သူငယ္ခ်င္းတို႕အတြက္(၂)

လိုအပ္တဲ့အခါ ပုခံုးမွီၿပီး ငိုႏိုင္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားမ်ား ရွိပါေစ

"ခႏၶာကိုယ္မွာ ဘယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းက အေရးႀကီးဆံုးလဲ" ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို
အေျဖ မမွန္မခ်င္း ေမေမ ေမးေနတတ္တယ္။ ႏွစ္ေတြလည္း အေတာ္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေမေမ
ေမးေလ့ရွိတဲ့ ေမးခြန္းကို က်ေနာ္ ေျဖလိုက္တိုင္း မွားတယ္ခ်ည္း
အေျပာခံေနရတယ္။

က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ကေပါ႔။ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အသံက သိပ္အေရးႀကီးမယ္လို႔
ထင္ခဲ့တာ။ "ေမေမ၊ က်ေနာ့္ နားေတြက အေရးအႀကီးဆံုး မဟုတ္လား" လို႔
အေျဖေပးခဲ့ဖူးတယ္။ ေမေမက ျပန္ေျပာတယ္။
"မဟုတ္ဘူး သားရဲ႕။ နားပင္းေနတဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္ေလ။ သား ေသခ်ာ ထပ္
စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ေမေမ ေနာက္မွ ထပ္ေမးမယ္"

ႏွစ္နည္းနည္း ၾကာေတာ့ ေမေမ အဲဒီ ေမးခြန္းကို ထပ္ေမးလာတယ္။

ပထမတစ္ေခါက္ ေျဖၿပီးကတည္းက အေျဖမွန္ရဖို႔ အေတာ္ေလး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတယ္။
ဒီတစ္ခါ က်ေနာ္ ေမေမ့ကို ေျဖလိုက္တာက "ေမေမ၊ အျမင္အာ႐ံုက လူတိုင္းအတြက္
အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ အေျဖက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြပဲ
ျဖစ္ရမယ္"
ေမေမ က်ေနာ္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ၿပီး က႐ုဏာေလသံနဲ႔
"သားက အေတာ္ေလး စဥ္းစားလာႏိုင္ၿပီပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေျဖက မွားေနေသးတယ္။
ေလာကမွာ မ်က္စိမျမင္တဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ သားရဲ႕" လို႔
ျပန္ေျပာသြားတယ္။

က်ေနာ္ စိတ္ေလသြားခဲ့ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျဖမွန္ရေအာင္ေတာ့
က်ေနာ္ ဆက္ႀကိဳးစားဖုိ႔ အားမာန္ အျပည့္နဲ႔ပါ။ ေတြးတတ္ေခၚတတ္ဖို႔ အေမရဲ႕
ေလ့က်င့္ခန္းကို က်ေနာ္ မေမ့မေလ်ာ့ အျမဲ လုပ္ေနျဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္ေတြ
ၾကားမွာလည္း ေမေမ့ကို ခဏခဏ ေျဖေပးဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမဆီက ၾကားရတဲ့
အားေပးစကားက မေျပာင္းလဲခဲ့ဘူး။
"မဟုတ္ေသးဘူး သား။ ဒါေပမယ့္ လူေလးက တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပိုပိုၿပီး
ေတြးတတ္ေခၚတတ္လာတာပဲ"

တစ္ႏွစ္ေတာ့ က်ေနာ့ အဘိုး ဆံုးတယ္။ အားလံုး အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္ၾကတယ္။
အားလံုးလည္း ငိုခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္ရဲ႕ အေဖေတာင္ ငိုတယ္။ က်ေနာ္
ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိတာေပါ႔။ ဘာလို႔လဲဆို ေဖေဖ ငိုတာကို ဒါပါနဲ႔ဆို
ႏွစ္ခါပဲ ျမင္ဖူးေသးတာ။

