အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ညီညြတ္ေရးမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ပါ

အခုလ ၂၉ ရက္ေန႔ဆိုရင္ ရန္ကုန္ ေရႊဂံုတိုင္ဌာနခ်ဳပ္မွာ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ပါတီဗဟို ေကာ္မတီဝင္မ်ား ေတြ႔ဆံုၿပီး သမိုင္းဝင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ရေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္။ မီဒီယာေတြမွာ ပါေနၿပီးျဖစ္တဲ့အတိုင္း ဗဟိုအလုပ္အမူေဆာင္ေတြၾကားမွာ “ပါတီမွတ္ပံုတင္ေရး” နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သေဘာထားအျမင္ေတြ ကြဲလို႔။ “မွတ္ပံုတင္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲဝင္” တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့မယ္လို႔ ပါတီက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရင္ ပါတီကေန ထြက္ေတာ့မယ္လို႔ ဦးဝင္တင္က ေျပာတယ္ဆိုတာလည္း သတင္းဌာနေတြမွာ ၾကားေနရတယ္။

အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြအေနနဲ႔ မွတ္ပံုတင္မယ့္ဘက္က မွန္တယ္၊ မွတ္ပံုမတင္မယ့္ဘက္က မွန္တယ္ဆိုၿပီး တဖက္ကို လိုက္ၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ လူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္အေတြးအေခၚ၊ အျမင္ေတြ ရွိတာျဖစ္လို႔ ပါတီဟာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲရေတာ့မယ့္ အေျခအေနကို ဦးတည္ေနတယ္။

တကယ့္အျဖစ္မွန္ကလည္း မွတ္ပံုတင္တာ မွန္တယ္၊ မွားတယ္ဆို႐ံုနဲ႔ မွန္ကန္တဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို ေရာက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တကယ့္အျဖစ္မွန္က ကတၲီပါပိတ္သားစ တခုလို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔လြန္းလွတယ္။ တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ စစ္အစိုးရက NLD ကို ေထာင္ေျခာက္ဆင္ထားခဲ့ၿပီး ျဖစ္တယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဥပေဒေတြကိုၾကည့္ရင္ နအဖဘက္က  လူပါးဝလြန္းတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရၿပီျဖစ္တယ္။  (ဥပမာတခုကို တင္ျပရရင္ေတာင္၊) မွတ္ပံုတင္မယ့္ ပါတီက်ေတာ့ က်ပ္ ၃ သိန္းပဲ ေကာ္မရွင္မွာ တင္ရမွာ ျဖစ္ၿပီး၊ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အမတ္ေလာင္းက်ေတာ့ က်ပ္ ၅ သိန္း တင္ရမယ္။ နအဖဘက္က ကိုယ္စားလွယ္ေတြက အစိုးရစရိတ္နဲ႔ မလိွမ့္တပတ္ တင္ၾကမွာ အေသအခ်ာပဲ။ စစ္အစိုးရ အေထာက္အပံ့မရွိတဲ့ ပါတီေတြက ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ၿပိဳင္ဖို႔ ေငြကုန္ေၾကးက် အလြန္မ်ားလိမ့္မယ္။

ဒီကေန႔ NLD ရဲ႕ အေျခအေနဟာ မိုင္းေထာင္ထားတဲ့ စစ္ေျမျပင္တခုကို ျဖတ္သန္းေနရတာ ျဖစ္တယ္။ ေျခေခ်ာ္နင္းမိတာနဲ႔ မိုင္းထိၿပီး အဖြဲ႔ဝင္ေတြ ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္၊ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရေတာ့မွာျဖစ္တယ္။

အခက္အခဲ၊ အက်ပ္အတည္းၾကားက ေဖာက္ထြက္ဖို႔ဆိုရင္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အရာက မၾကာေသးခင္က ဦးဝင္းတင္ ေျပာခဲ့သလိုပဲ “ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးလက္နက္” ကို သံုးရမွာျဖစ္တယ္။  အႏွစ္ ၂ဝ ေက်ာ္ ပါတီဝင္ေတြၾကားမွာ ေက်ာခ်င္းကပ္၊ ႏွလံုးသားခ်င္း နီးစပ္ခဲ့ၾကတဲ့ အစဥ္အလာကို ဒီေန႔ ဆက္လက္ေစာင့္ထိန္းၿပီး မွတ္ေက်ာက္တင္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္။

-       ၂ဝဝ၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအၾကမ္းကို ေရြးဆြဲခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားညီလာခံကို တက္ခဲ့သူ ကိုယ္စားလွယ္အမ်ားစုဟာ လက္ညိႇးေထာင္ေခါင္းညိတ္ နအဖလူေတြပဲ။ ဖြဲ႔စည္းပံုမွာ ပါဝင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြဟာ ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္း မက်ဘူး။ ဖြဲ႔စည္းပံုကို အတည္ျပဳခဲ့တဲ့ ဆႏၵခံယူပြဲမွာ စစ္အစိုးရက တိုင္းသိကမၻာသိ မဲခိုးမဲလိမ္ခဲ့တယ္၊  ဒါေၾကာင့္ ဒီဖြဲ႔စည္းပံုဟာ ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္း (လံုးဝ) မက်ဘူး။
ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင့္ NLD ပါတီ မွတ္ပံုမတင္သင့္ဘူး၊ ေရြးေကာက္ပြဲ မဝင္သင့္ဘူး။
ဟုတ္ၿပီ၊ ပါတီမွတ္ပံုမတင္ဘူးဆိုရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဖ်က္မွာလား..၊ လူထုၾကားမွာ ဘယ္ေလာက္ ျပင္ဆင္ထားသလဲ၊ ဖ်က္ႏိုင္တဲ့အင္အား ရွိလား။ ပါတီ ေျမေအာက္သြားမွာလား၊ ေျမေအာက္ကေန ဆက္တိုက္မွာလား၊ ေတာင္အာဖရိက ANC လို လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရး တၿပိဳင္နက္တည္း လုပ္မွာလား။ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြ ေတာခိုမလား။ ဒီေမးခြန္းေတြကို အဖြဲ႔ဝင္ေတြ ေသခ်ာေျဖၾကည့္ဖို႔ လိုတယ္။ ေယာင္ဝါးဝါးလုပ္လို႔ေတာ့ မရဘူး။
ဒါျဖင့္ ဦးေအာင္ေရႊတို႔ ေျပာသလို ပါတီမွတ္ပံုတင္ၿပီဆိုပါစို႔။ မွတ္ပံုတင္ၿပီးရင္ လိုအပ္ခ်က္အရ (၃ ေနရာ) သာ မဟုတ္ဘဲ တႏိုင္ငံလံုးမွာ ပါတီကုိယ္စားလွယ္ေတြ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္မွာလား။ ႏိုင္မယ္လို႔ ထင္လား။ လႊတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုရင္ေတာ့ NLD က ၇၅ % ရွိရာမွာ ၅ဝ % အထက္ေတာ့ ရႏိုင္ေသးတယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္လို႔ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊကလည္း ဒါကို တြက္ထားၿပီးသား၊ သူ႔ကိုယ္သူ မယံုၾကည္ဘူး။ မယံုၾကည္ေတာ့ အစီအမံေတြ လုပ္ထားမယ္ဆိုတာလည္း အေသအခ်ာပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အရွိဆံုးကေတာ့ လာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာလည္း ၂ဝဝ၈ က ဆႏၵခံယူပြဲလိုပဲ ညစ္ပတ္လိမ္ညာၿပီး သူတို႔ပါတီေတြပဲ မဲရေအာင္ စစ္တပ္က လုပ္မွာပဲ။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲက မ်က္လွည့္ပြဲနဲ႔ မျခားဘူး။

ဒါ့အျပင္ ပါတီမွတ္ပံုတင္လိုက္ေပမယ့္လည္း အက်ဥ္းက်ေနသူေတြ ပါတီဝင္ျဖစ္ခြင့္မရဆိုတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ဳိးေတြ ပါေနေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ဥပေဒေတြအရ တနည္းမဟုတ္တနည္းနဲ႔ နအဖက ညစ္ၿပီး အခ်ိန္မေရြး ပါတီကို ဖ်က္လိုက္ႏိုင္ေသးတဲ့ အႏၲရာယ္လည္း ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ ၾကိဳတြက္ထားဖို႔ လိုတယ္။

ဒီအေျခအေနေတြေအာက္မွာ ဘယ္လမ္းကိုေရြးေရြး NLD အတြက္ အေကာင္းဆံုးဆိုတာ မရွိဘူး။ အဆိုးဆံုး အေျခအေန မျဖစ္ေအာင္ပဲ လုပ္ရေတာ့မယ့္ အေနအထား ျဖစ္တယ္။
ေကာ္မရွင္မွာ မွတ္ပံုမတင္ရင္ ပါတီက အလိုအေလ်ာက္ ေျမေအာက္ေရာက္မယ္။

