလဲ၊ ဒီလို ခံယူႏိုင္ဘို႔ အေရးအႀကီးဆံုးအခ်က္က ဝါသနာကို အရင္းခံဘို႔ လိုပါတယ္၊ ဝါသနာ မပါဘဲ လုပ္ရတဲ့အလုပ္ဟာ ၿငီးေငြ႔လြယ္ပါတယ္၊ ပညာတခုကို ေငြရွာဘို႔အတြက္ပဲ သင္ၾကားတယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ လြဲ ေနၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္၊ အေျခခံက်တဲ့ ပညာေရးစနစ္ရဲ႕ လြဲမွားမႈမ်ားကေတာ့ က်မတို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕အဓိကမ႑ိဳင္ ယိုယြင္းပ်က္စီးမႈပဲ မဟုတ္ပါလား။
ခင္ၿငိမ္းသစ္
ရင္းျမစ္။ ။ေန႕သစ္