အသုဘ အခမ္းအနားမွာ အေခါင္းပိတ္ဖို႔ မိသားစုဝင္ေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္
အဘိုးကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အလွည့္လည္း ေရာက္ေရာ
အေမက က်ေနာ္ကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ က်ေနာ္ကို
လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
"အေရးႀကီးဆံုး ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းက ဘာလဲဆိုတာ အခု သိၿပီလား၊ သား"

ဒီလို အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ဒီေမးခြန္း ေမးလာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ကို မထင္ထားမိဘူး။
အေမးခံလုိက္ရေတာ့ အေတာ္ေလး ေထြသြားတယ္။ သူနဲ႔ က်ေနာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း
ေဆာ့တဲ့ ဂိမ္းတစ္ခုပဲလို႔ က်ေနာ္ ထင္ေနခဲ့တာေလ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနတဲ့
က်ေနာ္မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္မိတဲ့ ေမေမက
"ဒီေမးခြန္းက သိပ္အေရးႀကီးတယ္၊ သား။ ဘဝမွာ တကယ္ပဲ အသက္ရွင္လ်က္
ေနထုိင္ေနသလား ဆုိတာကို သိဖို႔ ဒီအေျဖက အေရးပါတယ္။ ဟုိးအရင္က
အစိတ္အပိုင္း အေတာ္မ်ားမ်ားကို သားအေျဖေပးဖူးတယ္။ ေပးတုိင္းလည္း
မွားတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေမေမ ဥပမာနဲ႔ အျမဲ ရွင္းျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္
ဒီေန႔ေတာ့ အေရးႀကီးတဲ့ ဒီ သင္ခန္းစာကို သားအေနနဲ႔ မွတ္ကို မွတ္သားမွ
ျဖစ္မယ္။"

မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ က႐ုဏာမ်ဳိးနဲ႔ က်ေနာ္ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး
ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလာတယ္။ သူရဲ႕ မ်က္ဝန္းအိမ္အျပည့္ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔
ဖံုးလြမ္းေနတာ က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။
"သား ... မင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိတဲ့ အေရးအႀကီးဆံုး အဂၤါအစိတ္အပိုုင္းက
မင္းရဲ႕ ပုခံုးေတြပဲ"

"က်ေနာ့္ ေခါင္းကို ထမ္းပိုးထားရလို႔လား ေမေမ"
"မဟုတ္ဘူး၊ သား။ သားရဲ႕ ပုခံုးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ဒါမွမဟုတ္
ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ ေခါင္းကို မီွခြင့္ ေပးထားႏိုင္တယ္ေလ။ သူတုိ႔
ငိုရင္ေပါ႔။ လူတိုင္းလူတုိင္း သူတုိ႔ရဲ႕ ဘဝမွာ အေၾကာင္း
တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ငိုၾကရရင္ အမွီျပဳဖို႔ ပုခံုးတစ္ဖက္ေတာ့ လိုမယ္၊
သား။ သားမွာ လံုေလာက္တဲ့ အခ်စ္ေတြ ရွိဖို႔ပဲ ေမေမ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ အဲဒီလို
အခ်စ္ေတြေၾကာင့္ သား လိုအပ္တဲ့အခါ ပုခံုးမွီၿပီး ငိုႏိုင္မယ့္
သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားမ်ား ရွိပါေစလို႔လည္း ေမေမ အျမဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္"

ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္း

Happy New Year
Happy New Year
Happy New Year

အဲဒီလို အားရပါးရ ေအာ္ပစ္လိုက္ေစခ်င္ပါတယ္ ျမန္မာျပည္သူအေပါင္းကိုပါ ။
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႕ႏိုင္ငံမွာ ၈ဝရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က ဆင္းရဲတြင္းနက္ေန
ၾကတယ္ ။အျခားအျခားေသာ ႏိုင္ငံသားေတြလို
New Yearကို ဘယ္မွာ
က်င္းပမယ္ ၊ ဘယ္လိုေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြလုပ္မယ္ စသည္ျဖင့္က်င္းပေစခ်င္ပါတယ္ ။
ဒါေပမယ့္ ပကတိ အရွိတရားကေတာ့ မနက္ျဖန္မွာ ထမင္းစားရဖို႕အေရး ၊
သားေကြၽးမႈ၊ မယားေကြၽးမႈ ...မႈ...မႈ အေရးေတြကိုေတြးပူရင္ ႏွစ္သစ္ေျပာင္းလည္း
ဘဝအသစ္မေျပာင္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေရေပၚဆီ အသိုင္းအဝိုင္းေတြ ၊ ဂုတ္ေသြးဆုတ္ေနတဲ့
ဖက္ဆစ္အသိုင္းအဝိုင္းေတြ ကေတာ့ သူတို႕က်င္းပႏိုင္ပါလိပ္မယ္..။
က်ေနာ္တို႕ေခါင္းေဆာင္၊လူထုေခါင္းေဆာင္က ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္မွာ ၊ တိုင္းျပည္အတြက္
ေပးဆပ္သူမ်ားက ေထာင္ေတြထဲမွာ၊ ျပည္သူေတြကစားဝတ္ေနေရး သံသရာထဲမွာ ၊
ေက်ာင္းသားမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက အနာဂတ္မဲ့တဲ့ ပညာေရးသံသရာထဲမွာ၊ ဘြဲ႔ရေတြက
အလုပ္လက္မဲ့သံသရာထဲမွာ၊ဆင္းရဲသားကေလးသူငယ္ေတြက အမိႈက္ပံုထဲမွာ ဝမ္းစာ
ရွာေနရတဲ့သံသရာထဲမွာ ..မွာ....မွာ....။
၂ဝ၁ဝ မွာ ဘာေတြျဖစ္လာမယ္၊ ညာေတြျဖစ္လာမယ္ ဆိုျပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိခဲ့ပါဘူး၊၊
က်ေနာ္တို႕ေတြ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမယ္ မထင္ဘူး။ မၾကိဳးစားပဲ ၊
အားမထုတ္ဘဲ။ ျမန္မာလူထုဟာ လက္အိပ္စြတ္ထားတဲ့ေၾကာင္ေတြလိုပါပဲ။
ၾကြက္မခုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ။ ဒါေၾကာင့္ႏွစ္သစ္မွာ
က်ေနာ္တို႕ကို အစြပ္ခံထားရတဲ့
လက္အိတ္ေတြကို ခြၽတ္ပစ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရမယ္။
က်ေနာ္တို႕ အားလံုးညီညႊတ္မႈရွိမွသာ ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္မွာပါ။
ဘယ္ျပတင္းေပါက္က ဝင္ဝင္ အလင္းဟာ အလင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္ ၊