ေနာင္လာေနာက္သားေတြ အတြက္ေတာ့ NLD ဟာ ေထြးၿပီးသား တံေတြးကို ျပန္မ်ဳိမခ်ခဲ့ဘူး၊ ေရႊဂံုတိုင္ေၾကညာခ်က္ကို ကာကြယ္ခဲ့တယ္၊ ၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ေစာင့္ထိန္းခဲ့တယ္၊ အသက္ေသခ်င္ ေသသြားပေစ၊ မူေပၚမွာ ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ခိုင္ ရပ္တည္သြားတယ္ဆိုတာေတာ့ က်န္ခဲ့မယ္။ သမိုင္းလွမယ္။ ရလဒ္အေနနဲ႔ေတာ့ နအဖ ဥပေဒအရ တရားမဝင္ေတာ့တဲ့ ပါတီတရပ္အေနနဲ႔ NLD နာမည္နဲ႔ လႈပ္ရွားခြင့္ေတြ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဖြဲ႔ဝင္ေတြ ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္မယ္။

ဦးေအာင္ေရႊတို႔ သေဘာအတိုင္း မွတ္ပံုတင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ အမတ္ေနရာ ၃ ေနရာပဲ အျဖစ္သေဘာ ဝင္ၿပိဳင္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ တရားဝင္ပါတီအျဖစ္ ဆက္ရွိေနဦးမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ။ ေဒၚစုနဲ႔ အျခားအဖြဲ႔ဝင္ေတြ ျပန္လြတ္လာရင္ ရွိၿပီးသား တာဝန္ေတြအတိုင္း ျပန္တာဝန္ယူႏိုင္ဦးမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ။ ဘယ္သူ တရားတယ္၊ ဘယ္သူ မတရားဘူး၊ ဘယ္သူ ညစ္ပတ္တယ္၊ ဘယ္သူ မညစ္ပတ္ဘူး ဆိုတာေတာ့ ကေလးက အစ၊ ေခြးက အစ၊ ကမၻာၾကီး အဆံုး သိေနေတာ့၊ အထူးေျပာေနစရာေတာ့ မလိုပါဘူး။

အႏွစ္ ၂ဝ အတြင္းမွာ NLD ဟာ စစ္အစိုးရကို အၿပီးအျပတ္ မၿဖိဳလွဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ျပည္တြင္းျပည္ပ အင္အားစု ဘယ္သူမွ စစ္အစိုးရကို အၿပီးအျပတ္ မၿဖိဳလွဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူျပတ္ကိုယ္ျပတ္ တိုက္ပြဲမွာ သူမျပတ္ဘဲ ကိုယ္ျပတ္တာမ်ဳိးကေတာ့ သမိုင္းလွမွာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္လည္း မျဖစ္သင့္ဘူး။

ဦးေအာင္ေရႊတို႔၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတို႔ကလည္း ပါတီကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ယံုမွားသံသယ ရွိစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဦးဝင္းတင္တို႔၊ ဦးဥာဏ္ဝင္းတို႔ ပါတီကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာလည္း လက္ေမာင္းေသြးေဖာက္ ေသာက္ျပစရာကို မလိုဘူး။

Yes ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ No ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီသမိုင္းဝင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ လုပ္လို႔ မရဘူး။ လာမယ့္ ၂၉ ရက္ေန႔မွာလုပ္မယ့္ ဗဟိုေကာ္မတီ အစည္းအေဝးမွာ Yes ဆိုတဲ့ ပါတီမွတ္ပံုတင္ခ်င္တဲ့ လူေတြကလည္း သူတို႔ရဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာ အနာဂတ္စီမံကိန္း၊ ေရရွည္ေရတို လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို အစည္းအေဝးမွာ တင္ျပၿပီး အဆိုတင္သြင္းသင့္တယ္။

No ဆိုတဲ့ ပါတီမွတ္ပံုမတင္ဘူးဆိုတဲ့ ဦးဝင္တင္တို႔ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ဆိုင္ရာ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာ ေရတိုေရရွည္ စီမံကိန္းေတြကို အစည္းအေဝးမွာ အဆိုတင္သြင္းသင့္တယ္။ ညီညြတ္ေရးကို ေရွ႕တန္းတင္ ေဆြးေႏြးသင့္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မဲေပးတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ၊ ညိႇႏိူင္းေဆာင္ရြက္ၿပီး ဆံုးျဖတ္သင့္တယ္၊ မဲေပးရမယ္ဆိုရင္လည္း ညီညြတ္ေရးကို ေရွး႐ႈျခင္းအားျဖင့္ မိထိၴလာ NLD က အဆိုျပဳထားသလို ေျဗာင္မဲ မေပးသင့္ဘူး။ လွ်ဳိ႕ဝွက္မဲပဲ ေပးသင့္တယ္။ ၿပီးရင္ ဒီမိုကေရစီပါတီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဦးတင္ဦး သေဘာထားသလို အမ်ားသေဘာအတိုင္း ပါတီေနာက္ကို လိုက္သင့္တယ္။ ပါတီက ႏုတ္ထြက္တာမ်ဳိး မလုပ္သင့္ဘူး။

ဒီကေန႔ အေျခအေနဟာ NLD အတြက္ ဆိုးရြားတဲ့ အေျခအေနတခုကို ရင္ဆိုင္ေနရတာ ျဖစ္တယ္။ အဆိုးဆံုးေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ ၂၉ ရက္ေန႔ အစည္းအေဝးမွာ သေဘာထား ႏွစ္မ်ဳိးကြဲၿပီး ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေနာက္လိုက္ အဖြဲ႔ဝင္ေတြ ႏွစ္ျခမ္းကြဲရင္ေတာ့ အဆိုးရြားဆံုး အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ရမွာျဖစ္တယ္။

မွတ္ပံုမတင္ဖို႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ တင္ဖို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ တညီတညြတ္တည္း ဆံုးျဖတ္သင့္တယ္။ တညီတညြတ္တည္း ရင္ဆိုင္သင့္တယ္။ တညီတညြတ္တည္း ျဖတ္သန္းသင့္တယ္။ ပါတီနဲ႔အတူ တိုက္ပြဲကို ခရီးဆက္သင့္တယ္။

ကိုထြဋ္  
ရင္းျမစ္။ ။http://burmese.mizzimamedia.com/index.php?option=com_content&view=article&id=4980:2010-03-22-12-54-42&catid=3&Itemid=4

သတင္းသမားကို တိုက္ခိုက္မႈမ်ား

တဖက္သတ္ထင္သလို လုပ္တဲ့အစိုးရနဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ ႔လုပ္ရပ္ကို ကမာၻကသိသြားမွာ အၿမဲတမ္း စိုးရိမ္ေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သတင္းခ်ဳပ္ခ်ယ္ဟန္႔တားတာနဲ႔ အေမွာင္ခ်တာေတြကို မၾကာခဏ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ မတ္ ၁၃-၂၀၊ ၂၀၁၀ - ဒီလိုခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတာကို ဂရုမစိုက္ဘဲ သတင္းျဖန္႔ေ၀ေနသူေတြကို မၫႇာမတာ အျပစ္ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။

သတင္းျဖန္႔ေ၀လို႔ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခံရသူေတြထဲမွာ စာနယ္ဇင္းေလာကမွ သတင္းသမားေတြ ပါ၀င္သလို တာ၀န္သိၿပီး သတင္းေပးပို႔တဲ့ ျပည္သူေတြလည္း ပါ၀င္ေနပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အတြင္း ႏိုင္ငံေပါင္း (၉၀) ေက်ာ္မွာ သတင္းသမားေတြ တိုက္ခိုက္ခံရပံုကို CPJ - Committee to Protect Journalists သတင္းသမား ကာကြယ္ေရးေကာ္မတီမွ စာမ်က္ႏွာ (၃၆၀) အစီရင္ခံစာကို ေဖေဖၚ၀ါရီလလယ္မွာ ထုတ္ျပန္လိုက္ပါတယ္။ သတင္းသမားမ်ားကို တိုက္ခိုက္မႈမ်ား "Attacks on the Press in 2009" လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က သတင္းသမားေတြအေၾကာင္း စာမ်က္ႏွာ (၈) မ်က္ႏွာ ေရးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ မတရားလုပ္မႈ၊ အႏိုင္က်င့္မႈမ်ားကို ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ သိရွိသြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရင္ ရပ္ဆိုင္းသြားတာမ်ဳိး (ဒါမွမဟုတ္)၊ ေလ်ာ့နည္းသြားတာမ်ဳိးရွိတဲ့အတြက္ သတင္းေပးပို႔တာဟာ တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ဳိးရွိတယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီလုိသတင္းေပးပို႔သူေတြကို အာဏာရွင္ အစိုးရေတြက ေႏွာင့္ယွက္လြန္းတဲ့အတြက္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ေတြက သတင္းသမား ကာကြယ္ေရးေကာ္မတီကို နယူးေရာ့ခ္ၿမိဳ ႔မွာ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္က တည္ေထာင္ခဲ့တာမို႔ အႏွစ္ (၃၀) နီးပါး ရွိေနပါၿပီ။ ၁၉၉၂ က စၿပီး ျပဳစုလာခဲ့တဲ့ စာရင္းအရဆုိရင္ အလုပ္လုပ္ရင္း အသတ္ခံရတဲ့ သတင္းသမားေပါင္း (၈၀၀) ေက်ာ္ ေနပါၿပီ။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံမွာ (၇၀) အိႏိၵယ နဲ႔ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံေတြမွာ (၂၀) ေက်ာ္ရွိၿပီး ဘဂၤလားေဒ့ရွ္မွာ (၇၀) ေက်ာ္ အသတ္ခံရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ သတင္းယူေနတုန္း အသတ္ခံရသူမွာ ဂ်ပန္သတင္းေထာက္ ေကဂ်ီ နာဂါးအိ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာသတင္းသမားေတြျဖစ္တဲ့ မအိမ့္ခိုင္ဦး၊ မလွလွ၀င္း နဲ႔ ကို၀င္းေမာ္ တို႔ကို ျမန္မာ့သတင္းသမဂၢ ညီလာခံက ေကဂ်ီ နာဂါးအိ ဆု ခ်ီးျမႇင့္ဂုဏ္ျပဳထားပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွိတဲ့အထဲက မႏွစ္က တရာေက်ာ္ကိုသာ လႊတ္ေပးပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ သတင္းသမား (၃) ေယာက္ ပါ၀င္ေၾကာင္း CPJ အစီရင္ခံစာမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ရန္ကုန္ကုလသမဂၢရံုးေရွ ႔မွာ ေလေဘးဒုကၡသည္ေတြ ဆႏၵျပတာကို သတင္းေပးပို႔မႈနဲ႔ ၂၀၀၈ မွာ ေထာင္ (၂) ႏွစ္က်သြားခဲ့တဲ့ Ecovision ဂ်ာနယ္သတင္းေထာက္ မအိမ့္ခိုင္ဦး၊ ဒီဆႏၵျပပြဲကို သတင္းယူလို႔ ေထာင္ (၇) ႏွစ္က်သြားခဲ့တဲ့ Weekly Eleven သတင္းေထာက္ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္သန္း နဲ႔ ၂၀၀၈ မွာ ေထာင္ (၇) ႏွစ္က်သြားခဲ့တဲ့ Myanmar Nation သတင္းဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာ ကိုသက္ဇင္ တို႔ (၃) ဦးဟာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ လြတ္ေျမာက္သြားသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာ္ေ၀းအေျခစိုက္ ဒီမုိကရက္တစ္ျမန္မာ့အသံ ကို သတင္းေပးမႈနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ က်ခံေနရတဲ့ မလွလွ၀င္း၊ ကို၀င္းေမာ္ နဲ႔ ကိုေငြစိုးလင္း တို႔အေၾကာင္းကုိ CPJ အစီရင္ခံစာမွာ ေဖာ္ျပထားတာကို မေတြ႔ရပါဘူး။ နာဂစ္ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားအေၾကာင္း ဗီြဒီယို ရုိက္ကူးသူ ဒီမုိကရက္တစ္ျမန္မာအသံက ဓါတ္ပံုသတင္းေထာက္ တီ နဲ႔ ဇီ အေၾကာင္းကိုသာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သူတုိ႔ (၂) ဦးစလံုး သတင္းမွတ္တမ္းတင္ Rory Peck ဆု ခ်ီးျမႇင့္ခံရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သတင္းမွတ္တမ္းတင္ ဗီြဒီယိုရုိက္ကူးအၿပီး (၆) လအၾကာမွာ ဓါတ္ပံုဆရာ တီ အဖမ္းခံလုိက္ရပါတယ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္သူ ဓါတ္ပံုဆရာဇီကေတာ့ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ေနတယ္လို႔ CPJ ႏွစ္လည္အစီရင္ခံစာမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အဖမ္းခံေနရတဲ့ ျမန္မာသတင္းသမားေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေနမင္း၊ ဦးေနဘုန္းလတ္၊ ဦးစိန္၀င္းေမာင္၊ ဦးဇာဂနာ၊ ဦးေဇာ္သက္ေထြး၊ ဦးေအာင္ေက်ာ္ဆန္း၊ ဦးသန္႔ဇင္စိုး နဲ႔ ဦးပိုင္စိုးဦး စတဲ့ သတင္းသမား (၈) ဦးရဲ ႔ အမည္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကိုလည္း CPJ အစီရင္ခံစာမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အလြတ္သတင္းသမား ေနမင္း လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ ေရွ ႔ေနဦး၀င္းေရႊ မွာ အက်ဥ္းက်သတင္းသမားေတြထဲမွာ ၀ါအရင့္ဆံုး ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ ၁၉၈၈ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး BBC ကို သတင္းေပးပုိ႔ရာမွာ အဓိကအခန္းက ပါ၀င္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၉ မွာ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္ဒဏ္ (၁၄) ႏွစ္က်ခံရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္မွာ (၉) ႏွစ္ေနခဲ့ၿပီး ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ လြတ္လာပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ အတိုက္အခံအဖြဲ႔ေတြကို သတင္းေပးပို႔မႈနဲ႔ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလမွာ အလြတ္သတင္းသမား ဦးေနမင္း အဖမ္းခံရျပန္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သတင္းသမားေတြကေတာ့ သံဃာမ်ား ဦးေဆာင္တဲ့ ၂၀၀၇ ျပည္သူ႔ဆႏၵျပပြဲအေၾကာင္း ႏိုင္ငံျခားကို သတင္းေပးပို႔မႈနဲ႔ အဖမ္းခံၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဟာသဆရာ ဇာဂနာ (ေခၚ) ေမာင္သူရ ဟာ ၁၉၉၀ ကေန ၁၉၉၄ အထိ အက်ဥ္းက်ခံခဲ့ရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ နာဂစ္ေလေဘး ကယ္ဆယ္ေရးမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး စစ္အစိုးရ တာ၀န္ပ်က္ကြက္ပံုကို BBC အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံျခားသတင္းဌာနေတြကို ေျပာျပတဲ့အမႈနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ (၅၉) ႏွစ္ ခ်ခံရသူျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ေထာင္ဒဏ္ (၃၅) ႏွစ္အထိ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဆရာဇာဂနာ ကို ႏုိင္ငံျခားအဖြဲ႔အစည္းအခ်ဳိ ႔က လူ႔အခြင့္အေရးဆု နဲ႔ စာေပဆုေတြ ခ်ီးျမႇင့္ထားပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကို သတင္းေပးပို႔မႈမွာ ႀကီးေလးတဲ့အျပစ္ဒဏ္ ေပးေနတာကိုၾကည့္ရင္ သတင္းျပန္႔ႏွံသြားမွာကို စစ္အစိုးရ အလြန္စိုးရိမ္ ပူပန္ေၾကာက္လန္႔ေနတာ ထင္ရွားပါေနပါတယ္။

ရင္းျမစ္။ ။http://www.voanews.com/burmese/2010-03-20-voa1.cfm

အလုပ္ရႇာသူ ျမန္မာမိန္းကေလးအခ်ဳိ႕ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာင္းစားခံရ