ငါ့ျပတင္းေပါက္ကဝင္တာမွ အလင္းလို႕ယူဆတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြကိုျပဳျပင္ရပါမယ္။
ျပည္သူအားလံုး ကို ကိုယ္စားျပဳျပီး ျပည္သူ႕အတြက္ ရဲရင့္ရပါမယ္ ။
တကယ္ေတာ့ႏွစ္သစ္ဆိုတာ ေရွ႕မွာ ကာထားတဲ့ ကန္႕လန္႕ကာ တစ္ခုပါ
ငရဲ ရွိလား ၊နိဗၺာန္ရွိလား မေသခ်ာပါဘူး။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တို႕ရဲရဲ ဆြဲဖြင့္ပစ္ရပါမယ္။
အေစ့ခ်ရင္ အပင္ေပါက္တဲ့ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ျပည္သူေတြဆင္းရဲတြင္းနက္ေနတာ၊ က်ေနာ္တို႕ခံယူထားသလို ကံ၊ ကံ၏ အက်ိဳးေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆို တာ အားလံုးနားလည္သေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္..။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ကဗ်ာေလးက
အားအင္မ်ားစြာေပးစြမ္းႏိုင္
ပါလိပ္မယ္ထင္ပါတယ္.။
ငါ့အား ဖုံးလႊမ္းထားေသာ လကြယ္သန္းေခါင္ ဤအေမွာင္အတြင္းမွေန၍ အႏိုင္မခံ အရႈံးမေပးတတ္ေသာ ငါ၏စိတ္ဓာတ္ကို ဖန္ဆင္းေပးသည့္ နတ္သိၾကားတုိ႔အား ငါေက်းဇူးတင္၏။ ေလာကဓံတရားတို႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ လက္ဆုပ္တြင္းသို႔ က်ေရာက္ေနရျငားေသာ္လည္း ငါကား မတုန္လႈပ္ မငိုေၾကြး ကံတရား၏ ရုိက္ပုတ္ျခင္း ဒဏ္ခ်က္တို႔ေၾကာင့္ ငါ၏ ဦးေခါင္းသည္ ေသြးသံတုိ႔ျဖင့္ ရဲရဲနီ၏ ညြတ္ကား မညြတ္ ဤေလာဘေဒါသတို႔ ၾကီးစိုးရာဌာန၏ အျခားမဲ့၌ကား ေသျခင္းတရားသည္ ငံ့လင့္လ်က္ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ငါ့အား မတုန္လႈပ္သည္ကို ေတြ႔ရအံ့။ ေနာင္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကာက္သည္ကိုသာ ေတြ႔ရအံ့။ သုဂတိသို႔ သြားရာ တံခါးဝသည္ မည္မွ် က်ဥ္းေျမာင္းသည္ျဖစ္ေစ ယမမင္း၏ ေခြးေရပုရပိုက္၌ ငါ့အျပစ္တို႔ကို မည္မွ်ပင္ မ်ားစြာ မွတ္သားထားသည္ျဖစ္ေစ ငါကား ဂရုမျပဳ ငါသာလွ်င္ ငါ့ကံ၏ အရွင္သခင္ျဖစ္၍ ငါသာလွ်င္ ငါ့စိတ္၏ အၾကီးအကဲ ျဖစ္သတည္း။ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)
အားလံုးအတြက္ ၾကိဳးစားမႈရလဒ္ကိုခံစားႏိုင္ေသာ
ႏွစ္သစ္ျဖစ္ၾကပါေစ...။
အားလံုးေမာ္ဖူးရျခင္းမွ
ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစ…။
ငါသာ ငါလွ်င္
ငါ့ဘ၀၏
ဖန္တီးရွင္မ်ားျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ…..။

Flying Butterflys

Flying Butterflys

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာေသာ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္

ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ဆုိတာ ဘယ္လုိစိတ္ဓာတ္မ်ဳိးပါလဲတဲ့၊ အလံေတာ္ကုိ အေလးျပဳရုံနဲ႔
ျပည္ေထာင္စုႀကီးခုိင္ၿမဲ သြားၿပီလား၊ ျပည့္စုံသြားၿပီလားဆုိတာ ရွင္းျပေပးပါတဲ့။
အလံေတာ္ကုိ အေလးျပဳတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္စိတ္ထဲမွာဘယ္လုိရွိသလဲဆုိတာ ဒါက အေရးႀကီး
တာပဲ၊ အလံေတာ္ကုိ အေလးျပဳဆုိလုိ႔ ျပဳလုိက္ၿပီးေတာ့၊ စိတ္က ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အလ
ကားပဲ၊ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ဆုိတာ အတြင္းကလာတာပါ။ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္လုိ႔ဆိုတာနဲ႔
စိတ္ဓာတ္ဆုိေတာ့ အတြင္းကလာတာေပါ့။ အျပင္ပသေကၤတျဖစ္တဲ့ အလံေတြ ဘာေတြဆုိတာ
အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ အေရးႀကီးတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ဆုိေတာ့ အတြင္းက
လာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို ပင္လုံစိတ္ဓာတ္လုိ႔ ဒီလုိပဲ က်မတုိ႔
ယူဆပါတယ္။ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္ဆုိတာ အတုိခ်ဳံးၿပီးေျပာရမယ္ဆုိလို႔ရွိရင္ ျပည္ေထာင္စုသားမ်ားအား
လုံး တန္းတူညီတူရွိေရးနဲ႔ အဲဒီလုိ တန္းတူညီတူရွိေရးအေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ ျပည္ေထာင္စုကုိ က်မေျပာ
တာပါ။
က်မတုိ႔ျပန္ၿပီးေတာ့ရွင္းျပရမယ္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ဆုိတာဟာ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္
ပဲ။ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္ ဆုိတာဟာ ျပည္ေထာင္စုသားမ်ားအားလုံးရဲ႕တန္းတူညီတူေရးနဲ႔ ဒီတန္းတူညီတူ
ေရးေပၚမွာ အေျခခံတဲ့ ညီၫြတ္ေရးျဖစ္တယ္။ တန္းတူညီတူမႈ ရွိလုိ႔ရွိရင္ ညီၫြတ္ေရးကို ထိခုိက္မွာ
မဟုတ္ဘူး။ သူ႕ကိုေတာ့ ႏွစ္က်ပ္ေပးတယ္၊ တုိ႔ကိုေတာ့ တစ္က်ပ္ပဲေပးတယ္ဆုိရင္ စိတ္ထဲက ဘယ္
ေက်နပ္မလဲ။ ဒီေတာ့ အဲဒီကတည္းက ညီၫြတ္မဆုိတာ မရွိႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ က်မတုိ႔ႏိုင္ငံမွာ
ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေရးျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာဟာ အားလုံးက ေက်နပ္ရမယ္။ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိး
အားလုံးက ငါတုိ႔အားလုံးဟာ တန္းတူညီတူအခြင့္အေရးရွိတယ္ဆုိတဲ့ ခုိင္မာတဲ့ယုံၾကည္မရွိမွသာလွ်င္
က်မတုိ႔ျပည္ေထာင္စု တည္တံ့ခုိင္ၿမဲႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ အလံကေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ခါပဲ အေလးျပဳ အေလး
ျပဳ စိတ္ထဲမွာ ငါတုိ႔ဟာ ဒီႏုိင္ငံမွာတန္းတူညီတူအခြင့္ေရးရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီႏုိင္ငံမွာ ငါတုိ႔ဟာ ဒုတိယ
တန္းစားႏုိင္ငံသားမ်ား ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့စိတ္ေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ က်မတုိ႔ႏုိင္ငံဟာ တည္
တံ့ခုိင္ၿမဲတဲ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီးျဖစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ က်မတခုသတိေပးခ်င္တာဟာ
က်မတုိ႔ ဗမာလူမ်ဳိးေတြကေတာ့ လူမ်ဳိးစုႀကီးေတာ့ျဖစ္တာပဲ၊ လူမ်ဳိးစုႀကီးျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ က်မတုိ႔မွာ
တာဝန္အထူးရွိတယ္ဆုိတာ ျငင္းႏုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း က်မတုိ႔ တုိင္းရင္းသား
ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားအေနနဲ႔ က်မတုိ႔ဗမာလူမ်ဳိးေတြမွာလည္း စုိးရိမ္ခ်က္ေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရွိ
တယ္ဆုိတာလည္း မေမ့ပါနဲ႔လုိ႔ က်မတုိ႔က ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တယ္။ က်မတုိ႔အားလုံးဟာ ကုိယ့္စုိးရိမ္
ခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုယ့္ရဲဥႏေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ ရွိၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဒါကို တေယာက္နဲ႔တေယာက္နားလည္ရမယ္၊
တေယာက္နဲ႔တေယာက္ၾကင္နာရမယ္၊ တကယ္ေတာ့ ဒီလုိ တေယာက္ကိုတေယာက္ ၾကင္နာတဲ့စိတ္
ဓာတ္၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ယုံၾကည္တဲ့စိတ္ဓာတ္ကို အေျခခံၿပီးေတာ့ ညီၫြတ္မႈကို ရႏုိင္မွာပါ။
အဲဒီလုိ ညီၫြတ္မႈကသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
(၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလျခံေရွ႕လူထုေဆြးေႏြးပြဲမွ)