             အလုပ္အကိုင္ရႇာသူ ျမန္မာမိန္းကေလးအခ်ဳိ႕ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာင္းစားခံရျခင္းမ်ား ယခုႏႇစ္အတြင္း၌လည္း ျဖစ္ပြားေနဆဲျဖစ္ၿပီး သက္ဆိုင္ရာက အမႈဖြင့္အေရး ယူခဲ့ရေၾကာင္း သတင္းရရႇိသည္။
အလုပ္အကိုင္ရႇာသူ မိန္းကေလးအခ်ဳိ႕ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာင္းစားခံရသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ ယခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလႏႇင့္ မတ္လအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ေရာင္းစားခံခဲ့ရသည့္ အသက္အရြယ္အပိုင္းအျခား မ်ားမႇာ အသက္ ၁၆ ႏႇစ္၊ ၁၈ ႏႇစ္၊ ၂၂ ႏႇစ္  ႏႇင့္ ၄၅ ႏႇစ္ အရြယ္ မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသို႔ ေရာင္းစားခံရသည့္ အသက္ ၁၆ ႏႇစ္ႏႇင့္ အသက္ ၄၅ ႏႇစ္ရႇိ အမ်ဳိးသမီးႏႇစ္ဦး၏ ျဖစ္ရပ္မႇာ ယခုႏႇစ္ မတ္လအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ျဖစ္စဥ္ မႇာ ၂၀၀၉ ခုႏႇစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၃ ရက္ ေန႔တြင္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ လက္ယက္စမ္းရြာေန အသက္ ၃၃ ႏႇစ္ရႇိ တရားလို မသန္းသန္းဦးသည္ေနအိမ္တြင္ ရႇိေနစဥ္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ေန အသက္ ၄၀ ႏႇစ္ရႇိ ဖိုးထူးေရာက္ရႇိလာၿပီး ေကာ့ေသာင္းတြင္  အလုပ္ရ မည္ဟု ေျပာခဲ့ေၾကာင္းသိရသည္။
ထို႔ေနာက္ မသန္းသန္းဦး၏ သမီးျဖစ္သူ အသက္ ၁၆ ႏႇစ္ရႇိ မ၀င္းစႏၵာႏႇင့္ အသက္ ၄၅ ႏႇစ္ရႇိ ေဒၚေအးျမင့္(စံုစမ္းဆဲ)တို႕အား ဖိုးထူးႏႇင့္ ေဇာ္မိုး(စံုစမ္းဆဲ)တို႔မႇ ႀကိဳတင္လစာသံုးလစာ ေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ယခုႏႇစ္ မတ္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ ေဒၚေအးျမင့္သည္ ေနအိမ္သို႕ေရာက္ ရႇိလာၿပီး မ၀င္းစႏၵာႏႇင့္ ၄င္းအား တ႐ုတ္ျပည္တြင္ ေရာင္းစားခံရေၾကာင္း၊ ၄င္းမႇာ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာေၾကာင္း ေျပာျပ၍ သိရႇိခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္။ထို႔ေၾကာင့္ တရားခံဖိုးထူးႏႇင့္  ဆက္သြယ္သူမ်ားအေပၚ အေရးယူေပးရန္ သက္ဆိုင္ရာသို႔ တိုင္တန္းခဲ့ရာ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ရဲတပ္ဖြဲ႕  စခန္းက (ပ) ၃၂၂/၂၀၁၀ ျဖင့္ အမႈ ဖြင့္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ညီအစ္မႏႇစ္ဦး ေရာင္းစားခံရ သည့္ျဖစ္စဥ္မႇာယခုႏႇစ္  ေဖေဖာ္၀ါရီ လအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္းသိရ သည္။ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္ေန အသက္ ၄၀ ႏႇစ္ရႇိ တရားလို ေဒၚညြန္႕တင္သည္ ယခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ ၄င္း၏ သမီးႏႇစ္ဦးျဖစ္သည့္ အသက္ ၁၈ ႏႇစ္ႏႇင့္ အသက္ ၂၂ ႏႇစ္ရႇိသူတို႔အား  ၄င္းႏႇင့္ရင္းႏႇီးသူ အသက္ ၄၉ ႏႇစ္ရႇိ ေဒၚသိန္းျမင့္ရီ မဂၤလာဒံုၿမိဳ႕နယ္ေနသူက မူဆယ္ရႇိ စတိုးဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ အလုပ္ရမည္ ဟု ေျပာခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။အလုပ္ရမည္ဟု ေျပာၿပီး သမီး ႏႇစ္ဦးအား ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ေၾကာင္း၊ ကားဂိတ္တြင္ေစာင့္ေနေသာ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးႏႇင့္ လိုက္သြားရန္ေျပာ၍ သမီးႏႇစ္ဦးက လိုက္သြားခ့ဲေၾကာင္း ယခုႏႇစ္ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ သမီးႏႇစ္ဦးေရာင္းစားခံရ၍ ထြက္ေျပးလာသည္ကို မူဆယ္ၿမိဳ႕ရႇိ သက္ဆိုင္ရာက ကယ္တင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ျဖစ္စဥ္ႏႇင့္ပတ္သက္၍  ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္သူမ်ားအား သက္ဆိုင္ရာ က(ပ) ၅၉/၂၀၁၀ ျဖင့္ အမႈဖြင့္ အေရးယူခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။လူေမႇာင္ခိုသူမ်ား တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ တရားမ၀င္သြားေရာက္သည့္ လမ္းေၾကာင္းမ်ားမႇာ ဗန္းေမာ္ -လြယ္ဂ်ယ္-ရင္က်န္း- တ႐ုတ္၊ ျမစ္ၾကီးနား-ေခါင္လန္ဖူး-ရႇိန္းေခါင္ -ဖူကုန္း-တ႐ုတ္၊ ဗန္းေမာ္-၀ိုင္းေမာ္ -လိုင္ဇာ- တ႐ုတ္၊ဗန္းေမာ္-နမ့္ခမ္း -မန္႕ဟီး႐ုိး- ေ႐ႊလီ-တ႐ုတ္၊ မူဆယ္-ေ႐ႊလီ-တ႐ုတ္၊ ခ်င္းေ႐ႊ ေဟာ္-ကိန္းမ-တ႐ုတ္စသည့္ လမ္းေၾကာင္းမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

 

ရင္းျမစ္။ ။http://www.first-11.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2407:2010-03-21-08-04-18&catid=42:2009-11-10-07-36-59&Itemid=112

မႏၲေလးကို ခ်စ္လို႔ပါ။ မႏၲေလးဆိုတာ ျမန္မာပါ

Written by လူထုစိန္၀င္း

မႏၲေလးက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ မႏၲေလးမႇာ လြမ္းစရာေလးေတြလည္း ရႇိပါေသးတယ္ ဆိုတာေျပာျပခ်င္လို႔ ဆက္လိုက္တာလို႔ ဆိုပါတယ္။ မႏၲေလးေတာင္ကိုလမ္း ေလ်ာက္သြားေတာ့ ေတာင္တက္လမ္း တစ္ေလ်ာက္လံုး တမာေတြပြင့္ၿပီး တမာနံ႔ေတြသင္းေနလို႔ ဆရာ့ကို သတိရလိုက္မိတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ သူ႔ေခတ္ကိုယ့္ေခတ္မႏၲေလး သူက မႏၲေလးသားစစ္စစ္၊ မႏၲေလးကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့သူပါ။ ေရႇးျဖစ္ေဟာင္းေတြေျပာလို႔ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ၿပီး သူ႔ေခတ္ကိုယ့္ေခတ္ မႏၲေလးကို လြမ္းတသသျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။ မုန္႔ျပစ္သလက္အျဖဴထဲကို ဘယာေၾကာ္ တစ္ခုေခ်ထည့္ၿပီး ႏႇမ္းေထာင္းေလး ျဖဴးစားရတဲ့ အရသာအေၾကာင္းပဲျဖစ္ေစ၊ လ်မ္းစိန္ဟိုတယ္က ေခါက္ဆြဲေၾကာ္သြား ၀ယ္တဲ့အခါ အင္ဖက္ႏႇစ္ခုအၾကားထည့္ေပးျမဲ င႐ုတ္ဆီဆမ္းထားတဲ့ ၾကက္သြန္ခ်ဥ္ေမ့မက်န္ရစ္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ရတဲ့ အေၾကာင္းျဖစ္ေစ၊ သႀကၤန္နီးလို႔ ယိမ္းတိုက္ၾကတဲ့အခါမ်ားမႇာ မီးသတ္ဗိုလ္ႀကီး သားဘိုဘိုနဲ႔ မတင္ေအာင္တို႔ လက္မလည္ေအာင္ျဖစ္ေနၾကရတဲ့ အေၾကာင္း ျဖစ္ေစ၊ ၀င္းလိုက္႐ံုထဲက အစ္မႀကီး မျမရီရဲ့ မုန္႔တီလက္ရာအေၾကာင္းျဖစ္ေစ၊   ေအာင္ေဇယ်ာကေဖး အေၾကာင္းျဖစ္ေစ၊ ေစ်းခ်ဳိထဲကေက်ာ္လိႈင္ကေဖးအေၾကာင္း ျဖစ္ေစ စိတ္ကူးေရာက္ရာအေၾကာင္း အရာမ်ဳိးစံုကို သူနဲ႔အခ်ိန္အခါမေရြး ေျပာလို႔ရတယ္။ မႏၲေလးမႇာ မႏၲေလးအေၾကာင္းေျပာမရ ဒီလို ေရႇးေဟာင္းေႏႇာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာလို႔ရသူက ဒီေခတ္မႇာေတာ္ေတာ္ရႇားတယ္။ မႏၲေလးေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ မင္းသီဟဆိုင္မႇာ တစ္မနက္လံုးထိုင္ေနတာေတာင္ မ်က္ႏႇာသိတစ္ေယာက္မႇ ေတြ႕ရတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုလည္း ဘယ္သူမႇမသိၾကဘူး။ တစ္၀ိုင္းတည္း ထိုင္တဲ့ မႏၲေလးစာေပသမားေတြကလည္း အသက္ေတာ္ေတာ္ငယ္ၾကတာ ဆိုေတာ့ စကားကဆက္စပ္လို႔ မရဘူး။ ကိုယ္သိတဲ့ ၿမိဳ႕မကိုသူတုိ႔က ဘာမႇသိၾက တာ မဟုတ္သလို၊ သူတို႔ေျပာတဲ့ၿမိဳ႕မ ဆိုတာကိုလည္း ကိုယ္ကဘာမႇမသိေလေတာ ့ေျပာရတာ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ စိတ္၀င္စားဖို႔ မေကာင္းဘူး။ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြဘက္ ကူးသြားလည္းဘာမႇ မထူးဘူး။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မႇာ မႏၲေလးသားေတြနဲ႔ ကမၻာႀကီးအေၾကာင္း ေျပာလို႔ရတယ္။မန္ယူအေၾကာင္း ေျပာလို႔ရတယ္။ မႏၲေလးအေၾကာင္းေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူး။ ရယ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား။ အိပ္မက္ထဲမႇာပဲလြမ္း ဖုန္းဆက္လာတဲ့ မိတ္ေဆြကို စိန္ ပန္းေတြေရာ မပြင့္ေသးဘူးလားလို႔ ေမးေတာ့စိန္ပန္းနဲ႔ ငုက သႀကၤန္ၿပီးမႇပြင့္တာေလ။ အခုေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးတမာေတြပဲ လိႈင္လိႈင္ပြင့္ေနတယ္လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဟုတ္သားပဲ။ ဇြန္လေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ခ်ိန္ ဆိုရင္ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ထဲက စိန္ပန္း ပင္ေတြ ပင္လံုးကြၽတ္ပြင့္ၿပီး နီရဲေနတာ ျပန္ၿပီး သတိရမိတယ္။ မႏၲေလးမႇာ လြမ္းစရာေလးေတြလည္း ရႇိပါေသးတယ္ လို႔ မိတ္ေဆြေျပာတာက အိပ္မက္ထဲမႇာပဲ လြမ္းေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ပါ။ တန္ေဆာင္မုန္းလ မႏၲေလးမႇာ ပြဲေစ်းတန္းေလ်ာက္ခ်င္လို႔ ပြဲရႇာတာ တစ္ၿမိဳ႕လံုးသာႏႇံ႕ေရာ ပြဲေစ်းတန္းရႇာမေတြ႕တဲ့အေၾကာင္း မုန္႔တီနဲ႔ၿမီးရႇည္ဆိုင္ ကို အေတာ္လိုက္ရႇာရေပမယ့္ ေနရာတကာ ဆန္ေခါက္ဆြဲဆိုင္နဲ႔ အကင္ဆိုင္ ေတြပဲေတြ႕ေနရတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒါေၾကာင့္ အိပ္မက္ထဲက ေရႇးေခတ္မႏၲေလးကိုပဲ လြမ္းေနေတာ့မယ့္အေၾကာင္းေရး ခဲ့တာျဖစ္တယ္။  " အေဟာင္းေတြကိုလြမ္း အတိတ္ကိုပဲ တမ္းတေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ဇာတိဇစ္ျမစ္(root)ကိုခ်စ္ၿပီး ကိုယ့္အမ်ဳိးသား ယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏႇစ္ေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရႇာက္ဖို႔ တာ၀န္ရႇိတယ္ မဟုတ္လား။... " မႏၲေလးကိုခ်စ္လို႔၊ ႏႇေျမာလို႔ မႏၲေလးဆိုတာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ့ဗဟိုခ်က္ပါ။ ဘာသာသာသနာရဲ့ စုလစ္မြမ္းခြၽန္လည္းျဖစ္တယ္။ လြမ္းစရာ ေတြ မရႇိဘဲေနပါ႕မလား။ မႏၲေလးကိုခ်စ္လို႔။ မႏၲေလးကိုႏႇေျမာလို႔၊ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို ျမတ္ႏိုးလို႔ ၀မ္းပန္းတနည္းေရး ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ လြမ္းတာမႇ ရင္ထဲနင့္ေနေအာင္ကို လြမ္းတာပါ။ မုန္႔ျပစ္သလက္နဲ႔ ဘယာေၾကာ္ကိုလည္းလြမ္းပါတယ္။ မျမင္ မေတြ႕ရတာ၊ မစားရတာႏႇစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေလာက္ရႇိၿပီျဖစ္တဲ့ သေဘၤာမက်ီးသီး (တ႐ုတ္မက်ီးသီး) ေကြးေကြးေလးေတြနဲ႔ သေဘၤာဇီးျဖဴသီးနဲ႔ သစ္ခ်ဳိသီးေတြကို လည္းလြမ္းပါတယ္။ ခိုေတာင္မုန္႔တီကို လြမ္းသလို မစီမာဇီး(ဆီး)ငန္ျပားကိုလည္း လြမ္းပါတယ္။ ကေလးဘ၀တစ္ခုလံုး ကုန္ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ဖားသားလဖုန္းေက်ာင္းႀကီးကို လည္းလြမ္းပါတယ္။ မႏၲေလးတကၠသိုလ္ ေတာင္ဘက္အထြက္က လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြကိုလည္း လြမ္းပါတယ္။ စိန္ပန္းပင္ေတြနဲ႔ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြကိုလည္း လြမ္းပါတယ္။ ေရႊျပည္ေအးေဆာင္နဲ႔ ေရႊမန္းေဆာင္ကိုလည္းလြမ္းပါတယ္။ လူထု တိုက္ကိုလည္း လြမ္းပါတယ္။ တာေကတဆိုတာရႇိသလား အေဟာင္းေတြကိုလြမ္း အတိတ္ကိုပဲ တမ္းတေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူဆိုတာကိုယ့္ဇာတိဇစ္ျမစ္(root)ကိုခ်စ္ၿပီး ကိုယ့္အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏႇစ္ေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရႇာက္ဖို႔ တာ၀န္ ရႇိတယ္မဟုတ္လား။  မေန႔ကပဲ သတင္းစာထဲက ကုမၸဏီေၾကာ္ျငာတစ္ခုဖတ္ လိုက္မိတယ္။ ကုမၸဏီလိပ္စာေဖာ္ျပရာ မႇာ Takayta လို႔ အဂၤလိပ္လိုေရးထားတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲဒါ သနဲ႔တကြဲေအာင္ မေျပာတတ္သူတစ္ေယာက္က သူ႕ပါးစပ္က အသံထြက္အတိုင္း ေရးလိုက္ေတာ့ သာေကတအစား တာေကတ ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။ ေနာင္ႏႇစ္ေပါင္းမ်ား စြာၾကာတဲ့အခါ တာေကတဆိုတဲ့ၿမိဳ႕ ဘယ္ေနရာမႇာရႇိတာလဲလို႔ သမိုင္းသုေတသီေတြ အလုပ္႐ႈပ္မကုန္ၾကေပဘူး လား။ တာေကတလိုပဲမတိဘူး၊ မတြားဘူးလို႔ ေရးကုန္ၾကရင္ ျမန္မာစာေတြ ပ်က္စီးျခင္းငါးပါး ျဖစ္သြားေတာ့မႇာပါ။ အခုေတာင္ ျမန္မာစာက ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏႇာငယ္ေနပါၿပီ။ ျမန္မာဂ်ာနယ္မဂၢဇင္း ေတြမႇာ ျမန္မာနာမည္နဲ႔ ထုတ္တာေတာ္ ေတာ္ကို နည္းပါတယ္။ မႏၲေလးဆိုတာ ျမန္မာပါ ကိုလိုနီလက္သစ္ဆိုတာက ေရႇးေခတ္လက္ေဟာင္း ကိုလိုနီစနစ္လို၊ ပိုက္ဆံအမ်ားႀကီး အကုန္ခံၿပီး စစ္တပ္ေတြ ေစလႊတ္သိမ္းပိုက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ လူသံုးကုန္ပစၥည္း အေပါစားေတြနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ဘာသာစကားေတြကို ဒလေဟာတင္ပို႔ၿပီး သူတို႔ၾသဇာလႊမ္းမိုးေအာင္ လုပ္တာျဖစ္တယ္။ ငါးၾကင္းဆီနဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္တဲ့နည္းပဲ။ ဒီေန႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထမင္းစားပြဲေတြေပၚမႇာ ေကာက္ ညႇင္းေပါင္းနဲ႔ ငါးေျခာက္ဖုတ္တို႔ မုန္႔ျပစ္သလက္နဲ႔ ဘယာေၾကာ္တို႔ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး။ ဒင္းမ္ဆမ္းတို႔ ပီဇာတို႔၊ ဟမ္ဘာကာတို႔၊ အကင္စံုတို႔ ပဲေခါက္ဆြဲနဲ႔ ကင္ခ်ီတို႔၊ မာလာဟင္းတို႔ ၀က္သားေပါင္းတို႔ ဘဲကင္အေခါက္ကင္တို႔လို ႏိုင္ငံစံုစား စရာေတြက ေနရာယူထားၾကၿပီေလ။ ကိုလိုနီလက္သစ္ဆိုတာ ယဥ္ေက်းမႈ ၾသဇာလႊမ္းမိုးေအာင္အရင္လုပ္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ကိုခ်ဳပ္ကိုင္တာျဖစ္တယ္။ လက္ေဟာင္းကိုလိုနီသမားသံုးတဲ့ စစ္တပ္ေတြ အစား စာေပ၊ ဂီတ၊ ႐ုပ္ရႇင္စတဲ့ မီဒီ ယာေတြကိုသံုးၿပီး ထိုးေဖာက္တာျဖစ္တယ္။ ထိလည္းပိုထိေရာက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မီဒီယာသမားေတြ ကိုယ္တိုင္က ကိုလိုနီလက္သစ္၀ါဒကို ျဖန္႔ခ်ိေပးသူေတြေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ မႏၲေလး၀ိညာဥ္မေပ်ာက္ကြယ္ ေစခ်င္တာက ျမန္မာကိုခ်စ္လို႔ပါ။ မႏၲေလးဆိုတာျမန္မာပါ။ ရင္းျမစ္။ ။http://www.first-11.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2397:2010-03-21-06-59-48&catid=78:2009-11-13-06-25-17&Itemid=135

လူစြမ္းေကာင္း

Written by အရႇင္သံ၀ရာလကၤာရ(ဓမၼပိယဆရာေတာ္)

ကမၻာ့ရာဇ၀င္ကို ေလ့လာမည္ဆိုလ်င္ ႏုိင္ငံအသီးသီး၌ လူစြမ္းေကာင္းေတြ ရႇိခဲ့ၾကသည္ကို ေတြ႕ရလိမ့္မည္၊ ျမန္မာ့ရာဇ၀င္၌လည္း ပုဂံေခတ္က က်န္စစ္သား၊ ငေထြ႐ူး၊ ငလုံးလက္ဖယ္၊ ေညာင္ဦးဖီးဟူ၍ လူစြမ္းေကာင္းေတြရႇိခဲ့ၾကသည္၊ သူတို႔ေလးဦးေလာက္ မေက်ာ္ၾကားေသာ္လည္း အျခားလူစြမ္းေကာင္းေတြ ျမန္မာ ရာဇ၀င္၌ ရႇိခဲ့ၾကသည္၊ လူေတြက လူစြမ္းေကာင္းေတြကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾကသည္၊ လူစြမ္းေကာင္းကို သူရဲေကာင္းအျဖစ္လည္း သတ္မႇတ္ၾကသည္။       ဤေဆာင္းပါး၌ လူရယ္၊ စြမ္း ရယ္၊ ေကာင္းရယ္ တစ္ခုခ်င္း၏ အဓိပၸာယ္ကိုဖြင့္ဆိုခ်င္သည္၊ လူျဖစ္ လာလ်င္ ပထမ-လူလူသူသူျဖစ္ဖို႔ လိုသည္၊ ဒုတိယ-စြမ္းဖို႔လိုသည္၊ တတိယ-ေကာင္းဖို႔လိုသည္၊ လူလူသူသူလည္းျဖစ္မႇ၊ တစ္ခုခုလည္း စြမ္းမႇ၊ ေကာင္းလည္း ေကာင္းမႇ လူ စြမ္းေကာင္းဟု ဆိုႏုိင္ေပမည္၊ လူ တိုင္း လူစြမ္းေကာင္းျဖစ္ခြင့္ရႇိသည္၊ လူစြမ္းေကာင္းျဖစ္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစားၾကရမည္။       ''လူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာမလြယ္ဘူးဗ်'' ဟု တစ္ဦးက ညည္းတြားသည္၊ ထိုစကားကို အေတြးေခ်ာ္သူတစ္ဦးက ရယ္ေမာသည္၊ ထိုသူ ေျပာသည္မႇာ အမႇန္ပင္၊ အမိ၀မ္းကကြၽတ္ၿပီး လူ႔ေလာကေရာက္လာ႐ုံႏႇင့္ လူျဖစ္သည္မဟုတ္၊ လူဆိုသည္မႇာ အနာဂတ္ေတြ၊ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တစ္သီႀကီးႏႇင့္ လက္ရႇိဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းေနသူျဖစ္သည္။        လူဆိုသည္မႇာ အညြန္႔တုံးေန သူမဟုတ္၊ အတတ္ပညာေတြ၊ အသိပညာေတြ၊ တိုးတက္မႈေတြ၊ ေမ်ာ္ လင့္ခ်က္ေတြႏႇင့္ တစ္ေန႔တျခား အညြန္႔တလူလူေ၀ဆာေနသူျဖစ္ရမည္၊ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း လူ ႏႇင့္တူေအာင္ေနရသင့္သည္၊ လူႏႇင့္ တူေအာင္ ၀တ္ရသင့္သည္၊ လူႏႇင့္ တူေအာင္ စားရသင့္သည္၊ လူႏႇင့္တူ ေအာင္အျပဳအမူ ဆက္ဆံခံရသင့္သည္၊ လူတစ္ဦး၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္၊ ရပိုင္ခြင့္၊ ေျပာပိုင္ခြင့္၊ ဆိုပိုင္ခြင့္၊ လူတစ္ဦး၏ ရသင့္ရထုိက္ေသာ ကိုယ္ပိုင္လြတ္လပ္ခြင့္၊ တန္းတူညီမ်၊ သာတူညီမ် အခြင့္မ်ားရသင့္သည္၊ အခြင့္ထူးကို မလိုပါ၊ တေျပးညီ သာတူညီမ်အခြင့္ကိုသာ လိုပါသည္။       လူသည္ လူတစ္ဦးရသင့္ရထိုက္ေသာ အခြင့္အေရးကို ခံစားခြင့္ ရႇိမႇ လူျဖစ္သည္၊ ''လူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတာမလြယ္ဘူးဗ်'' ဆိုသူ၏ စကား က အမႇန္ပင္ျဖစ္သည္။     မႏုႆပဋိလာေဘာ ဒုလႅေဘာ -လူ႔အျဖစ္ကိုရခဲသည္ဟု ဘုရားမိန္႔သည္၊ လူ႔အျဖစ္ရခဲပုံကို ရႇင္းျပရာ၌ လူ႔အေရအတြက္ကို တိရစၧာန္ အေရအတြက္ႏႇင့္ ႏႈိင္းယႇဥ္ျပၾကသည္၊ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ထဲမႇာ ပိုးမ်ဳိးရႇစ္ဆယ္ရႇိသည္ဟု ဆိုသည္၊ ပိုးအေကာင္ေရရႇစ္ဆယ္မဟုတ္၊ အမ်ဳိးအစားေပါင္းကို ရႇစ္ဆယ္ရႇိ သည္၊ တစ္မ်ဳိးတစ္မ်ဳိးတြင္ မည္မ်ရႇိ ေလမည္နည္း၊ ဘီပိုးေရာဂါရႇင္မ်ား ေသြးစစ္ရာတြင္ တခ်ဳိ႕ေသြးတစ္ယူနစ္မႇာ ပိုးေကာင္ေရ ကုေဋႏႇင့္ခ်ီ၍ ရႇိေနသတဲ့။        လူဦးေရက တစ္ကမၻာလုံးမႇ သန္း ၆၀၀၀ ခန္႔သာရႇိသည္၊ ပိုးမႊား တိရစၧာန္က လူတစ္ဦး၏ ခႏၶာကိုယ္ အတြင္းမႇာပင္ သန္း ၆၀၀၀ ကခ်င္ မႇကမည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ လူ႔အျဖစ္ရခဲေၾကာင္းကို တိရစၧာန္ပမာဏႏႇင့္ ႏႈိင္းယႇဥ္ျပျခင္းကလည္း ယုတၲိတန္ပါ သည္၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း လူအျဖစ္ရခဲသည္ဟူရာ၌ သာမန္မည္ကာမတၲ လူမ်ဳိးမဟုတ္၊ အသိၪာဏ္ရႇိေသာ လူ မ်ဳိးျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္၊ ဤအဆို ကလည္း ေကာင္းမြန္ပါသည္၊ ေသခ်ာေတြးေတာ့ လူျဖစ္ဖို႔ကလည္း မ လြယ္၊ လူႏႇင့္တူေအာင္ေနရဖို႔ ကလည္း  မလြယ္။         လူ၏ ဇာစ္ျမစ္ကိုေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ေကာက္ရာ၌ဗုဒၶစာေပက ျဗဟၼာ့ျပည္မႇ ျဗဟၼာေတြစုေတၿပီး လူ႔ျပည္လာ လူျဖစ္ၾကသည္ဟုဆိုသည္၊  သိပၸံ စာေပကလူဆိုသည္မႇာေမ်ာက္ကေန အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲလာသည္ဟု ဆုိသည္၊ ထိုအယူအဆႏႇစ္ခုလုံး လက္ခံႏုိင္ဖြယ္ရာရႇိသည္၊ တခ်ဳိ႕လူေတြက ေမတၲာ၊ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ဟူေသာ ျဗဟၼာစိတ္မ်ား အရႇိန္မျပယ္ေသး၊ ျမင့္ျမတ္ေသာ ျဗဟၼာစိတ္မ်ားရႇိ ေနၾကေသးသည္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ လူ႔စိတ္သည္ေမ်ာက္စိတ္ဟုဆိုသည့္အတိုင္း တည္တည္ၾကည္ၾကည္တည္ တည္တန္႔တန္႔မရႇိ၊ အေျပာင္းအလဲ ျမန္သည္၊ ဆင္ျခင္တုံတရားမရႇိ၊ စဥ္းစားၪာဏ္၊ ဆင္ျခင္ၪာဏ္မရႇိ၊ ေမာဟ ဦးစီးေသာ ေလာဘေဒါသမာန္ မာနေတြသာရႇိသည္။        လူ႔ျပည္၌ ျဗဟၼာစိတ္ရႇိသူႏႇင့္ ေမ်ာက္စိတ္ရႇိသူ မည္သူက မ်ားေန သနည္းဟုေမးက ေမ်ာက္စိတ္ရႇိသူ က မ်ားပါသည္ဟု ေျဖလိမ့္မည္၊ သို႔ဆိုလ်င္ လူသည္ ေမ်ာက္ကေနဆင္း သက္လာသည္ဟူေသာ ဒါ၀င္၏ အယူအဆမႇန္ကန္ဖြယ္ရႇိသည္၊ လူ႔အျဖစ္ကိုရခဲသည္ဟု ဘုရားမိန္႔ရာ၌ ဘုရားက ျဗဟၼာအျဖစ္ကေန ဆင္းသက္လာေသာ ျဗဟၼာစိတ္ထားရႇိသည့္ လူမ်ဳိးကိုသာ ဆိုလိုသည္၊ ျဗ ဟၼာစိတ္ထားရႇိမႇ ဘုရားကလူရာသြင္းသည္ဟု ဆိုလ်င္ လူျဖစ္ဖို႔က ခက္ေနေသးသည္မႇာ ထင္ရႇားသည္။       လူကို ပါဠိလို''မႏုႆ'ဟုေခၚသည္၊ သဒၵါဆရာတုိ႔ အဆိုအရ မႏုႆ၏ အဓိပၸာယ္က ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ တရားတို႔ကို ခြဲျခားသိသူဟု အဓိပၸာယ္ ထြက္သည္။ အမႇန္ေတာ့ သိ႐ုံႏႇင့္မၿပီး၊ အကုသိုလ္ကိုေရႇာင္၊ ကုသိုလ္ကိုေဆာင္မႇ လူျဖစ္သည္။ အကုသိုလ္ ျပဳျခင္းသည္ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကုသိုလ္ကိုျပဳျခင္းသည္ ၀ိဇၨာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ လူဟူသည္၀ိဇၨာျဖစ္သည္၊ ၀ိဇၨာျဖစ္ရမည္။ "လူသည္ပထမ လူျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားရမည္။ ဒုတိယ တစ္ခုခုစြမ္းေအာင္ လုပ္ရမည္။ တတိယ ဆိုခဲ့သည့္ အေကာင္းေတြ ထည့္ေပါင္းေပးရမည္။ ထိုအခါ လူ+စြမ္း+ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။"         အ႒ကထာဋီကာတုိ႔ အဆိုအရ မႏုႆႏၷမႇ မႏုႆဟူ၍ ျဖစ္လာသည္။ သတိရႇိျခင္း၊ ရဲရင့္ျခင္း၊ ျမတ္ေသာအက်င့္အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ဂုဏ္တုိ႔ျဖင့္ ဆည္းပူးအပ္ေသာ စိတ္ရႇိ၍ အျမတ္ဆုံးဂုဏ္တုိ႔ျဖင့္ ဆည္းပူးအပ္ေသာ စိတ္ရႇိသူဟု အဓိပၸာယ္ထြက္သည္။ ဇမၺဴဒိပ္ကြၽန္းသားတို႔သည္ မုခ်အားျဖင့္ မႏုႆအမည္ ရသည္။         ထက္ျမက္ေသာ စိတ္ရႇိသူကို 'လူ'ဟုေခၚ၏။ မေကာင္းမႈအရာ၌ ပဥၥာနႏၲရိယကံတုိင္ေအာင္ ျပဳရဲၾက၏။ ေကာင္းမႈအရာ၌ ဘုရားျဖစ္သည့္ တုိင္ေအာင္ စြမ္းႏိုင္ၾက၏။ ထုိသုိ႔ ထက္ျမက္ေသာစိတ္ရႇိရကားဇမၺဴဒိပ္ ကြၽန္းသားတုိ႔ကို မုခ်အားျဖင့္'မႏုႆ' ဟုေခၚ၏။ အျခားကြၽန္း၌ရႇိသူတုိ႔ ကား႐ုပ္ဆင္းပုံသဏၭာန္တူၾကသျဖင့္ သဒိသူပစာရအားျဖင့္ 'မႏုႆ'ဟု ဆိုသည္။ သၿဂိဳဟ္ဘာ သာဋီကာ၌ ဤသို႔ဆိုသည္။         ၀ိမာန၀တၴဳအ႒ကထာ၌ ေနရ ယိကမႏုႆ-ငရဲသားကဲ့သို႔ ဆင္းရဲ ေသာလူ၊ ေပတမႏုႆ-ၿပိတၲာကဲ့သို႔ ငတ္ျပတ္ေနေသာလူ၊ တိရစၧာနမႏုႆ-တိရစၧာန္ကဲ့သို႔ အသိဉာဏ္မရႇိ၊ အသိတရားမရႇိ၊ ဘာမ်မသိတတ္ေသာလူ၊ ပရမတၴမႏုႆ-ေကာင္း က်ဳိးဆိုးက်ဳိးသိသူ၊ ကံ၏အက်ဳိးကို ယုံၾကည္သူ၊ အရႇက္အေၾကာက္ႏႇင့္ ျပည့္စုံသူ၊ သတၲ၀ါတုိ႔အေပၚသနား ညႇာတာတတ္သူ၊ သံေ၀ဂမ်ားသူ၊ ဒုစ႐ုိက္တရားတုိ႔ကို ေရႇာင္ၾကဥ္၍ သုစ႐ုိက္တရားတုိ႔ကို က်င့္သုံးသူ၊ ထုိသို႔မႏုႆဓမၼ၌ တည္ေသာလူ ဟူ၍ လူေလးမ်ဳိးဖြင့္ျပသည္။        ပရမတၴမႏုႆဟူသည္ ျမတ္ ေသာလူ၊လူသားစင္စစ္ဟု အဓိပၸာယ္ ရသည္။ တကယ့္လူစင္စစ္သည္ ေကာင္းက်ဳိးဆုိးက်ဳိးခြဲျခားသိရမည္။ ကံ၏ အက်ဳိးကို ယုံၾကည္ရမည္။ အရႇက္အေၾကာက္ရႇိရမည္။ အမ်ားအေပၚ သနားညႇာတာတတ္ရမည္။ သံေ၀ဂမၾကာမၾကာရရမည္။ ယူရမည္။ ဒုစ႐ုိက္တရားေတြ ေရႇာင္ၾကဥ္ရမည္။ သုစ႐ုိက္တရားေတြက်င့္သုံးရမည္။ သို႔မႇပရမတၴမႏုႆလူစင္စစ္ျဖစ္သည္။ ဘုရားမိန္႔ေသာ ရခဲေသာလူ႔အျဖစ္ဟူသည္ ထုိပရမတၴမ ႏုႆျဖစ္သည္။       လူသည္ ပထမလူျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမည္၊ လူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမည္၊ လူလူသူသူျဖစ္ရမည္၊ လူတစ္လုံးသူတစ္လုံးျဖစ္ရမည္၊ လူ ျဖစ္ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ဒုတိယတစ္ ခုခုစြမ္းရမည္၊ လူထဲမႇာ စြမ္းထည့္၍ ေပါင္းရမည္၊ သင္သည္ တစ္ခု ခုမႇ မစြမ္းလ်င္ လူညံ့ျဖစ္မည္။ လူတုံး(ငတုံး)ျဖစ္မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သင္ သည္ တစ္ခုခုေတာ့ စြမ္းမႇျဖစ္မည္။      'စြမ္း'ဟူေသာပုဒ္ႏႇင့္ စပ္၍စြမ္းေဆာင္ -(ၿပီးစီးေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ သည္)၊ စြမ္းပကား-(ခြန္အား)၊ စြမ္းရည္-(လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္း)၊ စြမ္းအား-(လုပ္ကိုင္ေဆာင္ ရြက္ႏိုင္ေသာ အင္အား)၊ စြမ္းစြမ္းတမံ (အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားသည္)၊ ျမန္မာ အဘိဓာန္၌ ဤသုိ႔ဖြင့္သည္။     စြမ္းရည္သတိၲဟုလည္း သုံးသျဖင့္ မိမိ၏အစြမ္း၊ မိမိ၏ အရည္အခ်င္း သည္ မိမိ၏ သတၲိျဖစ္သည္။ ပညာ ရဲရင့္ပြဲလယ္တင့္ဟုဆုိသည့္အတုိင္း ပညာကသတၲိကို ေမြးဖြားေပးသည္။ ပညာေၾကာင့္ သတိၲရႇိသည္။ သတၲိရႇိ လုိ႔ ရဲရင့္သည္၊ လူပုံအလယ္၌ ေျပာရဲဆုိရဲရႇိသည္။ လုပ္ရဲကိုင္ရဲရႇိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပြဲလယ္၌တင့္တယ္သည္။          လူဆုိသည္မႇာ ဘ၀ေပးတာ၀န္အရ၊ သမုိင္းေပးတာ၀န္အရ ၀န္တစ္ခုခုကိုေတာ့ ထမ္းေနၾကရသည္။ ေဆာင္ေနၾကရသည္။ ထမ္းေဆာင္ ေနၾကရသည္။ ထုိအခါ စြမ္းဖုိ႔လိုသည္။ စြမ္းေဆာင္ဟု ဆုိရာ၌ စြမ္းမႇ သာ ေဆာင္ႏုိင္သည္။ မစြမ္းက မေဆာင္ႏိုင္၊ မစြမ္းဘဲ ေဆာင္ခဲ့လ်င္ ေရႇ႕ကို ေရြ႕မည္မဟုတ္၊ ေရႇ႕ကို ေရာက္မည္မဟုတ္၊ မစြမ္းဘဲႏႇင့္ ေဆာင္ေနလ်င္ ၀န္ထမ္းမဟုတ္ဘဲ ၀န္စီး သုိ႔မဟုတ္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးျဖစ္တတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ၀န္စီးမျဖစ္ေစဖုိ႔၊ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးမျဖစ္ေစဖုိ႔ မိမိ တုိ႔ထမ္းသည့္ ၀န္ကို မိမိတို႔ ေဆာင္ ႏိုင္စြမ္းရႇိဖုိ႔ အေရးႀကီးသည္။          ဦးကေန၍ ေဆာင္မည္ဆုိလ်င္ လည္း အမႇန္တကယ္ ေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရႇိရမည္။ ပဲ့ကေန၍ ေဆာင္မည္ဆုိလ်င္လည္း အမႇန္တကယ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရႇိရမည္။ ေရႇ႕ကို တုိးသြား၊ တက္ သြား၊ ေရာက္သြားပါမႇေဆာင္ႏုိင္စြမ္း ရႇိသူဟု သတ္မႇတ္၍ရမည္။ မတုိး၊ မတက္၊ ခရီးမတြင္ပါလ်င္ မစြမ္းဘဲ ႏႇင့္ ေဆာင္ေနရာေရာက္သည္။         လူသည္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ထမ္းပိုးရြက္ေဆာင္ေနရသည္။ မိမိ ထမ္းပိုးရြက္ေဆာင္ေနေသာ ၀န္ကို ထမ္းပိုးႏုိင္စြမ္း၊ ရြက္ေဆာင္ႏုိင္စြမ္း ရႇိရမည္။ သို႔မႇ တာ၀န္ေက်ပြန္သူ အျဖစ္ သတ္မႇတ္ရသည္။ တာ၀န္ ေက်ပြန္မႇသာ လူလိမၼာျဖစ္သည္၊ မေက်ပြန္လ်င္လူမုိက္ျဖစ္သည္၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူသည္ မိမိဆုိင္ရာဆိုင္ရာ ၀န္ႏႇင့္စပ္၍ စြမ္းေနဖုိ႔လိုသည္၊ စြမ္းေဆာင္ဖုိ႔လိုသည္။          လူထဲကို အစြမ္းတစ္ခုခုထည့္ ေပါင္းၿပီးေနာက္ တတိယအေနႏႇင့္ 'ေကာင္း'ဆုိတာကို ထည့္ေပါင္းဖုိ႔လို သည္။ လူသည္ အစြမ္းအစရႇိ ႐ုံႏႇင့္ လူေတာ္သာျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္။ လူေကာင္းျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ စိတ္ေကာင္း  ႏႇင့္ အက်င့္ေကာင္းႏႇစ္ခုကို ထည့္ေပါင္းေပးရမည္။ လူသည္ စိတ္ေကာင္းလည္းရႇိမႇ အက်င့္ေကာင္း လည္းရႇိမႇ လူေကာင္းျဖစ္သည္။       လူေတာ္ျဖစ္လ်က္ စိတ္ေကာင္း မရႇိက လူေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္သလို အက်င့္ေကာင္းမရႇိ၊ အက်င့္မေကာင္း ျပန္လ်င္လည္း လူေကာင္းမျဖစ္ႏိုင္၊ သက္ရႇိသက္မဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္တာက လူေတာ္မဟုတ္၊ လူေကာင္းေတြသာျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လူသည္ လူ ေကာင္းျဖစ္ဖုိ႔လိုသည္။ စြမ္းလည္း စြမ္း၊ ေကာင္းလည္းေကာင္းဆုိလ်င္ေတာ့ အတုိင္းအထက္ အလြန္တံခြန္ ႏႇင့္ကုကၠားသို႔ ရႇိခ်ိမ့္မည္။         လူ+စြမ္းထဲကို ေကာင္းထည့္ ေပါင္းရာ၌ မရႇိမျဖစ္လိုအပ္တာကေတာ့ စိတ္ေကာင္းႏႇင့္အက်င့္ေကာင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔အျပင္ အျခားအေကာင္းေတြကို ရႇာေဖြၾကည့္ေသာအခါ ကံလည္းေကာင္းရမည္။ ဉာဏ္လည္းေကာင္း ရမည္။ ၀ီရိယလည္းေကာင္းရမည္။ ဇြဲလည္းေကာင္းရမည္။ ေနရာလည္း ေကာင္းရမည္။ အမႇီလည္းေကာင္းရမည္။ မိတ္လည္းေကာင္းရမည္။ အေပါင္း အသင္းလည္းေကာင္းရမည္။         ကံေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ေစတနာေကာင္းရမည္။ အလုပ္ေကာင္းရမည္။ ဉာဏ္ေကာင္းဖုိ႔အတြက္ ဗဟု သုတ ေလ့လာလုိက္စားရမည္။ေနရာေကာင္း ဖုိ႔အတြက္ ပဋိ႐ူပေဒသ၀ါသ ျဖစ္ရမည္။ ပဋိ႐ူပေဒသ၀ါသကို ေရြးခ်ယ္ ၍အေျခခ်ရမည္။ လူသည္ပထမလူ ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားရမည္။ ဒုတိယ တစ္ခုခုစြမ္းေအာင္လုပ္ရမည္။ တတိယ ဆုိခဲ့သည့္ အေကာင္းေတြထည့္ေပါင္း ေပးရမည္။ထုိအခါလူ+စြမ္း+ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ရင္းျမစ္။ ။http://www.first-11.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2421:2010-03-22-07-26-29&catid=78:2009-11-13-06-25-17&Itemid=135